Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Το υπάρχον πολιτικό σύστημα με τον τρόπο που λειτουργεί, μπάζει από παντού. Δεν έχει την δυνατότητα να εκσυγχρονίσει το κράτος που είναι χρεοκοπημένο όχι μόνο οικονομικά αλλά και θεσμικά.



Η χθεσινή ανακοίνωση του ΥΠΕΞ, δηλαδή η ουσιαστική κήρυξη ψυχρού πολέμου κατά της Ρωσίας, αποτελεί δυστυχώς για την κακότυχη τούτη χώρα το πιο επίσημο ιατρικό πιστοποιητικό της διανοητικής κατάστασης του Σταλινοπαράφρονος αρχηγού της «συγκυβερνώσας Κίνησης Πράττω»  εν μηνί Αυγούστω  και σε 35 μόλις βαθμούς Κελσίου υπό σκιάν (όχι της ΕΕ και του ΝΑΤΟ αυτή τη φορά). Τα πρώτα εν θερμώ προειδοποιητικά πυρά, παρμένα εμφανώς από το πνευματικό οπλοστάσιο του δικηγόρου του Κοτζιά κυρίου Φαήλου Κρανιδιώτη («σύντροφος εν όπλοις») φανταζόμαστε ότι οσονούπω θα συνεπικουρηθούν από τους κούφιους κανονιοβολισμούς του ναυάρχου εν επιστρατεία κυρίου Μαντζουράνη ‒ισόκυρου του προμνησθέντος νομικοπολιτικού αγλαΐσματος‒, και με, ως εκ του modus operandi ανδρός αναμενόμενες, δεσμεύσεις των λογαριασμών του Λαβρόβ στις ελληνικές τράπεζες κ.λπ. ‒ εν ανάγκη με τη συνδρομή της νυν ηγεσίας του Αρείου Πάγου.



Απόγνωση και απελπισία είναι οι λέξεις που περιγράφουν τα όσα ζουν τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες

Απόγνωση και απελπισία είναι οι λέξεις που περιγράφουν τα όσα ζουν τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες. Υψηλοί φόροι, έκρηξη της ανεργίας, περικοπές σε μισθούς και συντάξεις έχουν φέρει τους Έλληνες πολίτες στα όρια τους.



Του Δρ.  Αντώνη  Ζαΐρη

Κάποτε ένας κουφός ρωτά επίμονα έναν χαζό να του απαντήσει πόσο κάνει δύο συν ένα (2+1). Ο χαζός το σκέπτεται λίγο και απαντά τέσσερα (4). Τότε ο κουφός του απαντά αυθόρμητα « να την φας και να ναι κρύα ».



Γράφει ο Νασμής Γιώργος

Περνούσα καθημερινά από μπροστά του για τουλάχιστον τρεις μήνες. Το έβλεπα να ψηλώνει μέρα με τη μέρα, να γίνεται δέντρο. Ενα δέντρο με ρίζες στο φρεάτιο, που εν είδει παρτεριού πρόσφερε τις ιδανικές συνθήκες για την ανάπτυξη του φυτού. Στα μέσα του περασμένου Νοέμβρη, δυο – τρία εικοσιτετράωρα μετά τις καταστροφικές πλημμύρες στη Μάνδρα που έκοψαν το νήμα της ζωής σε 23 συνανθρώπους μας, βρέθηκα αντιμέτωπος με μία έκπληξη. Δύο νεαροί άνδρες εργάζονταν πυρετωδώς πάνω από το φρεάτιο. Είχαν σηκώσει τη φραγμένη από χώμα βαριά σχάρα και με τα φτυάρια είχαν αφαιρέσει τουλάχιστον πέντε καρότσια λάσπη και φυσικά το δέντρο της αδιαφορίας.