Του Παναγιώτη Παπάζογλου

Για να πάνε μπροστά οι εξαγωγές, χρειάζονται συγχωνεύσεις επιχειρήσεων και άλλες σοβαρές διαρθρωτικές αλλαγές

Η έλλειψη εξωστρέφειας των ελληνικών επιχειρήσεων και το συνεπακόλουθο τεράστιο έλλειμμα του εμπορικού μας ισοζυγίου υπήρξαν μεταξύ των βασικών αιτιών της κρίσης που βιώσαμε τα τελευταία δέκα χρόνια. Σήμερα, παρά τις διαρθρωτικές παρεμβάσεις και την σχετική βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, οι εξαγωγές δεν έχουν ανακάμψει στον βαθμό που χρειάζεται. Με λίγες –αλλά σημαντικές– εξαιρέσεις, οι ελληνικές επιχειρήσεις φαίνεται να δυσκολεύονται ακόμη να επεκταθούν και να εδραιωθούν στις αγορές του εξωτερικού.


Του  ΒΑΣΙΛΗ  ΜΠΟΝΙΟΥ

Η Εξεταστική για τα θαλασσοδάνεια στα ΜΜΕ και στα κόμματα έβγαλε στη φόρα όλα τα φίδια. Ενα σκασμό σαρδανάπαλοι κατσιαπλιάδες μηντιάρχες -συνήθως με πολιτικό μέσο-πήγαιναν στις τράπεζες και έπαιρναν θαλασσοδάνεια για να εκδώσουν τις φυλλάδες τους.

Μιλάμε για πάνω από 10 δις θαλασσοδάνεια στα ΜΜΕ στην διάρκεια της μεταπολίτευσης.


Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Η παρατεταμένη οικονομική κρίση, οι προκλήσεις του κακού γείτονα και τα «ασύμμετρα» φαινόμενα, δεν σε αφήνουν να αγιάσεις.  Να δούμε δηλ. πέρα από τη μύτη μας, την λεγόμενη καθημερινότητα, που αφενός μας ταλαιπωρεί υπέρμετρα και αφετέρου μας κοστίζει όσο ο κούκος αηδόνι.



Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Ένα κολοσσιαίο πρόβλημα της εποχής μας, που τροφοδοτεί πλουσιοπάροχα τον λαϊκισμό και την δημαγωγία, είναι η εντυπωσιακή ανάδυση της οικονομίας των δεξιοτήτων, στους κόλπους της οποίας μεγάλες κατηγορίες ατόμων αχρηστεύονται με απίστευτη ταχύτητα



Των Νικητα Καστη και Αντ.Ζαιρη

Στον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, κ. Jean-Claude Junker, έναν από τους πιο έμπειρους και αφοσιωμένους Ευρωπαίους πολιτικούς, πρέπει τουλάχιστον να αναγνωρίσουμε τη διαρκή και έμπρακτη στήριξή του στην Ελλάδα, σ’ όλη τη διάρκεια αυτής της μακράς κρίσης.

Ακόμη και όταν η ελληνική κοινωνία, με υψηλά ποσοστά της τάξης του 62%, απέριπτε, υποτίθεται, το σχέδιό του, με το δημοψήφισμα που οργανώθηκε εν είδει μοχλού πολιτικής στήριξης της κυβέρνησης, στοχοποιώντας τον Πρόεδρο της Επιτροπής, ως τον εκπρόσωπο των ανάλγητων Ευρωπαίων εταίρων, ο κ. Junker έδειξε κατανόηση. Και επέμεινε, εντέλει πείθοντας τους ηγέτες των μεγάλων Κρατών- Μελών, να μην υιοθετηθεί το «σχέδιο εξόδου» της Ελλάδας από την Ευρωζώνη – ύψους 50 δις Ευρώ --, αλλά το κατά περίπου 35 δις Ευρώ ακριβότερο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Προσαρμογής και Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων. Επρόκειτο για το 3ο στη σειρά Μνημόνιο, το οποίο περιέλαβε τη συνέχιση του συνόλου σχεδόν των ημιτελών από το 2ο Πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων.