Με μία απόφαση, που δημιουργεί «δεδικασμένο» για παραβιάσεις του δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης στην Ελλάδα, το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου, δικαίωσε την προσφυγή των δημοσιογράφων Καψή και Δανίκα και καταδίκασε την Ελλάδα για παραβίαση του άρθρου 10 της Σύμβασης περί ελευθερίας της έκφρασης.


«Μια από τις μορφές με τις  οποίες  εκφέρεται η εθνικολαϊκιστική εξουσία είναι η επίθεση απέναντι στον Τύπο. Η κατάλυση της αξιοπιστίας του Τύπου. Μετατρέπει ο πολιτικός τον Τύπο σε αντίπαλό του και αυτό, στην πραγματικότητα, μειώνει την πειστικότητα, την  αξιοπιστία των  οργανισμών  ενημέρωσης και δημιουργεί πολύ σοβαρά προβλήματα πολιτικής πολυφωνίας»

Tου Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου*

Με θέατρο την Ευρώπη ένας νέος πόλεμος ξεκινά, αυτός των λαϊκισμών-εθνικισμών, με κορυφαία εργαλεία και όπλα την ψηφιακή τεχνολογία και το Διαδίκτυο


Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Στρατιωτικές δικτατορίες στον σύγχρονο κόσμο πια, δεν γίνονται. Και ειδικά στη Δύση. Οι αμοιβαιότητες στις σχέσεις των κρατών είναι τόσο δυναμικές και η επικοινωνία τόσο διάχυτη, που θα πρέπει κάποιος να είναι σχιζοφρενής για να το επιχειρήσει.

Tου Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου*

Η υπαγωγή ενός ιστορικού δημοσιογραφικού οργανισμού στην εξουσία του εθνικολαϊκισμού είναι η πιο σοβαρή ήττα της δημοκρατίας στην μεταπολιτευτική Ελλάδα και ίσως όχι μόνον


Γράφει o Αίολος

Η υποκρισία της εξουσίας, με  τη  μάσκα του καινούργιου να κρύβει το πιο παλιό και από το παλιό. Τελικά η γάτα των Ιμαλάϊων ντίλαρε , αφού δεν μπόρεσαν οι Τσιπροκαμμένοι να δημιουργήσουν τηλεοπτικό κανάλι με τα μαγειρέματα του Παππά , από τούδε και στο εξής θα έχουν το ΔΟΛ δικό τους. Μπορεί να έβαλαν ως προπύργιο τον Μουλόπουλο αλλά το παιχνίδι δεν είναι εκεί. Είναι πολλά τα λεφτά Άρη και ο Σαββίδης πρόθυμος να τα καταθέσει, αν λοιπόν δείτε τον Σαββίδη βασικό μέτοχο του ΔΟΛ μην παραξενευτείτε. Το κακό είναι πως ο πλουραλισμός  τείνει να γίνει ΣΥΡΙΖΑΪΣΜΟΣ. Η μόνη άποψη που θα έχει αξία είναι εκείνη που θα λιβανίζει τη κυβερνητική πολιτική, σκέψου διώξεις που έχουν να υποστούν δημοσιογράφοι οι οποίοι δεν θα υπακούσουν στις εντολές του αφεντικού. Έχουμε να ζήσουμε μέρες που θα μας παραπέμπουν  στη δεκαετία του ’50.

Του Κώστα Κούρκουλου

Σε ένα δημοκρατικό καθεστώς, η παραβίαση του νόμου, δεν είναι «ύβρις». Είναι απλώς μία συγκεκριμένη παρανομία. Αντίθετα, μιλάμε για «ύβρι» όταν – ανεξάρτητα από τη τυπική νομιμότητα – παραβιάζονται τα «μετανομικά» εκείνα όρια, που στοιχειοθετούν τους θεμελιώδεις αυτοπεριορισμούς, στους οποίους στηρίζεται η ίδια η δημοκρατία, αλλά που δεν είναι και τυπικά θεσμισμένοι. Αφού «..σε μια δημοκρατία ο λαός μπορεί να κάνει οτιδήποτε», αλλά «οφείλει να ξέρει ότι δεν μπορεί να κάνει οτιδήποτε». Γι’ αυτό και η δημοκρατία ορίστηκε, ως «το καθεστώς του αυτοπεριορισμού» ή ως «τραγικό καθεστώς». (Καστοριάδης, «Η Ελληνική πόλις και η δημιουργία της δημοκρατίας»).

ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

Πέρα από τα ψέματα, παραβίασαν και τους στοιχειώδεις κανόνες της Δημοκρατίας