Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Είναι πολύ πιθανόν η περίοδος Σεπτέμβριος 2018–Μάϊος 2019 να αποδειχθεί δραματική για την χώρα μας,στην οποιαν τα δομικα αιτια της κρισης της καθε αλλο παρα αποντα ειναι.Περα απο τα εύσημα που απονέμουν οι δανειστές για ευνοήτους λόγους.


Το καλοκαίρι πoυ έφυγε υπήρξε δραματικό για την Ελλάδα, την Ευρώπη, τον κόσμο όλον σχεδόν. Καταστροφές, πυρκαγιές, υπερβολικά υψηλές θερμοκρασίες κ.ά. Και καθώς μπαίνει το φθινόπωρο, ένα ερώτημα ανακύπτει: Τι μας περιμένει; Δύο πρόσφατα βιβλία με εκ διαμέτρου αντίθετα σενάρια για το παρόν και το μέλλον επιχειρούν την απάντηση (τα διάβασα μέσα στο καλοκαίρι). Το πρώτο από τον J. Bridle τιτλοφορείται «Ο νέος Μεσαίωνας, η τεχνολογία και το τέλος του μέλλοντος» (New Dark Age, Technology and the End of the Future, Λονδίνο, Verso, 2018). Το δεύτερο από τον St. Pinker με τον εντελώς διαφορετικό τίτλο-μήνυμα «Διαφωτισμός τώρα - Το επιχείρημα για τη λογική, την επιστήμη, τον ανθρωπισμό και την πρόοδο» (Enlightenment NOW - The Case for Reason, Science, Humanity and Progress, Λονδίνο. Allen Lane, 2018). Τι έχουμε μπροστά μας λοιπόν, έναν «νέο Μεσαίωνα» ή τον «νέο Διαφωτισμό»; Η ειδησεογραφία του καλοκαιριού αναδεικνύει μια πραγματικότητα που εύκολα παραπέμπει σε αντίληψη για «νέο Μεσαίωνα» - πρωτοφανείς θερμοκρασίες για την Ευρώπη, καταστροφικές πυρκαγιές με δεκάδες θύματα που οδηγούν στη θέση ότι ο πλανήτης «αδυνατεί να τιθασεύει την κλιματική αλλαγή» («The Economist», 4/8). Και παράλληλα οι εφιαλτικές (unintended) προεκτάσεις της τεχνολογίας. «Η δημοκρατία απειλείται από την ύπουλη χρήση της τεχνολογίας» γράφει ο ευρωπαίος επίτροπος J. King («The Guardian», 28/7). Και όλα αυτά ενώ η φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη πραγμάτων φαίνεται να καταρρέει κυρίως εξαιτίας της πολιτικής των ΗΠΑ (Ντόναλντ Τραμπ).



Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Αυτοί που κάποτε υποστήριζαν ότι οι αγορές θα χορεύουν με νταούλια και βιολιά, ή ήσαν εντελώς αστοιχείωτοι ή επρόκειτο για θλιβερούς πολιτικούς καιροσκόπους

Εύκολα λοιπόν μπορεί να καταλάβει κανείς ότι η σύγχρονη χρηματοοικονομία, η οποία λειτουργεί μέσω των αγορών, όσο εικονικός και αν είναι ο χαρακτήρας της, αποτελεί το ζωτικότερο κομμάτι του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Και αυτό είναι μία πραγματικότητα που κανείς δεν μπορεί να ανατρέψει, εκτός και αν θέλει να καταποντισθεί ο ίδιος.



ΓΡΑΦΕΙ Ο  ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Είτε τον Μοντεσκιέ μνημονεύουμε ως εισηγητή της διάκρισης των εξουσιών είτε στον αρχαιοελληνικό φιλοσοφικό στοχασμό αναζητούμε την πηγή της, συμφωνούμε πως οι εξουσίες είναι τρεις: η νομοθετική, η εκτελεστική και η δικαστική. Η συμφωνία όμως για το ποια υπερέχει και πρέπει να επιβάλλεται ούτε γενική είναι ούτε αυτόματη. Εξ ου και οι συχνές αλληλοκατηγορίες μεταξύ εκπροσώπων των τριών εξουσιών, για κατάχρηση ισχύος, νόθευση του κράτους δικαίου και «εισπήδηση».



Δεν γνωρίζω καμία καλλίτερη σύνδεση της έννοιας και της ιδέας με τα πράγματα από αυτή που επιτυγχάνεται στη Σωκρατική Απολογία.

 Τι σημαίνει η αρχαία Ελληνική φράση: Αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων;
Εκεί ο μέγας Αθηναίος σοφός αναφέρει ότι όλες οι έννοιες υπάρχουν επειδή αντιστοιχούν σε πρόσωπα και πράγματα, σε κοινωνικές καταστάσεις. Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και με την έννοια της αριστείας-η οποία αποδεικνύει(όχι μόνο αυτή βέβαια)πόσο έχουμε απομακρυνθεί και λησμονήσει τα ιερά και τα ιδεώδη της πηγής μας ,του Αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού. Αναφέρεται λοιπόν ρητά στον Όμηρο: «αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων, μηδέ γένος πατέρων αισχυνέμεν» (Ιλιάδα,Ζ,208).



Γράφει ο Δημήτρης Ιωάννου

Πολλά από τα ψέματα και οι ανακρίβειες με τα οποία βομβαρδιζόμασταν τα τελευταία 8 χρόνια κατέληξαν να θεωρούνται αυταπόδεικτες αλήθειες

Τα οκτώ τελευταία χρόνια ζήσαμε μέσα στην ιδεολογική τρομοκρατία και στον υστερικό παραλογισμό σε τέτοιο βαθμό, ώστε πολλά από τα ψέματα και οι ανακρίβειες με τα οποία βομβαρδιζόμασταν κατέληξαν να θεωρούνται, από τους περισσότερους, αυταπόδεικτες αλήθειες. Είναι τραγικό ότι βγαίνοντας από αυτήν την περίοδο δεν έχουμε αντιληφθεί σε συλλογικό επίπεδο τι συνέβη και δεν έχουμε μάθει να χρησιμοποιούμε την απλή λογική για να ξεχωρίζουμε το ψεύδος από την αλήθεια – ιδιαίτερα για θέματα που αφορούν καθοριστικά την ίδια τη ζωή μας και το μέλλον μας.

Είναι πολλές φορές που τα βαθιά νοήματα και τα συναισθήματα δεν μπορούν να αποδοθούν μέσα από τον πεζό λόγο και εκεί η σκυτάλη  δίνεται στους στίχους... Ενόψει του εορτασμού της επετείου του Πολυτεχνείου πέρα από το άρθρο του Κου Ζουρόπουλου θέλησα να βρω και κάποιο ακόμα κείμενο που να αντιπροσωπεύει εκείνη τη γενιά και να συμπορεύεται με το σήμερα... Τελικά δεν ήταν κείμενο αλλά στίχοι...Μελοποιημένο ποίημα του Γ. Δάγλα.



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Ε​​ξήντα εννέα χρόνια μετά τη συντριβή του κομμουνισμού στον Γράμμο, η επέτειος έχει σχεδόν ξεχαστεί. Κάτι συνάξεις εδώ κι εκεί, όπως στις Πρέσπες τις προάλλες υπό τον σεμνό τίτλο «Το τέλος του Εμφυλίου», δηλώσεις που μάλλον θαμπώνουν παρά αναδεικνύουν τη σημασία του γεγονότος. Κι ας υπήρξε το σημαντικότερο για τη σύγχρονη ιστορία μας μετά το «Οχι» του Μεταξά. Το «Οχι» ενέταξε την Ελλάδα στη συμμαχία των δημοκρατικών δυνάμεων που αντιστάθηκαν με επιτυχία στον ναζισμό και τον φασισμό. Η ήττα των υπολειμμάτων του Δημοκρατικού Στρατού στον Γράμμο οριστικοποίησε τη θέση της στους κόλπους της δημοκρατικής Ευρώπης.