Του Γιώργου Μαυρωτά*

Βγήκαν οι βάσεις εισαγωγής των σχολών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και καταρχήν να συγχαρώ όλα τα παιδιά που μόχθησαν και πέτυχαν τους στόχους τους. Υπάρχουν όμως και παιδιά που προσπάθησαν και δεν πέτυχαν αυτό που ήθελαν. Η γνώμη μου είναι ότι το Ελληνικό Πανεπιστήμιο δεν είναι ούτε παλάτι ούτε ερείπιο. Παντού υπάρχουν θύλακες δημιουργίας και ο καθένας μπορεί να βρει τον δρόμο του σε μια πορεία που δεν τελειώνει τα 4-5 χρόνια των προπτυχιακών σπουδών αλλά έχει στη συνέχεια μεταπτυχιακά, δυνατότητες δια βίου μάθησης που μπορούν να οδηγήσουν κάποιον να συνδυάσει τις σπουδές με το επάγγελμα.



Γράφει ο Παντελής Καψής

Χθες το πρωί νόμισα ότι ξύπνησα στο 2009. Έκανα ζάπινγκ κι έπεσα στον κύριο αντιπρόεδρο της Ευρωβουλής, Δημήτρη Παπαδημούλη, ο οποίος εξηγούσε ότι υπάρχει η φοροδιαφυγή και ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να βρει λεφτά από εκεί για να ανακουφίσει τους πολίτες! Ομολογώ ότι μετά από τόσα χρόνια απανωτών διαψεύσεων, δεν περίμενα ότι θα βρισκόταν πολιτικός να αναβιώσει αυτό το παραμύθι. Αλλά να που η πραγματικότητα ξεπερνά την φαντασία μου. Λεφτά λοιπόν υπάρχουν. Στη συνέχεια ο κ. Παπαδημούλης μας έκανε ένα μάθημα για το πώς η εκλογική αντιπαράθεση μεταξύ των κομμάτων μπορεί πια να γίνει με βάση τα προγράμματα. Να γίνει με όρους πολιτικής δηλαδή και όχι εμφύλιας διαμάχης. Για το κόμμα που ανδρώθηκε κατηγορώντας τους άλλους για γερμανοτσολιάδες αυτό φυσικά συνιστά επανάσταση. Προτού το χωνέψουμε ωστόσο και χωρίς να πάρει ανάσα, ο ευρωβουλευτής μας συνέχισε: αρκεί ο κ. Μητσοτάκης να πάψει να ακούει τους «χουντικούς» του βουλευτές, λέγε με Βορίδη και τα πρωτοπαλίκαρα του ΛΑΟΣ, λέγε με Άδωνη.

 Γράφει ο Νίκος Χριστοδουλάκης

Πέρα από το ανιστόρητο σκηνικό που στήθηκε στην Ιθάκη και τις προβλέψιμες καταγγελίες της αντιπολίτευσης, η λήξη του τρίτου μνημονίου έγινε δεκτή από τους πολίτες με ένα αίσθημα ανήσυχης ανακούφισης, πράγμα που θα έπρεπε να είχε ήδη διαμορφώσει μια νέα ατζέντα πολιτικής για να ανταποκριθεί στις προσδοκίες και να κατευνάσει την αβεβαιότητα. Δεδομένου μάλιστα ότι τα μνημόνια εκλαμβάνονται ως μια επαχθής περίοδος, η σκέψη όλων και οι προσπάθειες όφειλαν να είναι πώς η χώρα θα θωρακιστεί ώστε να μην επανέλθουν. Θα περίμενε κανείς να εκδηλώνονται ταυτόχρονα ένας δημοσιονομικός ζήλος για να μην εμφανιστούν ξανά τα ελλείμματα του 2009, μια αναπτυξιακή σπουδή για να ισοφαρίσει τη μεγάλη ύφεση και ανεργία του 2010-2017, μια βαθιά προσήλωση στη σταθερότητα των θεσμών για να μην επανέλθει ο τυχοδιωκτισμός του 2015, και φυσικά μια γενικευμένη διάθεση συναίνεσης για να ξεχαστούν τα θλιβερά επεισόδια διχασμού και να απομονωθούν τα πολιτικά εκτρώματα που εξέθρεψαν.




Μια πολύ ενδιαφέρουσα διάσταση στις αποφυλακίσεις διαφόρων κακοποιών με αφορμή τον Αρη Φλώρο βάζει ο Θέμος Αναστασιάδης με το άρθρο του στο Πρώτο Θέμα: Λέτε κάποιοι να τα παντελονιάζουν και τα λεφτά να καταλήγουν σε κοινό ταμείο;

Στο μεταξύ μπορεί να χτυπιούνται ο Πολάκης και η Αχτσιόγλου αλλά ο Φλώρος παραμένει ελεύθερος-δεν τολμάνε να τον ακουμπήσουν. Γύρευε ποιους κρατάει.

Ακολουθεί το άρθρο του Θέμου Αναστασιάδη>

«Με τη δική σας συνενοχή και εγκληματική αμέλεια»: με αυτά τα λόγια κατέληγε το συγκλονιστικό γράμμα της κυρίας Λαμπρινής, της τραγικής μητέρας του Νικόλα που έχασε τη ζωή του στου Φιλοπάππου (Ηρθε από το Εδιμβούργο για διακοπές και τον σκότωσαν για ένα κινητό τρεις ήδη γνωστοί στις Αρχές αλλοδαποί κακοποιοί.) Η κριτική απευθυνόταν για πρώτη φορά τόσο προσωπικά στον πρωθυπουργό και δεν θα μπορούσε να είναι πιο εύστοχη και πιο δίκαιη.



Του Γιάννη Κ. Τρουπή

Μπορεί όλα τα φώτα της δημοσιότητας να πέφτουν, όπως είναι αναμενόμενο, στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές, αυτό όμως δεν σημαίνει πως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης προχωρά στο δρόμο προς τη μάχη των αυτοδιοικητικών εκλογών, χωρίς σχεδιασμό και προετοιμασία.


 
Το «Όλα σε θυμίζουν” είναι ένα τραγούδι που όλοι έχουμε σιγοψιθυρίσει τους στίχους του. Ένα από τα ωραιότερα, αν όχι το ωραιότερο, τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ.



Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

«Να τα εκατοστίσεις» ευχόμαστε συνήθως σε κάποιον που έχει γενέθλια -ενδεχομένως αμφιβάλλοντας πολύ αν η ευχή μας θα υλοποιηθεί. Πόσο αληθινή, όμως, είναι σήμερα αυτή μας η αμφιβολία και πόσο σωστή είναι η ευχή μας;

Έγκυρες μελέτες υπογραμμίζουν ότι, στον αναπτυγμένο κόσμο γενικά, τα παιδιά που γεννήθηκαν από το 2010 έχουν ήδη πάνω από 100 χρόνια προσδόκιμο ζωής. Το τελευταίο αυξάνεται δε κατά κάποιους μήνες κάθε χρόνο που περνά. Η μακροβιότητα λοιπόν αποτελεί ένα τεράστιο θέμα της εποχής μας -πολύ σοβαρό, ωστόσο, για να ασχοληθούν με αυτό οι επαΐοντες της πολιτικής. Γι’ αυτούς ο χρόνος είναι πολύ συμπιεσμένος, τη στιγμή που εξελίσσεται σε σπουδαία κοινωνική και οικονομική δύναμη.



Του Ευάγγελου Καλούση*

Είναι ο μεταποιητικός κλάδος με την πιο αξιόλογη συμμετοχή σε ευρωπαϊκές πλατφόρμες και κοινοτικά προγράμματα έρευνας και ανάπτυξης, που διανοίγουν νέες προοπτικές για την ελληνική οικονομία. Γράφει ο Ε. Καλούσης.

Με κύκλο εργασιών που πλησιάζει τα 15 δισεκατομμύρια ευρώ, η ελληνική βιομηχανία τροφίμων και ποτών κατέχει την πρώτη θέση στην αξία παραγωγής στη μεταποίηση της χώρας, με ποσοστό που φθάνει το 25% του συνόλου. Επίσης, καλύπτει το 8% του ΑΕΠ της χώρας, προφέροντας εργασία σε 360.000 άτομα. Έτσι, τα είδη διατροφής απασχολούν το 30,8% του συνολικού ελληνικού εργατικού δυναμικού, κατέχοντας επίσης από πλευράς εξαγωγών την πρώτη θέση μετά τα πετρελαιοειδή.