του Γιώργου Παγουλάτου(*)

Χρόνια πριν γίνει πρόεδρος της Κομισιόν, ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ είχε συνοψίσει το πολιτικό πρόβλημα της Ευρώπης: «Ξέρουμε ακριβώς τι πρέπει να κάνουμε. Δεν ξέρουμε όμως πώς θα μπορέσουμε να επανεκλεγούμε αφού το κάνουμε». Εκεί βρισκόμαστε πάλι σήμερα.


Έναν πραγματικό φιλελεύθερο,τον ενδιαφέρει πρωτίστως να γίνεται καλά ένας άρρωστος

Του Τάσου Ι. Αβραντίνη

Έχουν ξεσαλώσει οι πάσης φύσεως εχθροί της ελεύθερης αγοράς με αφορμή τα διάφορα κυβερνητικά μέτρα για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού. Διαβάζουμε μεταξύ άλλων για την «κρατική παρέμβαση που επιστρέφει», για την «ήττα του φιλελευθερισμού», για «τη συνθηκολόγηση της αγοράς» κ.λπ. Θα πρέπει να διευκρινιστεί εξ αρχής, ότι όσοι πανηγυρίζουν είτε βρίσκονται σε απόλυτη ιδεολογική σύγχυση, είτε επιχειρούν με αβάσιμα προπαγανδιστικά επιχειρήματα να παραπλανήσουν τους πολίτες για το τι σημαίνει φιλελευθερισμός. Αντιμάχονται στην ουσία μια φαντασιακή εκδοχή του φιλελευθερισμού, την οποία ποτέ κανένας μεγάλος φιλελεύθερος στοχαστής ή πολιτικός δεν υποστήριξε.



Του  Κώστα Χριστίδη*

      Η προσπάθεια κάθε ατομικής ή συλλογικής οντότητας είναι να κάνει τα σωστά πράγματα με σωστό τρόπο (be both effective and efficient), τόσο σε βραχυπρόθεσμο  όσο και σε μεσομακροπρόθεσμο χρονικό διάστημα. Η διάσταση του χρόνου είναι κρίσιμη. Η σπατάλη πόρων σήμερα μπορεί να  δημιουργεί αίσθημα (προσωρινής) ευφορίας, σε βάρος, όμως, των μελλοντικών δυνατοτήτων να διατηρήσουμε ή και να αυξήσουμε την ευφορία αυτή στο μέλλον.


Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

«Κάτω απ’ τις πλάκες η αμμουδιά». Γαλλιστί: Sous les pavés la plage. Οπου οι πλάκες είναι τα πεζοδρόμια που ξήλωναν οι διαδηλωτές του Μάη του ’68, η δε αμμουδιά το στρώμα άμμου που τις στήριζε. Η μεταφορική σημασία του συνθήματος είναι προφανής. Ξήλωσε τις πλάκες για να φτιάξεις οδοφράγματα και θα βρεις την άλλη ζωή, το καλοκαίρι που σε περιμένει όταν η φαντασία κατακτήσει την εξουσία και θα «απαγορεύεται το απαγορεύεται» – αυτό το τελευταίο είναι το πιο ωραίο απ’ όλα. Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει πως η «αμμουδιά», η «φαντασία» και το «όλα επιτρέπονται» συνιστούν το τρίπτυχο της εξέγερσης στα χρόνια της μετανεωτερικότητας. Δεν πρόκειται πια για την ανατροπή της κοινωνικής τάξης και την εγκατάσταση μιας νέας στη θέση της. Το όραμα είναι η φυγή, η αταξία, η κατάργηση των συνόρων, κάτι ανάμεσα σε έναν κόσμο - αρλούμπα και απέραντο ερωτικό όργιο. Το τρίπτυχο πέρασε στο ασυνείδητο και εξακολουθεί να παράγει αντανακλαστικά σε πρώτη ευκαιρία. Η πανδημία του ιού τείνει να το μετατρέψει σε πολιτικό πρόγραμμα αντιπολίτευσης. Είναι το τελευταίο οχυρό της Αριστεράς όταν έχουν εξαντληθεί όλα της τα επιχειρήματα.


Σε πολλές χώρες υπάρχει προβληματισμός για τον κώδικα δεοντολογίας που θα υιοθετηθεί, αν δεν φτάνουν τα κρεβάτια της εντατικής

Γράφει ο Παντελής Καψής


Με βάση ποια κριτήρια αποφασίζει η κάθε χώρα ποιοι θα μπουν σε αναπνευστήρα και ποιοι όχι, όταν το σύστημα υγείας κορεστεί;

Πώς μπορεί να βγει η Ελλάδα από την καραντίνα

Με ποιες προϋποθέσεις θα επανεκκινήσει η λειτουργία επιχειρήσεων και καταστημάτων και τι θα γίνει με τα σχολεία. Ποια θα είναι η «νέα φυσιολογική πραγματικότητα» και πώς θα γίνεται η παρακολούθηση. Το μοντέλο του Ισραήλ.

Τα βήματα με τα οποία θα περάσουμε στην επόμενη μέρα της κρίσης με τον κορωνοϊό, περιγράφει ο Ηλίας Μόσιαλος.

Με ανάρτησή του, ο καθηγητής του London School of Economics και εκπρόσωπος της Ελλάδας στους διεθνείς Οργανισμούς, σημειώνει πως η Δανία είναι η πρώτη χώρα που ξεκίνησε τον στρατηγικό σχεδιασμό για την έξοδο από την παρούσα φάση. Τις επόμενες μέρες, ο κ. Μόσιαλος θα συζητήσει με τον διευθυντή του δανέζικου συστήματος Υγείας Søren Brostrøm, τα βήματα και τις προϋποθέσεις που θέτει η χώρα για την επιστροφή στη «νέα καθημερινότητα», η οποία, ωστόσο, δεν προσδιορίζεται για τον Απρίλιο.

 

Κι επειδή αυτό δεν είναι εύκολο για τους περισσότερους, ιδιαίτερα όταν η ενημέρωση κανοναρχείται από ΜΜΕ που καλλιεργούν «εντυπώσεις» και σπέρνουν πανικό πουλώντας κυριολεκτικά «θάνατο και φέρετρα»…

Του Θανάση Κ.

Απαραίτητες είναι κάποιες διευκρινίσεις που επιτρέπουν να μείνουμε στα συγκαλά μας, πράγμα απαραίτητο, άλλωστε, για να αντιμετωπίσουμε τα πολύ δύσκολα που έρχονται μετά