Του Αντώνη Κεφαλά  

Στην κάθε αυτόματη πύλη εισόδου του μετρό της Wuhan, όπου οι επιβάτες ακυρώνουν τα εισιτήρια τους, υπάρχει ένα κουτί, σύγχρονο, γυαλιστερό και περίπλοκο. Είναι μία συσκευή αναγνώρισης προσώπου (facial recognition). Τοποθετήθηκε για λόγους ασφάλειας! Στην ουσία αποτελεί μέρος ενός τεράστιου ηλεκτρονικού συστήματος συγκέντρωσης πληροφοριών. Η κυβέρνηση της Κίνας συσσωρεύει έναν τεράστιο όγκο προσωπικών στοιχείων για τον κάθε πολίτη – φορολογικές δηλώσεις, τραπεζικούς λογαριασμούς, λίστες αγορών, ιατρικά δεδομένα, παρεμβατική συμπεριφορά. Με βάση τα στοιχεία αυτά καταστρώνει τον Δείκτη Κοινωνικής Επίδοσης (social credit score). Ανάλογα με την επίδοση η κυβέρνηση αμείβει ή τιμωρεί, δίνοντας ή περιορίζοντας την πρόσβαση σε δημόσια αγαθά.

Χ. Κίσινγκερ: Ο κορωνοϊός θα αλλάξει την παγκόσμια τάξη για πάντα

Οι ηγέτες αντιμετωπίζουν την κρίση κατά βάση σε εθνικό επίπεδο, οι διαβρωτικές όμως συνέπειες της πανδημίας στις κοινωνίες δεν γνωρίζουν σύνορα

«Η σουρεαλιστική ατμόσφαιρα από την πανδημία μου φέρνει στο μυαλό το πώς αισθάνθηκα το 1944, στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως μέλος της 84ης Μεραρχίας Πεζικού» γράφει ο Χένρι Κίσινγκερ σε άρθρο του στην Wall Street Journal.

Τότε όμως, σημειώνει,  η αμερικανική αντοχή σφυρηλατήθηκε από έναν ανώτερο εθνικό σκοπό. Τώρα, σε μια διχασμένη χώρα, μια αποτελεσματική και διορατική κυβέρνηση είναι απαραίτητη για να ξεπεραστούν εμπόδια πρωτοφανούς μεγέθους και παγκόσμιας διάστασης. Η διατήρηση της εμπιστοσύνης των πολιτών είναι κρίσιμη για την κοινωνική αλληλεγγύη, για τις σχέσεις των κοινωνιών μεταξύ τους και για την διεθνή ειρήνη και σταθερότητα, τονίζει.


                       
 της Βενετίας Κουσία

Η ζωή μας μετά από σχεδόν 10 χρόνια ύφεσης, που μόλις είχε αρχίσει να ανακτά την αισιοδοξία της, γέμισε και πάλι αβεβαιότητα. Κι ας έχει τώρα ικανή διοίκηση την οποία εμπιστεύονται οι περισσότεροι. Μετρά πολύ η διαχείριση του τώρα, αλλά ανησυχούμε και για τη δυνατότητα να συνεχίσουμε τη ζωή που μας αρέσει και παλέψαμε για να έχουμε.  Αλλάζουν οι ζωές μας. Αλλάζουν και οι συμπεριφορές μας.



Ζούμε μια βαθιά, θεμελιώδη, υπαρξιακή κρίση καθώς το πρώτο διακύβευμα είναι η ζωή

Γράφει ο Κώστας Κυριακόπουλος

 
Επειδή ο κόσμος και οι καθημερινές συμπεριφορές έχουν γυρίσει ανάποδα, τα μέσα έξω, σαν πενταβρώμικο πουκάμισο που το βγάζεις γρήγορα με μορφασμούς αηδίας για να πάψεις να βρωμάς, είναι αυτονόητο ότι θα δούμε πολλά. Που ήδη βλέπουμε, δηλαδή…

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Το αγωνιώδες ερώτημα που τίθεται καθημερινά από τους δημοσιογράφους στους λοιμοξιολόγους που παρελαύνουν από τα κανάλια είναι, πότε θα λήξει ο συναγερμός.


Η απάντηση από όλους τους επιστήμονες και κυρίως από τον εξαίρετο καθηγητή Σωτήρη Τσιόδρα είναι, ότι είμαστε στην αρχή του τέλους. Μια απάντηση που θυμίζει τους χρησμούς της Πυθίας.


Του Χρήστου Χωμενίδη

Με την επέλαση του Covid 19 στην Ευρώπη και αφού εγκαίρως συνειδητοποίησε η ελληνική κυβέρνηση το μέγεθος της απειλής, το κατεπείγον της κατάστασης, αντιμετώπισε δύο πρωτόγνωρες προκλήσεις.

Όφειλε, πρώτον, να τραντάξει την κοινή γνώμη. Να της δώσει να καταλάβει ότι τα πράγματα έχουν γίνει -από τη μια μέρα σχεδόν στην άλλη- εξαιρετικά σοβαρά. Να αντιληφθεί και ο πιο ανίδεος και ο πλέον κακόπιστος πολίτης πως διατρέχει άμεσο κίνδυνο ζωής ο ίδιος και τα προσφιλή του πρόσωπα. Να μη μείνει ούτε το ελάχιστο περιθώριο για "εναλλακτικές προσεγγίσεις", για εφησυχασμό, για αντακλαστική, ενστικτώδη αμφισβήτηση όσων έλεγαν οι επίσημοι φορείς.


Γράφει ο Δημήτρης Καμπουράκης

Τι μας διδάσκει η ιστορία; Πως όταν μια κλειστή ομάδα ανθρώπων αποφασίσει να κάνει γνωστή την παρουσία της, καταφεύγει στον εξτρεμισμό. Στόχος των πρώτων ζηλωτών που αναλαμβάνουν αυτή την  αποστολή, δεν είναι να πείσουν τις μάζες. Τουναντίον τις προκαλούν για να κάνουν όσο γίνεται μεγαλύτερο θόρυβο. Γι' αυτό μην φρίττετε με όσα έγραψε ο Καρτερός για τον Τσιόδρα. Όσο πιο κατάπτυστα ήταν, τόσο καλύτερα υπηρετούσαν τον σκοπό  του Θανάση.


Γράφει ο Αλέξης Παπαχελάς

Παράξενο πράγμα ο υπαρξιακός φόβος. Από τη μια στιγμή στην άλλη νιώθεις ότι μπορεί να μην αγκαλιάσεις ξανά αυτούς που αγαπάς, να μην έχεις την ευκαιρία να ζητήσεις συγγνώμη για κάποια γέφυρα που έκοψες χωρίς λόγο ή να ξαναδείς το αγαπημένο σου αιγαιοπελαγίτικο εκκλησάκι με την ελληνική σημαία να κυματίζει δίπλα. Νιώθεις ένα ανεξήγητο άγχος ότι δεν θα ξαναδείς πράγματα που πρακτικά ποτέ δεν είχες καν παρατηρήσει. Είναι πολύ παράξενο πόσο κινηματογραφικές και ρομαντικές μπορούν να μοιάζουν οι «ρετρό» λάμπες της Βασιλίσσης Σοφίας από το πίσω παράθυρο ενός ασθενοφόρου.