Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Η καθημερινά εντεινόμενη δραστηριότητα των ποικιλώνυμων αναρχικών ομάδων, που τα ΜΜΕ τις αποκαλούν αντιεξουσιαστές, από τον φόβο μήπως φτάσουν στα γραφεία τους και τους τα κάνουν γυαλιά καρφιά, με την κυβέρνηση από την πλευρά της ακτιβιστές να δείχνει μια φιλική προς αυτούς στάση, έχουν καταντήσει την Αθήνα μιαν αναρχοκρατούμενη πόλη.

Ρίχνουν μολότοφ σε αστυνομικό τμήμα και ο κατά τα άλλα αρμόδιος υπουργός, σφυρίζει κλέφτικα. Την ίδια ώρα τα παπαγαλάκια του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονται στα τηλεοπτικά παράθυρα για να υμνήσουν το θεάρεστο έργο του και ο αρχηγός της Αστυνομίας, σε ρόλο κομματικού παράγοντα, αγνοεί το επεισόδιο και δηλώνει  «ότι η επίθεση αυτή εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο αντιστροφής της πραγματικότητας, σε ό,τι αφορά στην αποτελεσματικότητα της Ελληνικής Αστυνομίας».

Γράφει η Πέπη Ραγκούση

Oταν ο Τσίπρας καταγγέλλει σήμερα τα fake news και ο Κουίκ, στο άκουσμα και μόνο της λέξης, δεν τηρεί τα στοιχειώδη προσχήματα μέσα στη Βουλή, μάλλον δεν αναγνωρίζουν αυτό που βλέπουν στον καθρέφτη. Δεν είναι μόνο το τέρας που δημιούργησαν. Είναι ο ίδιος τους ο εαυτός

Το παιδιά μέχρι την ηλικία των δύο, περίπου, ετών δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους όταν βλέπουν το είδωλό τους στον καθρέφτη. Τους μοιάζει σαν ένα εντελώς άγνωστο πρόσωπο που το περιεργάζονται και το αντιμετωπίζουν με δυσπιστία, ακόμη και με φόβο. Και όταν οι δικοί τους άνθρωποι αρχίσουν να λένε, για παράδειγμα, «Για κοίτα πόσο ωραίος είναι ο Γιαννάκης», σιγά-σιγά ο «Γιαννάκης» εξοικειώνεται με την εικόνα του. Αυτή την φάση της ανάπτυξης ο Λακάν την ονομάζει «στάδιο του καθρέφτη».

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Ο Γιάννης Τσαρούχης ήταν χορτοφάγος. Τουλάχιστον όταν τον γνώρισα στο Παρίσι το 1980. Του είχα προτείνει, αντί για συνέντευξη, να πάμε στο Λούβρο και να μου μιλήσει για τη ζωγραφική που αγαπάει. Η εμπειρία ήταν αποκαλυπτική. Και το ενδιαφέρον εστιαζόταν στη ματιά ενός ανθρώπου που όχι μόνον γνωρίζει την ιστορία της τέχνης του, πολλοί μπορούν, αλλά έχει τη δυνατότητα να συνομιλεί με τους προγόνους του ως ίσος προς ίσον. Μοιραζόταν τα μυστικά με τους ζωγράφους των Φαγιούμ –«οι Ελληνες μετανάστες του καιρού εκείνου δεν ήσαν λαντζέρηδες, ήσαν καλλιτέχνες»– ή με τον Ρούμπενς – «το Χόλιγουντ της εποχής του». Μετά πηγαίναμε σ’ ένα εστιατόριο χορτοφαγίας στην περιοχή του Μονπαρνάς, όπου μασουλώντας κάτι άνοστες σόγιες μού υπαγόρευε ό,τι ήθελε να μου πει. Δεν ήθελε μαγνητόφωνο. Ο Τσαρούχης έλεγε ότι «εμείς οι Ελληνες τρώμε τόσο κρέας για να χορτάσουμε την πείνα που μας έτρωγε στην Τουρκοκρατία».

Του  Αλέκου Παπαναστασίου
Η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου μπορεί να μην κατάργησε τα Μνημόνια αλλά πέτυχε κάτι πολύ σημαντικότερο για τη στρατηγική της: «κατάργησε» τις λέξεις, δηλαδή το νοήμά τους…

Επί ΣΥΡΙΖΑ οι μεγαλύτεροι χαμένοι είναι ο λόγος και ο αντίλογος. O,τι και να πει κανείς για τις λαμπρές ημέρες της συγκυβέρνησης, η οποία σύντομα θα γιορτάσει τρία χρόνια ζωής, σχεδόν δεν έχει νόημα. Aλλωστε όλα είναι δίκη προθέσεων: «Είσαι δικός μας; Αν δεν είσαι, είσαι εναντίον μας»…

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Σε ένα ανταγωνιστικό brain-gain παιγνίδι έχουν αποδυθεί πολλές πολιτείες και δήμοι των ΗΠΑ. Προσφέρουν στην Amazon φοροελαφρύνσεις, που φθάνουν ακόμη και τα 7 δισ. δολάρια, για να προσελκύσουν την επόμενη επένδυση της εταιρείας. «O κολοσσός ηλεκτρονικού εμπορίου ανακοίνωσε ότι αναζητεί την πόλη για να στεγάσει το δεύτερο αρχηγείο της στις ΗΠΑ, το οποίο θα απασχολεί περίπου 50.000 εργαζομένους. Η εταιρεία είχε γνωστοποιήσει ότι σκόπευε να επενδύσει 5 δισ. δολάρια για τα δεύτερα κεντρικά της κτίρια, τα οποία είναι γνωστά με την επωνυμία “Αmazon HQ2”» («Καθημερινή» 20.10.2017).