Του Κώστα Γιαννακίδη
Οσο τα κόμματα καταδικάζουν τις επιθέσεις των τραμπούκων -όπως αυτή στο Μοναστηράκι με θύματα τους σπουδαστές της Σχολής Ευελπίδων- τόσο τους προσδίδουν εκείνο που αναζητούν οι αυτουργοί: πολιτικό περιεχόμενο

Τα πολιτικά κόμματα εκδίδουν ανακοινώσεις για την επίθεση που δέχθηκαν στο Μοναστηράκι οι σπουδαστές της Σχολής Ευελπίδων. «Η επίθεση είναι απολύτως καταδικαστέα» επισημαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δουλευόμαστε. Λες και υπήρχε περίπτωση να μην ήταν.

 Στις 22/10/2017 Το Αίγιο τίμησε το τεράστιο λογοτεχνικό και δημοσιογραφικό έργο και την προσφορά στην ανύψωση του πνευματικού επιπέδου της Αχαΐας για πάνω από 60 χρονιά, του ποιητή και δημοσιογράφου ΓΙΑΝΝΗ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΥ. Για το λογοτεχνικό έργο του ''ποιητή της ιστορίας μας'', όπως τον αποκάλεσε η πρόεδρος της ΙΛΕΑ Β. Μπεντεβή που οργάνωσε μαζί με την ΔΗΚΕΠΑ την εκδήλωση, μίλησε η Λέτα Κουτσοχέρα και για το δημοσιογραφικό του ο Φάνης Ζουρόπουλος. Χαιρετισμούς απηύθυναν ο Δήμαρχος ο Μητροπολίτης, ο πρόεδρος της Εταιρίας Λογοτεχνών Ν.Δ Ελλάδος Λ. Μαργαρίτης και πολλοί άλλοι. Μέσα σε συγκινητική ατμόσφαιρα απαγγέλθηκαν ποιήματα του, ενώ η Χορωδία Αιγίου υπό την διεύθυνση του Λ. Χαραλαμπόπουλου απέδωσε θαυμάσια απόσπασμα από μελοποιημένο ορατόριο του Γ. Α και Ελληνικά τραγούδια καταχειροκροτούμενη. Τις τιμητικές διακρίσεις παρέλαβαν οι κόρες του Αγγελική και Κατερίνα. Παρουσιάστηκε επίσης το περιοδικό ''Ρίζες'' της ΙΛΕΑ που ήταν αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στον Γιάννη Ανδρικόπουλο.

 

 

Σε μία λαμπρή τελετή που έγινε στην Αίγλη Ζαππείου, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Προκόπιος Παυλόπουλος απένειμε στην εταιρεία ΠΑΠΑΠΟΣΤΟΛΟΥ και στον επικεφαλής της κ. Νίκο Παπαποστόλου, την τιμητική διάκριση «Κωνσταντίνος Καλλιγάς» που από εικοσαετίας έχει υιοθετήσει το ελληνικό τμήμα της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων (ΕΕΔ) εις μνήμην του αείμνηστου προέδρου του την περίοδο 1981-1993 Κωνσταντίνου Καλλιγά.

Tου Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Αν οι επιχειρήσεις της χώρας δεν μάθουν να δημιουργούν αγορές εκτός αυτής και αν οι κάτοικοί της δεν παρατήσουν την ομφαλοσκόπηση, τότε δεν θα αποφύγουμε να καταντήσουμε «ναυάγιο που επιπλέει»

Του Χρήστου Χωμενίδη

Ο άνθρωπος ήταν ευγενέστατος, στην ηλικία μου περίπου -γύρω στα πενήντα-, το ταξί που οδηγούσε λαμπίκο και σε άριστη κατάσταση. Κατά το πρώτο πεντάλεπτο της διαδρομής δεν ανταλλάξαμε σχεδόν κουβέντα, είχε συντονισμένο το ραδιόφωνό του στον σταθμό της Εκκλησίας, ο οποίος μετέδιδε ένα αφιέρωμα στον Καποδίστρια. Η εκφωνήτρια, για να γίνω ακόμα πιό συγκεκριμένος, διάβαζε αποσπάσματα από κάποιο δοκίμιο του Κωνσταντίνου Τσάτσου. Οι σκέψεις του, μισολησμονημένου πλέον, διανοούμενου και πολιτικού για τον Κυβερνήτη και την απέλπιδα προσπάθειά του να θεμελιώσει κράτος σε μια κοινωνία όπου κυριαρχούσαν το 1830 οι φατρίες, ηχούσαν όχι απλώς ενδιαφέρουσες μα και επίκαιρες. "Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα..." ήμουν έτοιμος να σχολιάσω στον ταξιτζή μου. Με πρόλαβε όμως εκείνος.