Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Η χαοτική κατάσταση που επικρατεί αυτόν τον καιρό στην Ευρωπαϊκή Ένωση περνά κυριολεκτικά στα ψιλά, αν και με τις μεταναστευτικές ροές να συνεχίζονται με μη ανεκτούς ρυθμούς πρόκειται για κάτι που θα έπρεπε να μας απασχολεί πολύ σοβαρά. Αντιθέτως, η εθελοτυφλία συνεχίζεται, συνοδευόμενη με ευχολόγια για αναθεώρηση της Κοινής Δήλωσης ΕΕ – Τουρκίας.



Τις επόμενες τέσσερις εβδομάδες, θα έχουμε δύο μεγάλες δοκιμασίες της δημόσιας τάξης: Την 17η Νοεμβρίου, επέτειο του «Πολυτεχνείου» (1973) και την 6η Δεκεμβρίου, την επέτειο θανάτου του Αλέξη Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια (2008)…

Του Θανάση Κ.

Και οι δύο «επέτειοι» σηματοδοτούνται συνηθέστατα με βίαια έκτροπα…

 

Του Γιάννη Σουλαδάκη

Μετά τις εκλογές του Ιούλη έχει διαμορφωθεί ένα νέο πολιτικό περιβάλλον, νέα κόμματα νέες εκπροσωπήσεις, το νέο πολιτικό περιβάλλον δεν έχει ακόμη σταθεροποιηθεί, όμως κάποια βασικά συμπεράσματα μπορούν να βγουν.



Ο Τούρκος υπουργός Εσωτερικών ειρωνεύεται και απειλεί μια Ευρώπη που κρύβεται πίσω από το δάκτυλό της.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Άψογα κουστουμαρισμένος, με ωραίο αλλά ειρωνικο,αν όχι σαρκαστικό χαμόγελο, ο Τούρκος υπουργός Εσωτερικών, για όσους θέλουν να τον ακούσουν, δηλώνει ότι «η Τουρκία δεν είναι ξενοδοχείο για Ευρωπαίους Τζιχαντιστές». Οι τελευταίοι , που υπολογίζονται σε 2.000 και300 από αυτούς συνελήφθησαν εσχάτως, δραπετεύοντας από κουρδικές φυλακές,μετά την τουρκική εισβολή στη Βόρεια Συρία, είναι ή ήταν όλοι κάτοχοι ευρωπαϊκών διαβατηρίων. Άρα,με βαση το διεθνές δίκαιο είναι προβληματική η απέλαση τους στις χώρες από τις οποίες προέρχονται.Τι σκοπεύει. Α κάνει λοιπόν η τουρκική κυβέρνηση?



Του  Κώστα Χριστίδη   *

        Οι ‘’ριζοσπάστες αριστεροί’’ συχνά προβάλλουν ένα ευλογοφανές επιχείρημα: δεν ευθυνόμαστε εμείς, ισχυρίζονται, για τα δεινά της χώρας, ευθύνονται αυτοί που κυβέρνησαν επί σαράντα χρόνια, εμείς κυβερνήσαμε για λιγότερο από πέντε χρόνια. Το επιχείρημα είναι αβάσιμο. Δεν έχουν τόσο σημασία τα ονοματεπώνυμα ή οι κομματικές ταμπέλες αυτών που κυβέρνησαν όσο οι συγκεκριμένες πολιτικές που εφαρμόσθηκαν από το 1974 και μετά και που συνέβαλαν, με διαφορετικά ποσοστά ευθύνης, ώστε το ελληνικό κράτος να περιέλθει ουσιαστικά σε κατάσταση πτώχευσης τον Μάϊο 2010. Η χρεοκοπία επήλθε γιατί το παναρμόδιο και μεγαλομανές κράτος διόγκωσε, με διαρκώς αυξανόμενο αλόγιστο δανεισμό, το δημόσιο χρέος σε επίπεδο μη διαχειρίσιμο. Ο δανεισμός πραγματοποιήθηκε προκειμένου να διορισθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι (είναι χαρακτηριστικό ότι ο αριθμός τους, από 112.986 το 1974, είχε αυξηθεί σε 768.009 το 2010), να δοθούν εκατοντάδες χιλιάδες πρόωρες συντάξεις, να συνταξιοδοτηθούν 300.000 ‘’αντιστασιακοί’’, να κατασπαταληθούν δεκάδες δις ευρώ σε επιδοτήσεις ανύπαρκτων αγροτικών δραστηριοτήτων κλπ., στο πλαίσιο καλλιέργειας πελατειακών σχέσεων.