Γράφει η Σοφία Βούλτεψη*

Ήταν βέβαιο ότι θα καταλήγαμε εδώ. Ότι δηλαδή η υπογραφή συμφωνίας με τα Σκόπια δεν θα αποτελούσε τη λύση, αλλά την απαρχή μιας νέας περιόδου αστάθειας τόσο στην εσωτερική πολιτική αυτής της χώρας, όσο και στις σχέσεις της με την Ελλάδα. Η γειτονική χώρα είναι τόσο πολύ βαθιά διχασμένη, το μίσος που χωρίζει τις δύο παρατάξεις τόσο αβυσσαλέο, που οποιαδήποτε συμφωνία θα κινδύνευε ανά πάσα στιγμή. Ακόμη και αν η ΕΕ αποφάσιζε έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων, η διαδικασία είναι τόσο μακρά που είναι βέβαιο ότι σε κάποιο στάδιό της θα πάγωνε έτσι κι’ αλλιώς.



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Η μετάφραση κρύβει πολλές παγίδες. Ο όρος multicultural society αποδίδεται ελληνιστί ως πολυπολιτισμική κοινωνία. Μόνον που δεν είναι ακριβώς το ίδιο. Για την ακρίβεια, δεν είναι καθόλου το ίδιο. Πάρτε την Ευρώπη, για παράδειγμα.


Γράφει ο Πάνος Αργυρόπουλος

Η Ένδοξη πορεία της 3ης Μεραρχίας Πατρών και η Τιτανομαχία του 12ου Συντάγματος των Αχαιών στο ύψωμα 613 !!!

Η Πελοπόννησος την εποχή εκείνη συγκροτούσε δυο πλήρως ετοιμοπόλεμες Μεραρχίες στρατού την 4η Μεραρχία Πελοποννήσου με έδρα την Τρίπολη που επανδρωνόταν από τους Νομούς Μεσσηνίας Λακωνίας Αρκαδίας Αργολίδας και Κορινθίας.



Μερικές χρήσιμες – και κρίσιμες – πληροφορίες, για τα γεγονότα που αντιμετωπίζουμε και τα – δραματικότερα ίσως – που έρχονται:

Tου Θανάση Κ.

* Όλες οι χώρες που έχουν μεταναστευτικούς πληθυσμούς, έλεγξαν απολύτως την είσοδό τους. Τους προσκάλεσαν, τους επέλεξαν όταν μπήκαν – και τους έλεγχαν συνεχώς…

Κάποιες υπήρξαν εξ αρχής οι ίδιες κοινωνίες εποίκων:


Του Μανούσου Μαραγκουδάκη*

Ακούγεται σαν αστείο, αλλά μια προσεκτική ματιά στο θέμα θα φανέρωνε ότι η απάντηση δεν είναι αυταπόδεικτη. Ας δούμε το θέμα προσεκτικά λοιπόν. Το πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας στις εκατό πρώτες ημέρες της στην εξουσία χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι ο συνδυασμός ορθολογικοποίηση της δημόσιας διοίκησης και επιθετική πολιτική πρόσκλησης ξένων άμεσων επενδύσεων με σκοπό την αύξηση του ΑΕΠ και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας ∙ αυτό που ονομάζουμε στην κοινωνιολογική επιστήμη «οργανωσιακή διάσταση της ανθρώπινης διάδρασης».