Του  Κώστα Χριστίδη   *

        Οι ‘’ριζοσπάστες αριστεροί’’ συχνά προβάλλουν ένα ευλογοφανές επιχείρημα: δεν ευθυνόμαστε εμείς, ισχυρίζονται, για τα δεινά της χώρας, ευθύνονται αυτοί που κυβέρνησαν επί σαράντα χρόνια, εμείς κυβερνήσαμε για λιγότερο από πέντε χρόνια. Το επιχείρημα είναι αβάσιμο. Δεν έχουν τόσο σημασία τα ονοματεπώνυμα ή οι κομματικές ταμπέλες αυτών που κυβέρνησαν όσο οι συγκεκριμένες πολιτικές που εφαρμόσθηκαν από το 1974 και μετά και που συνέβαλαν, με διαφορετικά ποσοστά ευθύνης, ώστε το ελληνικό κράτος να περιέλθει ουσιαστικά σε κατάσταση πτώχευσης τον Μάϊο 2010. Η χρεοκοπία επήλθε γιατί το παναρμόδιο και μεγαλομανές κράτος διόγκωσε, με διαρκώς αυξανόμενο αλόγιστο δανεισμό, το δημόσιο χρέος σε επίπεδο μη διαχειρίσιμο. Ο δανεισμός πραγματοποιήθηκε προκειμένου να διορισθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι (είναι χαρακτηριστικό ότι ο αριθμός τους, από 112.986 το 1974, είχε αυξηθεί σε 768.009 το 2010), να δοθούν εκατοντάδες χιλιάδες πρόωρες συντάξεις, να συνταξιοδοτηθούν 300.000 ‘’αντιστασιακοί’’, να κατασπαταληθούν δεκάδες δις ευρώ σε επιδοτήσεις ανύπαρκτων αγροτικών δραστηριοτήτων κλπ., στο πλαίσιο καλλιέργειας πελατειακών σχέσεων.


Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου

Πριν λίγες μέρες κουβεντιάζοντας με μια κυρία αλβανικής καταγωγής,  στο ερώτημα γιατί ήρθε τη δεκαετία του ’90 στην χώρα μας , έλαβα την παρακάτω απάντηση «η Ελλάδα για εμάς που είμαστε από τη Βόρεια Αλβανία φάνταζε με παράδεισο , μας έλεγαν θα πάτε εκεί, θα ζήσετε όμορφα, θα έχετε δουλειές και θα μπορέσετε να φτιάξετε μια όμορφη ζωή. Όλα αυτά μέχρι να πάρουμε την μεγάλη  απόφαση να φύγουμε. Μόλις πάρθηκε η απόφαση όλα άλλαξαν…».


Του Χρήστου Χωμενίδη

Σε ό,τι αφορά την αποδοχή της κυβέρνησης, τα ευρήματα της δημοσκόπησης που διεξήγαγε η εταιρεία Marc και δημοσίευσε χθες η εφημερίδα "Πρώτο Θέμα" ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενα. Το πιάνεις στην ατμόσφαιρα, το αντιλαμβάνεσαι από την αυξημένη κίνηση στους δρόμους και στα μαγαζιά, ότι οι Έλληνες, μετά από δέκα ζοφερά χρόνια, επιτέλους ξεμουδιάζουν.


Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Έχει δίκιο ο κ. κοσμήτορας της φιλοσοφικής του Αριστοτελείου. «Το πανεπιστήμιο ιστορικά βρέθηκε στην πρωτοπορία αγώνων και αλλαγών, τους καρπούς των οποίων όλοι απολαύουμε». Από πού ν’ αρχίσεις και πού να τελειώσεις. Αν δεν υπήρχε το πανεπιστήμιο δεν θα υπήρχαν και πανεπιστημιακοί και αν δεν υπήρχαν πανεπιστημιακοί ποιος θα έγραφε συγγράμματα και ποιος θα υπέγραφε τις πολιτικές παρεμβάσεις των 250 και βάλε προσωπικοτήτων; Αν δεν υπήρχε το πανεπιστήμιο ποιος θα συντηρούσε το άνθος της δημοκρατίας μας, το φοιτητικό κίνημα; Κι αν δεν υπήρχε το φοιτητικό κίνημα πού θα φύτρωναν οι συλλογικότητες που βαθαίνουν και πλαταίνουν το λαϊκό κίνημα, ακόμη κι όταν ο λαός δεν έχει καμία διάθεση ούτε να βαθύνει ούτε να πλατύνει;

 

Μερικά αυτονόητα πράγματα, που κάποιοι ωστόσο αγνοούν… Αυτό που ονομάζουμε «Λαός» ΔΕΝ έχει πάντα δίκιο! Αλλά δεν έχει και πάντα άδικο…

Ένας που κυβερνά με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον (κι όχι τις ιδεοληψίες του ή αλλότρια συμφέροντα), πρέπει να ξέρει πότε να πάει κόντρα στο ρεύμα και πότε να αφουγκραστεί το δημόσιο αίσθημα…

Του Θανάση Κ.

Όταν όλοι τα θέλουν όλα τζάμπα, αλλά κανείς δεν θέλει να πληρώνει φόρους, προφανώς έχουν άδικο. Πρέπει να τους το εξηγήσεις και να επιμείνεις και να κάνεις το σωστό, ακόμα κι αν σου στοιχίσει…