Προεκλογική η ομιλία Μακρόν στην Ευρωβουλή | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αν ο σημερινός Γάλλος πρόεδρος χάσει τη μάχη της επανεκλογής του την Κυριακή 24 Απριλίου, θα πρέπει να αναζητήσει ευθύνες στο πείσμα του να γυρίζει την πλάτη σε ένα καίριο πρόβλημα  της γαλλικής πραγματικότητας. Αυτό του ρόλου του Ισλάμ στη γαλλική κοινωνία και όχι μόνον.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, ίσως να σκάβει το λάκκο του, για ανεξήγητους λόγους, εκτός και αν ο ίδιος ενδομύχως επιδιώκει να μην επανεκλεγεί. Γνωρίζει πολύ καλά ότι μετά το πρόβλημα της πτώσης της αγοραστικής δύναμης των Γάλλων πολιτών, που είναι κυρίαρχο στην καθημερινή τους ζωή, η ασφάλεια και το Ισλάμ είναι δεύτερα στα αιτήματά τους για αντιμετώπιση.

Παρ’ όλα αυτά, τα παραπάνω σοβαρά για τη Γαλλία αλλά και για την Ευρώπη προβλήματα, απουσιάζουν πλήρως από το πρόγραμμα του Εμμανουέλ Μακρόν, ο οποίος στις δημόσιες εμφανίσεις του δείχνει να φοβάται να προφέρει τις λέξεις «ασφάλεια» και «ισλάμ». Το ίδιο δε συμβαίνει και με υπουργούς της γαλλικής κυβέρνησης, οι οποίοι σε δημόσιες τηλεοπτικές συζητήσεις επιμένουν ότι η Γαλλία δεν έχει κανένα πρόβλημα ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων.

Μανώλης Καψής: "Το μαύρο στο MEGA δεν θα περάσει - 500 οικογένειες θα  μείνουν χωρίς εισόδημα αλλά δεν νοιάζει τους κυβερνώντες" | eirinika.gr

Του Μανόλη Καψή

Λαϊκότητα: Οταν ο Ευκλείδης Τσακαλώτος αναγνώρισε στον Αλέξη Τσίπρα ως προσόν, τη λαϊκότητα και τον τακτικισμό, καγχάσαμε. Αυτά είναι τα προσόντα του; Τα ελαττώματα δηλαδή ποια είναι; Και όμως, η λαϊκότητα είναι φυσικά προσόν στην πολιτική. Σου επιτρέπει να διατηρείς τον δεσμό με τους ψηφοφόρους. Να μην χάνεις την επαφή με την κοινωνία. Ακόμα και αν ορισμένοι υποκρίνονται. Οπως εύστοχα είχε παρατηρήσει ο Νίκος Μαραντζίδης για τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο Ανδρέας έκρυβε επιμελώς τη μεγαλοαστική του καταγωγή και τις καλές σπουδές του στην Αμερική, ώστε να τον νιώθουν οι ψηφοφόροι δικό τους, να ταυτίζονται συναισθηματικά μαζί του. Να νιώθουν ότι είναι ένας από αυτούς. Ο Εμμανουέλ Μακρόν δεν κατάφερε να αποφύγει την αλαζονεία που συνοδεύει συχνά τους ευφυείς, επιτυχημένους και ταλαντούχους ηγέτες. Οπως και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν κρύβει την τεχνοκρατική του υπεροχή, τις αξίες και την αισθητική μιας παγκοσμιοποιημένης ελίτ. Από μια μερίδα της κοινής γνώμης, αυτό εκλαμβάνεται ως αδυναμία να προσεγγίσει και να νιώσει τα προβλήματα του απλού ανθρώπου.

Στην Εντατική με κορωνοϊό ο δημοσιογράφος Θανάσης Μαυρίδης | Epoli.gr |  ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Του Θανάση Μαυρίδη-liberal.gr


Η Τουρκία όχι μόνο δεν υιοθέτησε τις κυρώσεις της Δύσης έναντι της Ρωσίας, αλλά προσφέρει καταφύγιο (όχι αφιλοκερδώς) στους Ρώσους ολιγάρχες. Η Τουρκία, λοιπόν, γίνεται το αγαπημένο παιδί των ολιγαρχών, των φυσικών και πλέον πολύτιμων συμμάχων του καθεστώτος Πούτιν. Ταυτόχρονα η Τουρκία θεωρείται το «καλό παιδί» της Δύσης, ο «πολύτιμος και υποδειγματικός σύμμαχος». Κι ας γράφουν οι Τούρκοι τις «οδηγίες» της Δύσης στα παλιά τους τα παπούτσια. Αυτοί οι δυτικοί θα μας τρελάνουν!


Ο χειρότερος ταξιτζής στην Ελλάδα
Τα τελευταία χρόνια το προφίλ του μέσου ταξιτζή έχει αλλάξει σε σημαντικό βαθμό

Γιώργος Παναγιωτάκης

Η συζήτηση με έναν ταξιτζή για τον πόλεμο στην Ουκρανία και τα στερεότυπα για το προφίλ των ταξιτζήδων


Είχα πολύ καιρό να μπω σε ταξί. Η τελευταία φορά μπορεί να ήταν και πριν από την πανδημία – η οποία, στην περίπτωσή μου, είχε λειτουργήσει και σαν πρόσχημα, αφού είμαι από τους ανθρώπους που γενικά το αποφεύγουν. Τώρα, όμως, δεν γινόταν αλλιώς. Έπρεπε να μετακινηθώ με ταξί.

Βιβλία του συγγραφέα Αλεξόπουλος Χρίστος Σ. στο Bibliohora gr - Προβολή  πρώτης σελίδας, αύξουσα ταξινόμηση βάση έτους έκδοσης (πενήντα τίτλοι ανά  σελίδα)
 
ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ

Όσο η ανθρωπότητα προχωρά προς το μέλλον, τόσο περισσότερο διαπιστώνονται ανισορροπίες στην κοινωνική και στην πολιτική λειτουργία, οι οποίες αυξάνουν τον βαθμό διακινδύνευσης από το ένα μέρος, ενώ συρρικνώνουν την ποιότητα ζωής σε όλο και μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων από το άλλο μέρος.

Αυτές οι συνθήκες επιβάλλουν την άμεση λειτουργική και βιώσιμη αντιμετώπιση τους με βαθιές τομές στον τρόπο διαχείρισης της πραγματικότητας τόσο στο πολιτικό πεδίο όσο και στα κοινωνικά συστήματα δραστηριοποίησης των πολιτών, οι οποίες άπτονται του τρόπου ζωής και του αξιακού προσανατολισμού των ανθρώπων στον μονοδιάστατο καταναλωτισμό με σημείο αναφοράς την οπτική της κοινωνίας του θεάματος και τον ατομικό ευδαιμονισμό, που καλλιεργούν τα διοχετευόμενα πρότυπα στο πλαίσιο της μαζικής επικοινωνίας.

Η πραγματικότητα σε πλανητικό επίπεδο είναι αποκαλυπτική και «κρούει τον κώδωνα του κινδύνου» με εμφατικό τρόπο όχι μόνο ως προς την ανάγκη άμεσης αντιμετώπισης των συνθηκών ανισορροπίας, αλλά και ως προς το εύρος που πρέπει να έχουν οι αλλαγές και η συνεργασία των κοινωνιών, η οποία αποτελεί βασική προϋπόθεση στις σύγχρονες συνθήκες αλληλεπίδρασης και αλληλεξάρτησης μεταξύ τους.