Κώστα Κούρκουλου
 
Παρά την γοητεία που ασκούσε πάνω μου, από την φοιτητική ακόμη περίοδο, η σκέψη του Καστοριάδη, είχα από νωρίς μια αξεπέραστη δυσκολία: Να δεχθώ τον χαρακτηρισμό του «φιλελεύθερες ολιγαρχίες», για τα κοινοβουλευτικά καθεστώτα της Δύσης. Και αυτό, όχι μόνον γιατί έτσι μου άρεσε, αλλά και γιατί έκανα την δική μου αξιολόγηση. Ότι δηλαδή, αναντίρρητα παρουσιάζονται στα δυτικά κοινοβουλευτικά καθεστώτα ολιγαρχικά χαρακτηριστικά. Για τα οποία μάλιστα δεν είναι υπεύθυνοι μόνον επιχειρηματικοί όμιλοι, αλλά και ομάδες συμφερόντων, όπως τα λόμπι (συντεχνίες) της κρατικής  γραφειοκρατίας, που σφετερίζονται άμεσα, για ίδιο λογαριασμό, την εξουσία που τους ανατίθεται.

Του Γιάννη Πανούση

Ω!

Καμιά φορά ένα επιφώνημα

όλα τα δείχνει και τα λέει

Αυτό είναι το πρόβλημα

Άγις Μπράτσος,Αναπάντητες

Του Κώστα Στούπα
Στο βαθμό που η κυβέρνηση δεν κατάφερε το Φθινόπωρο που βαίνει προς το τέλος, να μαζέψει τη διαφορά του πρώτου εξαμήνου στις δημοσκοπήσεις κάτω από τις 10 μονάδες, το σενάριο να διπλασιαστεί η διαφορά πριν το τέλος του χρόνου είναι πολύ πιθανό...

Το τελευταίο βαρόμετρο της Public Issue ήταν ενδεικτικό του τι ακολουθεί. Η εκτιμώμενη ψήφος για τη ΝΔ ήταν στο 42% και για το ΣΥΡΙΖΑ στα 18% με 30%, απροσδιόριστες απαντήσεις. Με τον τρόπο που μετράνε οι άλλες δημοσκοπήσεις αυτό σημαίνει περίπου 42x0,70 ίσον 29,4% και 18x0,70 ίσον 12,6%.


Του Δημοσθένη Δαββέτα

Οι νέες τεχνολογίες έχουν λάβει πια τέτοια θέση στην καθημερινότητά μας ώστε η ζωή μας συχνά μοιάζει να εξαρτάται από τα τεχνολογικά αντικείμενα.

Πρόσφατα, μια φίλη μου έλεγε ότι πηγαίνει ακόμα και για ψώνια καθοδηγούμενη από το ηλεκτρονικό της μηχάνημα πού της υποδεικνύει από πού θα σταματήσει μέχρι και για το τι θα μπορούσε να αγοράσει. Άλλοι πάλι μπαίνουν (το είδα αυτό στη Γαλλία) σ’ ένα δίχως οδηγό ηλεκτρονικό αυτοκίνητο που τους πάει εκεί που θέλουν και ταυτόχρονα τους λέει πού να πιουν καφέ ή τι να φάνε.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Το ότι αδίστακτοι λαϊκιστές τύπου Τραμπ στις ΗΠΑ και Μαδούρο στη Βενεζουέλα συμπίπτουν ως προς τις πρακτικές ανόδου η παραμονής στην εξουσία κάθε άλλο παρά τυχαίο γεγονός είναι. Οι πρακτικές τους εμπνέονται σαφώς από μαρξιστικές και άλλες αναλύσεις και βέβαια δεν είναι κάτι το καινούργιο. Από τη γαλλική επανάσταση και μετά,ο λαϊκισμός ,η δημαγωγία και η πολιτική εξαπάτηση έγιναν εργαλεία εξουσίας και ανέδειξαν τέρατα όπως ο ναζισμός,ο φασισμός και ο κομμουνισμός,φαινόμενα που στο βωμό τους υπάρχουν κάποιες εκατοντάδες αθώα θύματα και δυο παγκόσμιοι πόλεμοι. Παρ” ολα αυτά, ως φαίνεται, ο άνθρωπος σπανίως διδάσκεται από την Ιστορία. Έτσι σήμερα ο λαϊκισμός και η πολιτική αγυρτεία βρίσκονται εκ νέου στο προσκήνιο και κανείς δεν γνωρίζει που θα μπορούσαν να οδηγήσουν.