Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Οταν οι μισοί αντιμετωπίζουν την κλασική αρχαιότητα σαν βάρος και οι άλλοι μισοί σαν εθνικό φυλαχτό, ιερό σκήνωμα, είναι φυσικό η μετάδοση της γνώσης της να κακοποιείται με τον τρόπο που την κακοποιεί η μέση εκπαίδευση. Κάποτε τουλάχιστον στο σχολείο μπορεί να μην εμβαθύναμε στα πολιτισμικά επιτεύγματα των Ελλήνων και των Ρωμαίων, τουλάχιστον όμως μαθαίναμε κάποια αρχαία ελληνικά. Αλλοι περισσότερα άλλοι λιγότερα. Η δικτατορία που κατήργησε την μεταρρύθμιση του Παπανούτσου επανέφερε τη διδασκαλία της αρχαίας Ελληνικής από την Α΄ γυμνασίου. Δεν ήμουν άριστος μαθητής, απλώς καλός, και μέσα μου ήμουν διχασμένος. Ο αριστερός συρμός της ηλικίας μου τα αντιμετώπιζε ως τμήμα της ιδεολογίας του καθεστώτος, πλην όμως κυκλοφορούσαν και βιβλία του Λεκατσά, ο περίφημος «Επίκουρος» του Θεοδωρίδη, τα οποία κάθε άλλο παρά «δεξιά» μπορούσαν να χαρακτηρισθούν. Μυριζόμασταν ότι το ζήτημα ήταν πολυπλοκότερο από ό,τι μας υποχρέωνε να πιστέψουμε ο πολιτικός μας μανιχαϊσμός.

Του Αγγελου Κωβαίου
Τι περιθώρια ελιγμών έχει η εγκλωβισμένη κυβέρνηση εν όψει της νέας πολιτικής περιόδου; Οι επιλογές της μοιάζουν πολύ περιορισμένες και αυτό που μένει να αποδειχθεί είναι αν ο Πρωθυπουργός βρίσκεται πλέον απλώς στο έλεος των γεγονότων.

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, μέσα στο κατακαλόκαιρο αρχίζει να αναπτύσσεται η φιλολογία για το πολιτικό σκηνικό του φθινοπώρου. Πάντοτε γίνεται η αναφορά στην ΔΕΘ, κάποιος ανασχηματισμός «παίζει» στα πιθανά σενάρια, αν έχουμε περάσει κάποιο χρονικό όριο στην θητεία μίας κυβέρνησης, η συζήτηση για τις πρόωρες εκλογές είναι αναπόφευκτη.

Του Νίκου Κωνσταντάρα

Οι επικήδειοι για τη χαμένη επιρροή των ΗΠΑ και της Βρετανίας στη διεθνή σκηνή είναι της μόδας αλλά και πρόωροι. Αυτό που δεν αμφισβητείται, όμως, είναι ότι με την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ και με το Brexit, η Γερμανία αναδεικνύεται ως η απαραίτητη χώρα και η οικοδέσποινα της συνάντησης του G20 στο Αμβούργο, Αγκελα Μέρκελ, ως δύναμη σταθερότητας και φωνή ευθύνης και σύνεσης. Η εξέλιξη της Γερμανίας στη διεθνή σκηνή την τελευταία δεκαετία παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, και δη όταν την παρακολουθούμε από την Ελλάδα, η οποία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτή τη μεταμόρφωση, μια μεταμόρφωση που επηρεάζει και τη χώρα μας.

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Μετά την διάψευση κάθε ελπίδας, ότι η Τουρκία μπορεί να συμβάλει σε μια διαδικασία που θα οδηγήσει στην λύση του κυπριακού και μετά την διάψευση όσων πίστευαν, ότι μπορεί να υπάρξει μία ενδοκυπριακή λύση του προβλήματος, ήρθε το οριστικό ναυάγιο των συνομιλιών, που ο ΟΗΕ δεν φαίνεται να θέλει να δει και να καταλογίσει τις ευθύνες όπου κι αν αυτές βρίσκονται.

ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ

Ε​​ίμαστε πολύ τυχεροί. Σκεφθείτε πώς θα κυβερνιόταν η χώρα σήμερα εάν δεν ήμασταν μέλος της Ε.Ε., μέλος της Ευρωζώνης και αν δεν υπήρχαν θεσμοί και πρόσωπα στη Δικαιοσύνη που σέβονται τον ρόλο τους.

Στην καλύτερη περίπτωση, η χώρα θα διοικείτο όπως συνέβαινε τη δεκαετία του 1980. Σημαντικός υπουργός εξέφραζε την έκπληξή του, μόλις ανέλαβε, για το πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα. Θυμόταν ότι πριν από 40 χρόνια με ένα τηλεφώνημα έδινες αμέσως ένα δάνειο ή διόριζες διοικητή τον κηπουρό σου σε κάποια κρατική τράπεζα. Αυτό δεν μπορεί να συμβεί τώρα πια. Ορισμένοι το λένε αποικιοκρατική επιτροπεία, γιατί έχει φορέσει ένα ζουρλομανδύα στους κυβερνώντες και στο πολιτικό σύστημα.