Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Η​​ ανομία είναι σαν επιδημία. Περνάει από το ένα σώμα στο άλλο ώσπου να μην υπάρχει πλέον σώμα υγιές για να το αλώσει.

Αλλη υπόθεση η παρανομία. Γεννήθηκε μαζί με τον νόμο, είναι ενδημικό φαινόμενο της κοινωνίας των ανθρώπων σε οποιαδήποτε ιστορική στιγμή. Η παρανομία δεν μπορεί να εξαλειφθεί, όπως και το κακό δεν μπορεί να εξαλειφθεί. Ούτε στην Εδέμ δεν κατάφερε να αναχαιτίσει τη δράση του ο Δημιουργός με θύματα τους Πρωτοπλάστους. Ο παράνομος αναγνωρίζει την ύπαρξη του νόμου, αποφασίζει όμως να τον παραβεί. Είτε λέγεται Αλ Καπόνε, είτε αυτός με τα χιλιάδες ψευδώνυμα που συνελήφθη για τη δολοφονία του Ζαφειρόπουλου. Η προσπάθεια της δυναστείας των Κορλεόνε να νομιμοποιήσουν τις δραστηριότητές του στον «Νονό» του Κόπολα αποδίδει με ψυχολογική ακρίβεια το φαινόμενο. Ο παράνομος ελπίζει να μην τιμωρηθεί, ξέρει όμως ότι ενδέχεται να τιμωρηθεί.


Του Σάκη Μουμτζή

Το θετικό με τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι η αφοπλιστική ειλικρίνεια τους. Αυτά που σκέφτονται και συζητούν στον κομματικό τους μικρόκοσμο, επειδή θεωρούν πως είναι απολύτως λογικά, στην συνέχεια τα δημοσιοποιούν χωρίς κανέναν ενδοιασμό.

Έτσι, προχθές και χθες, πληροφορηθήκαμε από τα στόματα των Γ.Χουλιαράκη και Ε.Τσακαλώτου, πως η μεγάλη φορολόγηση  της μεσαίας τάξης είναι συνειδητή επιλογή της κυβέρνησης, ώστε το υπερπλεόνασμα να διανεμηθεί στους οικονομικά δυσπραγούντες.


Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ο τεχνολογικός ωκεανός μέσα στον οποίο κινείται, ή μάλλον πλέει, ο σύγχρονος άνθρωπος μήπως θέλει τον νέο Σωκράτη του;

Παρίσι 1972. Στην αίθουσα όπου προβάλλεται η ταινία επικρατεί νεκρική σιγή. Όλοι βλέπουμε στο τέλος ενός διαπλανητικού ταξιδιού ο εξερευνητής του Σολάρις να ανακαλύπτει έναν ανησυχητικά παράξενο κόσμο. Έναν πλανήτη-ωκεανό, με ανταύγειες νεφρίτη και αμέθυστου, όπου η ύλη γίνεται ένα με το άϋλο, δημιουργώντας απίστευτους συνδυασμούς. Έναν κόσμο με συγκεκριμένα αλλά και εφήμερα σχήματα, όπου το σύμπαν του μυαλού και το σύμπαν της εξωτερικής πραγματικότητας συνενώνονται σε έναν εναγκαλισμό έρωτα ή καταστροφής.


Του  Κώστα Γιαννακίδη

Οι εκλογές δεν κρίνονται από τους συνταξιούχους. Δεν κρίνονται ούτε από τους δημοσίους υπαλλήλους, παρά τον μεγάλο όγκο τους. Κρίνονται πάντα από τη μεσαία τάξη

Επισήμως οι υπουργοί λένε ότι τον Αύγουστο τελειώνει η επιτροπεία και από Σεπτέμβριο αρχίζει το πάρτι. Αμέσως μετά το τέλος του προγράμματος θα μπορέσει, επιτέλους, ο ΣΥΡΙΖΑ να παρουσιάσει το δικό του. Οπως στους γάμους: τελειώνει το ξένο πρόγραμμα και αρχίζει το λαϊκό.

Του Νίκου Μορόπουλου

Την ελληνική κοινωνία ολόκληρη, ή τον κομματικό του στρατό που τόσο τον έχει ανάγκη;

Το ερώτημα είναι άμεσο και σοβαρό: Μπορεί να κυβερνήσει ο πρωθυπουργός ή δεν θέλει για συγκεκριμένους πολιτικο-κομματικούς λόγους; Διότι ο τρόπος με τον οποίο ο κ. Αλέξης Τσίπρας ασκεί την εξουσία, ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό, θυμίζει τον μάγειρα που θέλει να φτιάξει μία ομελέττα χωρίς να σπάσει αυγά. Είτε λοιπόν ο κύριος πρωθυπουργός δεν μπορεί να σπάσει αυγά, είτε δεν θέλει. Στην συνέχεια θα προσπαθήσω να απαντήσω στο ερώτημα.