Του Γιώργου Καρελιά

Το ερώτημα με ποιον θα συνεργαστεί ο νέος φορέας το θέτουν διάφοροι πονηροί, εξ αριστερών και εκ δεξιών. Αλλά ο νέος φορέας της Κεντροαριστεράς ή θα είναι αυτόνομος ή δεν θα υπάρξει. Οσοι το θέλουν μπαλαντέρ πότε της ΝΔ και πότε του ΣΥΡΙΖΑ ας μείνουν ή ας πάνε απευθείας εκεί

 Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην Ευρώπη υποχωρούν παντού. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις (πχ Πορτογαλία) επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Δεν είναι του παρόντος να αναλύσουμε τις αιτίες. Το ίδιο συμβαίνει και στην Ελλάδα με την καθίζηση από το 2012 του ΠΑΣΟΚ, του κόμματος που εξέφρασε αυτό που αποκαλείται Κέντρο, Κεντροαριστερά, Σοσιαλδημοκρατία. Ούτε εδώ έχει σήμερα ιδιαίτερη σημασία η ανάλυση των αιτιών, άλλωστε έχει γίνει κατά κόρον.


Σε μια λαμπρή τελετή απονεμήθηκαν στις 20 Νοεμβρίου 2017 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τα Marketing Excellence Awards, ο μεγαλύτερος και πιο καταξιωμένος θεσμός στο χώρο αυτό, που ξεκίνησε πριν από μια δεκαετία και παρουσιάστηκε φέτος ακόμα πιο πληθωρικός και ανανεωμένος.

Στη φετινή επετειακή διοργάνωση εμπλουτίστηκαν οι θεματικές ενότητες και οι κατηγορίες περιλαμβάνοντας συνολικά 24 βραβεία. Δημιουργήθηκε ειδική κατηγορία Being the Best of the Best, όπου βραβεύτηκε το έργο με τον πιο πρωτότυπο και πρωτοποριακό σχεδιασμό marketing και το έργο με την υψηλότερη βαθμολογία, ανεξαρτήτως κατηγορίας. Περιλήφθηκαν βασικοί τομείς ανάπτυξης της Οικονομίας όπως ο Τουρισμός και οι Εξαγωγές. Ενώ υπήρξε στόχευση στην καινοτομία και την ανάπτυξη της Επιχειρηματικότητας μέσω της ανάδειξης καλών στρατηγικών και πρακτικών Μάρκετινγκ σε Start-Ups.


Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Αυτοί που δημιούργησαν την Λερναία Ύδρα που κατατρώγει την ελληνική κοινωνία, σήμερα είναι και οι κρατικοποιημένοι όμηροί της

Τελικά, αυτοί που άρχισαν να οικοδομούν το απίθανο και πολυπλόκαμο πελατειακό κράτος στην Ελλάδα είναι σήμερα και τα θύματά του –πέρα, βέβαια, από τον ελληνικό λαό. Και όταν κάνουμε λόγο για «λαό», εννοείται αυτό το κομμάτι του που δεν συμμετέχει στο πελατειακό κράτος αλλά πληρώνει τα σπασμένα του, τα οποία και αντιπροσωπεύουν πολλά δισεκατομμύρια ευρώ. Ιδού γιατί.


Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Ηταν δύσκολη η περασμένη εβδομάδα. Ο νους μου πάει στη μερίδα αυτή των συμπολιτών μας που με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον του ελληνισμού, για να το πω σεμνά, περίμενε το αποτέλεσμα των εκλογών της Κυριακής. Πώς θα τέλειωνε η τιτάνια αυτή προσπάθεια της χώρας για το μεγάλο άλμα της προόδου; Θα κέρδιζαν όντως τη μάχη εναντίον της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης οι νέες δυνάμεις της προόδου, οι καταδικασμένες να προοδεύουν; Γι’ αυτό τις λένε και προοδευτικές, εξάλλου. Θα έλαμπαν οι νέες ιδέες που περιβάλλουν ως φωτοστέφανο ελπίδος για όλους μας –και το τονίζω για όλους μας– τα πρόσωπα των νέων ηγετών του ΠΑΣΟΚ; Κι αν γινόταν καμιά στραβή και δεν εκλεγόταν η κ. Γεννηματά, τότε πώς θα ήταν το μέλλον του τόπου; Τι τόπο θα παραδίδαμε στα παιδιά μας, στα εγγόνια μας; Προς τα πού θα στρέφονταν οι νέες γενιές; Και ποια προοπτική θα είχε η Ευρώπη χωρίς την εμπνευσμένη ηγεσία της κ. Γεννηματά;


Γράφει ο Ευάγγελος Βενιζέλος

Για να αποφύγω τον πειρασμό της παραταξιακής αυτοαναφορικότητας, αρχίζω από την εκτίμησή μου για την κατάσταση της χώρας.

Επτά χρόνια μετά την υπαγωγή σε προγράμματα στήριξης και προσαρμογής (2010)   και δέκα χρόνια μετά τη σωρευτική εμφάνιση όλων των χαρακτηριστικών της βαθειάς οικονομικής κρίσης (2007), η χώρα δεν έχει δυστυχώς επανέλθει σε κατάσταση κανονικότητας. Η δευτερογενής κρίση που προκλήθηκε το 2015 κοστίζει  πολύ. Το πιο μεγάλο εμπόδιο βρίσκεται όμως στον τρόπο με τον οποίο αντέδρασε στις προκλήσεις των δέκα τελευταίων ετών το πολιτικό σύστημα και κυρίως η ίδια η κοινωνία. Βρίσκεται στη διάχυτη αντίδραση απέναντι στον ορθολογισμό και στην ακαταμάχητη - ακόμη - γοητεία της θεωρίας της ήσσονος προσπάθειας, του απλοϊκού ψεύδους, της κραυγαλέα ανυπόστατης υπόσχεσης, της απατηλής επαγγελίας.