Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Το θέαμα της γενικευμένης κλωτσοπατινάδας που παρακολουθήσαμε στα γραφεία του Δήμου Μάνδρας μπορεί να μην μας ξενίζει ιδιαίτερα. Oλοι μας κάπου έχουμε δει κάτι σχετικό, όλοι μας έχουμε ακούσει αγριοφωνάρες και ωραίες βρισιές. Δυστυχώς, ζούμε στη χώρα που σε υποχρεώνει να ξέρεις τι γεννάει το ανορθόγραφο μυαλό ενός Καρανίκα. Oταν οι λέξεις χάνουν τη σημασία τους, όταν η γλώσσα δεν έχει αντίκρισμα στην πραγματικότητα, κοινώς όταν το συνδετικό υλικό της κοινωνίας απονεκρώνεται, τα μόνο εργαλεία συνεννόησης που απομένουν είναι τα μουγκρητά, οι κραυγές και οι γροθιές. Oλοι αυτοί που κυνηγούνταν για να χτυπήσει ο ένας τον άλλον, στην πραγματικότητα έτρεχαν πίσω από μια λέξη που έχει προ πολλού χάσει τη σημασία της, τη λέξη «ευθύνη». Ποιος έχει την ευθύνη για τους θανάτους και τις καταστροφές; Και τι σημαίνει «αναλαμβάνω τις ευθύνες εάν μου αποδοθούν» που είπε η κ. Δούρου;


 Γράφει η  Ευτυχία Λαμπροπούλου

Παγκόσμια ημέρα κατά της βίας  των γυναικών   λογίζεται η 25η Νοεμβρίου,  ίσως περάσει σαν μια μέρα σαν όλες τις άλλες, έλα  όμως που αυτή η μέρα έχει  ιδιαίτερη αξία και σημασία για όλες τις γυναίκες...  Αυτή την ημέρα θα ήθελα να την αφιερώσω στις γυναίκες εκείνες που...  Περπατούν  στο δρόμο, χαμογελούν, πάνε  το παιδί τους  στο  σχολείο, κρύβουν  τη θλίψη τους για τα καλά κάτω από το μανδύα του χαμόγελου… ανάμεσα μας βρίσκεται εκείνη  που πριν λίγο δέχτηκε μια μορφή κακοποίησης από τον σύντροφό της  , τον άνθρωπό της , τον άντρα της κτλ. Σκύβει το κεφάλι αμίλητη περπατά , τάχα χαμογελά με τη σκοτεινιά να τη σκεπάζει βαδίζει…


 Του Αλέκου Παπαναστασίου

Η κατάργηση της έσχατης λύσης της πολιτικής επιστράτευσης, η αλλοπρόσαλλη πολιτική Σπίρτζη και τα «τυχερά» που επανήλθαν έθρεψαν ένα τέρας και μετέτρεψαν την πάλαι ποτέ τακτοποιημένη ΑΜΕΛ σε «παράγκα» – πολιτικού παζαριού και ταλαιπωρίας

«Στηρίζουμε τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων για αξιοπρεπή διαβίωση σε καιρούς κρίσης, σε συνδυασμό με ένα ριζικά διαφορετικό μοντέλο για τις μεταφορές και τις συγκοινωνίες, που θα εξυπηρετεί το επιβατικό κοινό και την οικονομική ανάπτυξη της χώρας, με σεβασμό στο περιβάλλον».


Του Θανάση Μαυρίδη- LIberal

Πρέπει να έχουμε χάσει την επαφή μας με την πραγματικότητα. Διαβάζω πάλι και πάλι τον λόγο για τον οποίον βραβεύουν σήμερα τον πρωθυπουργό μας στο Παρίσι. Επειδή, λέει άλλα είπε και άλλα έκανε κι έτσι κράτησε την Ελλάδα στην Ευρώπη. Κι ο Αλέξης Τσίπρας πάει να αποδεχτεί αυτό το βραβείο της Politique Internationale. Ο Αλέξης κερνάει αξιοπρέπεια.


Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Δεν πάει πολύς καιρός από τότε που ένας Ελληνας πρωθυπουργός δήλωνε: «Απειλούν να μας διώξουν από τη Σένγκεν. Μικρό το κακό λέω εγώ». Ηταν η εποχή της δόξας του. Υποσχόταν στον λαό του πως θα τα αλλάξει όλα, όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη ολόκληρη και αισθανόταν παντοδύναμος, αρχηγός μιας χώρας τόσο δυνατής που μπορούσε να καταργήσει τα θαλάσσια σύνορά της αφού τίποτε και κανείς δεν μπορούσε να τα απειλήσει. Μιας χώρας τόσο μεγάλης που δεν είχε πρόβλημα να ανοίξει τις αγκάλες της και να μετατρέψει την επικράτειά της ολόκληρη σε hotspot. Εξαθλιωμένοι άνθρωποι που πνίγονταν στις λάσπες του χειμώνα είχαν αποκλείσει τη σιδηροδρομική σύνδεση της Ελλάδας με την υπόλοιπη Ευρώπη και άλλοι είχαν κατασκηνώσει σε κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας, σε απόσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Λίγους μήνες πριν, ο κυβερνητικός εταίρος αυτού του πρωθυπουργού και υπουργός της Αμυνας είχε απειλήσει τους Γερμανούς πως θα γεμίσει δύο αεροπλάνα με τζιχαντιστές και θα τα στείλει στο Βερολίνο. Αστοχία φαιάς ουσίας; Θάρρος, θράσος, αλαζονεία; Ταύτιση της διεθνούς σκηνής με τον Τέρενς Κουίκ και τον Φλαμπουράρη; Διαλέγετε και παίρνετε.