Του Βασιλη Παπαδακη{*}

Ο πρωθυπουργος μας που δεν εχει εντρυφησει σε λαικες παροιμιες,αλλα μονον σε καταληψεις,αγνοει οτι κατα τη λαικη ρηση «ο ψευτης ειναι αδελφος του κλεφτη»
                      
Αναμφίβολα επληγώθησαν οι ευαίσθητες αριστερές χορδές, υπάρχουν και οι αντικομμουνιστικές, όταν η «Εστία» αναφέρθηκε στη κυβίστηση του πολιτικά απροσδιόνυσου = (άσχετου) πρωθυπουργού. Ο εν λόγω συντάκτης με περίσσεια φιλοπραγμοσύνη και τάνυση εσαΐτευσε βέλη επικριτικά κατά της «Εστίας» για το (θ) αντί του ορθού (τ): Το μεγαλείο της επιστημοσύνης!  Σε δύο κραυγαλέες περιπτώσεις οι ευαίσθητες χορδές υπέστησαν απομείωση: Όταν ο φιλοψευδής πρωθυπουργός παρεδέχθη δημοσίως ότι είναι «ψεύτης και όχι κλέφτης». Όταν συγγενής, σάρξ εκ της σαρκός και οστούν εκ των οστών  του Προέδρου της Βουλής  υπεδέχθη ενθέρμως  έξωθεν των φυλακών Κορυδαλλού, τον τρομοκράτη της «17ης Ν»., ανθρωποκτόνο  συμπολιτών μας,  εγνωσμένης αξιοσύνης και δοκιμότητας.


Γράφει η Δόμνα Μιχαηλίδου

Mια κυβέρνηση ψεμάτων πρέπει συνεχώς να ξαναγράφει τη δική της ιστορία. Ως πολίτης, και άρα αποδέκτης, δεν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με ένα ψέμα, αλλά με ένα μεγάλο αριθμό ψεμάτων

Πώς μπορεί κανείς να έχει άποψη εάν δεν έχει ενημέρωση;

Αν όλοι και πάντα σου λένε ψέματα, η συνέπεια δεν είναι ότι εσύ πιστεύεις τα ψέματά τους, αλλά ότι κανείς δεν πιστεύει πια τίποτα και κανέναν, είχε πει σε συνέντευξή της στον γάλλο νομομαθή και συγγραφέα Ροζέ Ερερά (Roger Errera) το 1974  η Χάνα Αρεντ.

 

Του Κωστή Γοντικα{*}

Σήμερα πρωί-πρωί χτύπησε δυνατά το κουδούνι της εξώπορτας. Μόλις άνοιξα την πόρτα κατάλαβα ότι δεν ήταν ο γαλατάς. Ένας ευγενής αστυνομικός, αφού με ρώτησε για το όνομά μου, με παρεκάλεσε να τον ακολουθήσω. Ντύθηκα όπως-όπως και μόλις βγήκα με ανέβασε σε ένα πούλμαν που ξεκίνησε αμέσως. Ανάμεσα στους επιβάτες ήταν πολλοί γνωστοί, γείτονες και φίλοι, το ίδιο ανήσυχοι με εμένα. Κάποια στιγμή το πούλμαν σταμάτησε. Ο αστυνομικός ζήτησε να κατεβούμε και μας παρότρυνε να προχωρήσουμε σε ένα μεγάλο χώρο που ήταν γεμάτος κόσμο. Άνθρωποι κάθε ηλικίας και φύλου. Όλοι μιλούσαν ψιθυριστά με αρκετή δόση ανησυχίας και περιμέναμε να δούμε την εξέλιξη αυτής της συγκέντρωσης.

 

Γράφει ο  Δημοσθένης Κούρτοβικ

Υπάρχει μια διάχυτη, υπόγεια δυσφορία, διαφορετική από ό,τι τα πρώτα χρόνια της κρίσης. Δεν είναι τώρα η αγανάκτηση των ξεβολεμένων ή το ρίγος των ευάλωτων. Είναι ένα αίσθημα ντροπής για μια γενική αποτυχία, για την αποδοχή μιας αποτελμάτωσης που προπαγανδίζεται ως ανόρθωση ή και πρόοδος

Μια κυρία που είχε διαβάσει το άρθρο μου (εδώ) για τις εκλογές ηγεσίας της υπό ενοποίηση Κεντροαριστεράς μού είπε ότι συμφωνούσε με τις εκτιμήσεις μου, αλλά, πρόσθεσε με παράπονο, «αφήστε μας και λίγη ελπίδα, κύριε Κούρτοβικ». Αντιφατική στάση; Τόσο μόνο όσο η ζωή. Οι αλήθειες της λογικής δεν μπορούν να σκοτώσουν την ελπίδα. Και ευτυχώς. Όπως είπε ο Νίτσε, μια αλήθεια που επιτίθεται στη ζωή είναι ψεύδος. Η λογική μπορεί να υποδείξει μόνο πού δεν πρέπει να αναζητούμε την ελπίδα και αυτό το νόημα είχε το άρθρο μου.


Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Σε φιάσκο εξελίχθηκε η χωρίς προετοιμασία επίσκεψη του Ταγίπ Ερντογάν στην Ελλάδα. Το κλίμα έντασης πυροδότησε η τηλεοπτική εκπομπή, που προηγήθηκε στο Σκάι ένα εικοσιτετράωρο πριν, στην δίαρκεια της οποίας ο νεοσουλτάνος έθεσε θέμα «επικαιροποίησης» της Συνθήκης της Λοζάνης, που είναι ηλίου φαεινότερο, ότι παραπέμπει ευθέως σε αναθεώρηση.