Γράφει ο  Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Τα δημόσια χρέη αποτελούν σημαντική απειλή για τις περισσότερες αναπτυγμένες χώρες, για την Κίνα, καθώς και για τις πιο θεαματικά αναπτυσσόμενες. Μία από τις λύσεις που κάποιες από αυτές τις χώρες προκρίνουν είναι να γίνουν «εξυπνότερες»

Η κυρία Molly A. O’Neil, ανώτατο στέλεχος της αμερικανικής εταιρείας CGI συνεργάζεται τα τρία τελευταία χρόνια με οκτώ κυβερνήσεις, μεταξύ των οποίων και η αμερικανική. «Στόχος μας είναι να φέρουμε την ψηφιακή τεχνολογία στις περισσότερες δραστηριότητες των πελατών μας, ώστε να εξοικονομούν πόρους κα να εξυπηρετούνται καλύτερα, γρηγορότερα, οικονομικότερα και αποτελεσματικότερα οι πολίτες. Για τις οργανώσεις, κυβερνητικές και μη, μία έξυπνη πρακτική συνίσταται στο να καταλαβαίνουν ποιες είναι οι μεγάλες τους προτεραιότητες και να επενδύσουν σε αυτές, ώστε να έχουν μέγιστα αποτελέσματα», μάς επισημαίνει.



Γράφει ο  Αθανάσιος  Χ. Παπανδρόπουλος

Η πλήρης ιδεολογική απαξίωση της «πρώτη φορά Αριστεράς» και η συμμαχία της με τον Πάνο Καμμένο αφήνουν ως μοναδικό πολιτικό επιχείρημα στον Αλέξη Τσίπρα την λασπολογία…

Από ιστορικής πλευράς, στο μέτρο που η βιομηχανική επανάσταση δημιουργούσε στην Δύση πρωτόγνωρες για την ανθρώπινη ιστορία συνθήκες παραγωγής και συσσωρεύσεως πλούτου, η περίφημη κατά Κάρολο Μαρξ «ταξική πάλη» γινόταν το λάβαρο όλων αυτών που αναλάμβαναν εργολαβικά την σωτηρία του προλεταριάτου δια της δικτατορίας. Πάνω σε αυτήν την επικίνδυνα απλοϊκή αρχή θεμελιώθηκε ο μαρξισμός-λενινισμός και παντού όπου έγινε πολιτική εξουσία οι νεκροί αντιπροσωπεύουν κάποια εκατομμύρια ψυχές.



Γράφει ο  Γιώργος Μπιλλίνης

Η περί «νεοφιλελευθερισμού» φιλολογία ουσιαστικά συσκοτίζει τις κρίσεις που προκαλούν ο κρατισμός και η αδηφαγία του

Ο φιλελευθερισμός είχε αρχίσει να χάνει έδαφος στην εποχή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και εντεύθεν. Χαρακτηριστική έχει μείνει η φράση του πολιτικού φιλοσόφου John Gray ότι «ο φιλελευθερισμός τραυματίστηκε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και σκοτώθηκε στον Β’».



Κωνσταντίνος Γάτσιος και Δημήτρης Α. Ιωάννου
 
Δυστυχώς, δέκα σχεδόν χρόνια μετά από την έναρξη της κρίσης συνεχίζουμε ως κοινωνία να ζούμε υπό το κράτος συλλογικών παραισθήσεων. Πολλοί θεωρούν ως κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας το γεγονός ότι οι εταίροι, προκειμένου να συνδράμουν στην προσπάθεια σωτηρίας της χώρας από την πλήρη καταστροφή της, ζήτησαν –επί παραδείγματι– να μετρήσει τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων που μισθοδοτούνται ή να περιορίσει την φαρμακευτική δαπάνη που ήταν, κατά κεφαλήν, από τις υψηλότερες στον κόσμο, πλουτίζοντας κυρίως τις ξένες φαρμακευτικές εταιρείες. Οι λογικοί πολίτες, βεβαίως, κατανοούν ότι, στην πραγματικότητα, αυτά δε συνιστούσαν κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας. Η εθνική κυριαρχία απειλείται σε άλλες περιπτώσεις. Όταν, επί παραδείγματι, μία παραλυμένη κοινωνία δεν έχει την δυνατότητα να υπερασπίσει την εδαφική της ακεραιότητα απέναντι σε πραγματικές εξωτερικές επιβουλές. Η δημόσια συζήτηση, όμως, δείχνει καθαρά ότι στην παρούσα ιστορική στιγμή η κοινωνία μας, μην έχοντας το κριτήριο να ξεχωρίσει το φαιδρό από το τραγικό, δεν έχει την δυνατότητα επίσης να ξεχωρίσει την πραγματική απειλή από τη φανταστική.



Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης

Ο υπουργός Δικαιοσύνης ζήτησε το σκεπτικό δικαστικής απόφασης που αθωώνει πρόσωπο της δημόσιας σφαίρας από κατηγορίες για προτροπή σε βία. Ωστόσο επικρατεί... σύγχυση και δεν είναι απολύτως σαφές ποια απόφαση είναι αυτή που απασχολεί τον υπουργό...