Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

Με αφορμή τις ουρανομήκεις θριαμβολογίες του κ.Πρωθυπουργού στη Σύρο, κατά τα εγκαίνια της σύνδεσης του νησιού με υποβρύχιο καλώδιο για την ηλεκτροδότηση των νησιών, θα αναλύσω και θα τεκμηριώσω ότι είναι πολλαπλό λάθος ο τρόπος αυτός μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Το πρώτο λάθος είναι αυτό που ανέδειξε ως πλεονέκτημα ο κ.Τσίπρας, ότι δηλαδή θα εξαλείψει τις επιβαρύνσεις από Υπηρεσίες Κοινωνικής Ωφέλειας (ΥΚΩ) και ότι συγχρόνως θα βελτιώσει και ενισχύσει τις ΑΠΕ, που πέραν της αντιφατικότητας, δεν υφίσταται.



Tου Dominique Moisi

Χρέος των ελίτ στην Δύση είναι να επαναθεωρήσουν αρχές και πρακτικές, γιατί διαφορετικά οι δημοκρατίες θα παρασυρθούν στην δίνη του λαϊκισμού και του ανορθολογισμού

Η επιστροφή του λαϊκισμού και η νέα διάδοσή του στην Ευρώπη δεν είναι μικρή ιστορία. αντιθέτως, μπορεί να αποδειχθεί ένα από τα σοβαρότερα πολιτικά προβλήματα στον 21ο αιώνα για την Γηραιά Ήπειρό μας, με αρνητικές συνέπειες στην οικονομία και στην κοινωνική συνοχή. Πρόκειται δε για ένα θέμα που, με δεδομένη την ανάπτυξη της ψηφιακής τεχνολογίας, πολύ γρήγορα μπορεί να πάρει απρόβλεπτες και μεγάλες διαστάσεις –με άμεσο αποτέλεσμα την διατάραξη και της διεθνούς τάξης.

 


ΓΡΑΦΕΙ Ο ΘΑΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η Αγγλία, η χώρα που εφηύρε το κοινοβουλευτικό δημοκρατικό σύστημα και το τίμησε (και το τιμά...) όσο, ίσως, καμιά άλλη, δεν έχει σύνταγμα!

Όχι, τουλάχιστον, με την μορφή και την έννοια του «συντάγματος», όπως συμβαίνει σχεδόν σε όλες τις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες. Οι κανόνες που καθορίζουν την ισορροπία της εξουσίας μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνωμένων, είναι ένα σύνολο νόμων,κειμένων και δικαστικών αποφάσεων που ξεκινάνε από την Magna Carta του 1215, μέχρι τον νόμο περί αντιπροσώπευσης του λαού (του 1969!). Κάθε νόμος ή δικαστική απόφαση, “ενσωματώνεται” σ’ αυτό το ιδιότυπο «σύνταγμα». Και λειτουργεί δημοκρατικά και αποτελεσματικά... Αρκεί ν’ αναφερθεί ότι το υπουργικό συμβούλιο... δεν υφίσταται νομικά, είναι καθαρά θέμα σύμβασης και «θεσμών»-που ουδείς διανοείται να αμφισβητήσει- το γραφείο του πρωθυπουργού αναγνωρίσθηκε επίσημα το... 1937, και μέχρι σήμερα δεν υπάρχει νόμος που να καθορίζει ποιος είναι ο πραγματικός ρόλος ενός βουλευτή!



Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Πριν 285 χρόνια ο Τζόναθαν Σουΐφτ παρουσίαζε αδρά ένα φαινόμενο που σήμερα προσλαμβάνει κατακλυσμιαίες διαστάσεις

Το βρήκα μάλλον τυχαία, σε ένα συμπαθητικό βιβλιοπωλείο στο Νέο Ψυχικό. Είναι ένα πολύ καλά επιμελημένο βιβλίο 70 σελίδων που φέρει τον τίτλο Η Τέχνη της Πολιτικής Ψευδολογίας (εκδόσεις Άγρα) και την υπογραφή του Jonathan Swift (1667-1765), Αγγλο-Ιρλανδού συγγραφέα, δοκιμιογράφου και σατιρικού σχολιαστή, γνωστού κυρίως από τα Ταξείδια του Γκιούλιβερ. Σε κείμενο που τού αποδίδεται, με έτος συγγραφής το 1733, το οποίο σχολιάζει εισαγωγικά ο καθηγητής Jean-Jacques Courtine, ο Swift πραγματεύεται σε δύο τόμους την πολιτική ψευδολογία –στην οποία σπεύδουμε να υπογραμμίσουμε ότι δεν αποδίδει μόνον αρνητικές συνέπειες. Αυτός είναι και ο λόγος που τον οδηγεί να διατυπώνει συμβουλές για το πώς πρέπει να λέγεται το ψέμμα και ποια χρειάζεται να είναι η σύνθεσή του ώστε …να πείθει!



Γράφει ο Νίκος Μαραντζίδης

Το πολιτικό σύστημα πρέπει να προχωρήσει άμεσα στην απαγόρευση λειτουργίας της ακροδεξιάς οργάνωσης, στοχεύοντας στην αναβάθμιση της ποιότητας της Δημοκρατίας μας
 
Πριν από λίγες μέρες οι κραυγές του εκπροσώπου της Χρυσής Αυγής από το βήμα της Βουλής, για τους «προδότες πολιτικούς», και ο διαπληκτισμός που επακολούθησε, όπως και μερικά ακόμη γεγονότα βίας με συμμετέχοντες χρυσαυγίτες, απ’ ό,τι αναφέρει ο Τύπος, ήρθαν να μας θυμίσουν ξανά το εξτρεμιστικό και αυταρχικό πυρήνα αυτής της οργάνωσης και ταυτόχρονα να επαναφέρουν στο προσκήνιο τη συζήτηση για την αντιμετώπιση της εξτρεμιστικής άκρας Δεξιάς στην Ελλάδα. Πέρασαν πέντε περίπου χρόνια από τον Αύγουστο του 2013, όταν δημοσιεύτηκε στο Protagon το άρθρο μου, με τον σαφή για τις προθέσεις του, τίτλο «Διαλύστε τη Χρυσή Αυγή». Τότε ακόμη δεν είχαν αρχίσει οι δικαστικές διώξεις των ηγετικών στελεχών της οργάνωσης. Μάλιστα κάποιοι είχαν θεωρήσει το παραπάνω κείμενο ως προοίμιο για το τι ακολούθησε λίγο καιρό αργότερα.