lykavitos.gr

Για τις κινήσεις του υπουργείου Παιδείας αναφορικά με την αναβάθμιση του λυκείου, της Ανώτατης Εκπαίδευσης, αλλά και των ιερατικών σπουδών, μίλησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, Κώστας Γαβρόγλου, επισημαίνοντας ότι η βασική αρχή που διέπει το σύνολο της πολιτικής του υπουργείου είναι το να προωθούνται «ριζοσπαστικές λύσεις, προχωρώντας με προσεκτικά βήματα».


Της Μαριάννας Ψωμοπούλου

Εφηβεία μία λέξη που παρά το μικρό της μέγεθος έχει μεγάλη σημασία για κάθε έφηβο που λόγω ηλικίας καλείται να την αντιμετωπίσει.

Ένας όρος που λέγεται πως ξεκίνησε να υφίσταται χάρη στην σημασία που του δόθηκε από τους δυτικούς λαούς της Ευρώπης, με σκοπό να αιτιολογήσουν όλες αυτές τις ‘περίεργες’ συμπεριφοράς που πηγάζουν από την ‘καλομαθησιά’ των λίγο μεγαλύτερων σε ηλικία παιδιών.




Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

«​​Οταν τον Αύγουστο βγούμε από την κρίση, όπως πιστεύουν οι κανονικοί Ελληνες». Το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό είναι ότι το είπε ο Αλέκος Φλαμπουράρης και ως εκ τούτου πρόκειται για μια σκέψη περιορισμένης ευθύνης. Δεν χρειάζεται να αναρωτιέσαι τι εννοεί, διότι συνήθως δεν εννοεί τίποτε. Πλην όμως αυτό το «κανονικοί Ελληνες» μου ακούστηκε τόσο οικείο, σαν ηχώ από τις πρώτες πολιτικές αναμνήσεις της ζωής μου, σε μια Ελλάδα που ήταν χωρισμένη σε Ελληνες κανονικούς, όσους αποδέχονταν το καθεστώς των συνταγματαρχών, και κάτι δακτυλοδεικτούμενους ακανόνιστους. Η αλήθεια είναι ότι τα πρώτα χρόνια της δημοκρατίας κόντευα να το ξεχάσω, ώσπου ήρθε ο θρίαμβος του ελληνικού σοσιαλισμού για να μου το θυμίσει. Τη δεκαετία του ’80 κανονικός Ελληνας ήταν όποιος ήταν ΠΑΣΟΚ, «μόνον ΠΑΣΟΚ, δεν υπάρχει τίποτε άλλο». Οι υπόλοιποι απλώς δεν καταλάβαιναν τι θα πει Ελλάδα. Στα χρόνια της ευμάρειας, κανονικός Ελληνας ήταν όποιος αποκτούσε μεζονέτα με πισίνα κάπου στα προάστια, έπιανε στασίδι στη δημοκρατία της Μυκόνου, τρελαινόταν με τη Βίσση, χωρίς να ξεχνά ότι ως κανονικός Ελληνας είναι αριστερός.



Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα της γείτονος την κάνουν εξαιρετικά επικίνδυνη και όχι μόνον για την Ελλάδα    .
«Η Τουρκία είναι ένα καζάνι που βράζει και κανείς δεν ξέρει πότε θα αρχίσει να κοχλάζει και πώς». Τα λόγια αυτά ανήκουν σε Τούρκο συνάδελφο που τα τελευταία χρόνια τού απαγορεύεται να δημοσιογραφεί, γι’ αυτό και επιβιώνει παραδίδοντας μαθήματα αγγλικών. Ζώντας κάπου στην αποκαλούμενη βαθειά Τουρκία, βλέπει την χώρα του να έχει μπει στην δίνη μίας πολύμορφης κρίσης, με την τουρκική οικονομία να παραπαίει. «Η προσπάθεια του Ερντογάν να αλώσει όλους τους οικονομικούς μηχανισμούς δημιουργεί σοβαρά προβλήματα, ένα από τα οποία είναι αυτό της εκτεταμένης διαφθοράς», τονίζει ο Βέλγος οικονομολόγος Σ. Λεφέβρ, που πρόσφατα μελέτησε την τουρκική οικονομία για λογαριασμό ομάδας επενδυτών.



Γράφει ο  Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης

Συνεπής στην πολιτική του χοντρού ψέματος η κυβέρνηση προχώρησε χτες σε δύο εξαγγελίες, που η μια είναι πιο χονδροειδής από την άλλη. Υποσχέθηκε την επιστροφή των συλλογικών διαπραγματεύσεων, από τις 20 Αυγούστου κι όλας, και την αύξηση του κατώτατου μισθού μέσα στο 2018. Μετά ήρθε ο Μινχάουζεν.