Του Κώστα  Χριστίδη*

Ανέκαθεν υπήρχε πολλή ρητορική περί παιδείας στην χώρα μας. Πριν από 30 χρόνια, στο βιβλίο μου ‘’Η φιλελεύθερη επιλογή’’                           (εκδ. ΕΠΟΠΤΕΙΑ, 1988) σημείωνα : ‘’Παρ’ όλη την συνειδητοποίηση και την ρητορική περί παιδείας, στις περισσότερες χώρες υπάρχει ένα διάχυτο αίσθημα ελλείψεως ικανοποίησης με την κατάσταση της παιδείας. Οι γονείς παραπονούνται για την ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στα παιδιά τους. Οι δάσκαλοι παραπονούνται ότι η ατμόσφαιρα μέσα στην οποία διδάσκουν δεν βοηθά την μάθηση. Καμιά φορά μάλιστα φοβούνται και για την σωματική τους ακεραιότητα. Οι νέοι αισθάνονται ότι φορτώνονται με πολλές άχρηστες γνώσεις, ασφυκτιούν, επαναστατούν. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, ουδείς σχεδόν υποστηρίζει ότι τα εκπαιδευτικά μας ιδρύματα, όλων των βαθμίδων, δίνουν στους νέους μας τις γνώσεις εκείνες που χρειάζονται για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της ζωής. Υπάρχει μάλιστα η κοινή εντύπωση ότι τα τελευταία χρόνια ‘’πετύχαμε’’ το σχεδόν ακατόρθωτο : η κατάσταση της ανέκαθεν σοβαρά πάσχουσας παιδείας μας επιδεινώθηκε ραγδαία. Τί φταίει ;’’



Του Τζώρτζ Μενεσιάν*

Ο πολιτικός φιλελευθερισμός αποτελεί, ίσως, την πιο θεμελιώδη αρχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), καθώς και τον ακρογωνιαίο λίθο της σύγχρονης αστικής δυτικής δημοκρατίας. Η δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο πλουραλισμός και οι ελευθερίες κάθε είδους καθιστούν την ΕΕ μια από τις πιο φιλελεύθερες πολιτικές οντότητες στο διεθνές σύστημα.



Του Λαμπρου Ροιλου{*}

Μπορεί η συνάντηση Τραμπ-Πούτιν στο Ελσίνκι στις 16/7/18, παρά το πλήθος των αρνητικών σχολίων που συγκέντρωσε, να σημάνει το τέλος του Συριακού εμφυλίου;
                                            
Όταν άρχισε η επανάσταση κατά του Άσαντ στην Ντεράα το 2011, οι εκτιμήσεις των Ισραηλινών και άλλων ειδικών ήταν ότι ο  Άσαντ θα ανατραπεί μέσα σε λίγες εβδομάδες ή μήνες. Η διάψευση της εκτίμησης αυτής αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις που έχουν καταγραφεί μεταπολεμικά!



Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Ήταν κάποιο ανοιξιάτικο απόγευμα του 2016 στο γραφείο του στην Ηροδότου. Κάναμε τη συνέντευξη για το Liberal με την ευκαιρία της μήνυσης που είχε καταθέσει εναντίον του η τότε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου Βασιλική Θάνου. Προσπαθούσαμε να βρούμε άκρη με την ελευθερία του λόγου και το κράτος δικαίου.



Του Χρήστου Χωμενίδη

Κατά τη δεκαετία του 1970, στα ελληνικά σχολεία και στις γειτονιές, δεν ήθελε πολύ για να καταλήξεις στόχος καζούρας. Εάν φορούσες γυαλιά για να διακρίνεις τα γράμματα στον μαυροπίνακα, χορός συμμαθητών θα σου τραγουδούσε σε κάθε διάλειμμα το "αγάπη μου, λατρεία μου, γυαλάκια μυωπία μου". Εάν είχες φουντωτά μαλλιά -όπως εγώ- θα σε φώναζαν "Ζουλού", θα έχωναν τα χέρια τους μέσα στον "θάμνο" σου - μια μέρα μού είχαν αδειάσει στο κεφάλι ένα τασάκι κι αγωνιζόμουν επί ώρα για να ξεμπερδέψω και να τινάξω από πάνω μου τις γόπες. Εάν ως κορίτσι είχες κάπως πρόωρη ανάπτυξη, τα αγόρια θα εξέφραζαν τον πόθο τους επιθετικά. Μη μπορώντας να σε φιλήσουν, θα σε τσίμπαγαν, θα σού τραβούσαν τα ρούχα, θα στα λέρωναν, με μελάνι στην καλύτερη περίπτωση. Ένα πρωί, ο δάσκαλός μας -ένας ηλίθιος-, μάς ανακοίνωσε με πένθιμη φωνή ότι ο φίλος μας ο Τάσος είχε χάσει τον πατέρα του. "Πρέπει να του σταθείτε σαν αδέλφια!" μάς διέταξε σχεδόν. Τι το' θελε; Όταν επέστρεψε, την επομένη της κηδείας, ο Τάσος στην τάξη, ασφαλώς και δεν τον κοροϊδέψαμε που είχε μείνει ορφανός. Διστάζαμε όμως -από τρόμο μπροστά σε εκείνο που του' χε συμβεί- να τον πλησιάσουμε. Τον αποφεύγαμε, συνειδητά ή ασυνείδητα, λες και έφερε άγος. Η απομόνωση είναι πιό αβάσταχτη κι απ' τη χειρότερη -νομίζω- κοροϊδία...