Του Γιώργου Κράλογλου

Αυτά που συμβαίνουν με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν προηγούμενο. Τάζουν ασταμάτητα. Υπόσχονται ό,τι δεν φανταζόμαστε. Δεσμεύονται για τα πάντα. Ναι σε όλα.

Να κάποιες ιστορίες ταξίματος και παροχολογίας, μαζί με την μπουρδολογία που τα περιβάλλουν, για να σχηματίσουμε μια γενική εικόνα. 



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

​Δεν θέλει και πολλά ο άνθρωπος για να νιώσει τη γλυκιά ανατριχίλα της επιτυχίας. Του φτάνει να βγάλει μερικές σέλφι, πότες φορώντας τα καλά «σπορτέξ» του, πότες τα ακόμη καλύτερα μοκασίνια του, πότες να αράξει δίπλα στην πισίνα χωρίς να έχει το άγχος αν η πίτσα θα φτάσει στον προορισμό της εγκαίρως για να εισπράξει το φιλοδώρημα από τον άρχοντα που βλέπει μπάλα. Oλ’ αυτά όμως είναι η γαρνιτούρα της επιτυχίας. Διότι το μέτρο της παρ’ ημίν είναι ο Ρέμος.



Του Κώστα Στούπα

Πριν από λίγες μέρες στο κατάστημα κινητής τηλεφωνίας συνάντησα τον νεαρό που μέχρι πριν λίγους μήνες είχε τον φούρνο της γειτονιάς.

"Που χάθηκες του είπα, "με τι ασχολείσαι τώρα;"...



Αδίστακτες κομματικές δυνάμεις υπονομεύουν το πιο σοβαρό εργαλείο ευημερίας για την Ευρώπη που είναι η νομισματική και η οικονομική της ενοποίηση.

Του Edward Hadas*


Ήταν οι αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν κάποιος πολιτικοί και οικονομολόγοι, πρόβλεπαν ότι ένα ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα ήταν καταδικασμένο να αποτύχει. Κάποιοι δε από αυτούς, επέμεναν ότι είναι παράλογο να υπάρξει νομισματική ένωση χωρίς να έχει προηγηθεί η στοιχειώδης πολιτική ολοκλήρωση.


Γράφει ο Τάκης Σουβαλιώτης
 
Κύριε διευθυντά,
 Αυτό το αντάρτικο πόλεων που ξεκίνησε στις αρχές της μεταπολίτευσης και κάτω από πολύ περίεργεςσυνθήκες για τις οποίες δεν μας έχει μιλήσει ξεκάθαρα κανένα κόμμα ακόμη, μετά και από αυτόν τον βομβαρδισμό που ενήργησε εναντίον του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ και της «Καθημερινής» έγινε πιό απειλητικό και πιό επικίνδυνο για τη δημοκρατία μας. Και είναι σίγουρο, ότι θα προχωρήσει και σε άλλα χτυπήματα σε βάρος της ελεύθερης ενημέρωσης. Σε βάρος εννοείται εκείνων των καναλαρχών και των εκδοτών που επιμένουν να υπερασπίζονται τον κυνοβουλευτισμό και τον δημοσιογραφικό πλουραλισμό. Φυσικά και την καθεστηκυία τάξη.