Γράφει ο Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης

Οι χριστουγεννιάτικες ευχές δεν είναι μόνο ευκαιρία για εξανθρωπισμό, έστω και για λίγες μέρες, αλλά είναι και ευκαιρία να δει κανείς πώς άνθρωποι που εκπροσωπούν την Ελλάδα σε κρίσιμες θέσεις στις Βρυξέλλες έχουν γνώσεις κατώτερες μαθητών δημοτικού σχολείου. Αφήνω εδώ σαν κάρτα το μήνυμα ενός από τους υποτίθεται μορφωμένους του ΣΥΡΙΖΑ. Με την ευχή και μη χειρότερα.



Του Γιώργου Κράλογλου

Ο κύβος ερρίφθη το 1974. Τότε που γεννήθηκε η άτυπη πολιτική "συναίνεση", να συρρικνωθεί η ιδιωτική οικονομία και να ξεριζωθεί η βιομηχανία. 

Τότε, με την ελληνική κοινωνία, του "σφάξε με Αγά μου να αγιάσω..." στο όνομα της δήθεν αποχουντοποίησης... Των συνθημάτων για τους βιομήχανους με τα γυάλινα πόδια. Τους ανίκανους Έλληνες επιχειρηματίες που θα τους ρίχναμε στην θάλασσα της ΕΟΚ να κολυμπήσουν... Τους ληστές με τα λεφτά στην Ελβετία. Τα ιδιωτικά φουγάρα που έπρεπε να πάνε στα "στιβαρά" χέρια των συνδικάτων... Και ας περνούσαν το 1.000.000 οι εργαζόμενοι στα ιδιωτικά φουγάρα.



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

​​Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος έχει χιούμορ. Ή «χιούμερ», όπως το λέει ο ίδιος, μάλλον επειδή τα ελληνικά του είναι τόσο ιδιοσυγκρασιακά, που ακόμη και λέξεις που μεταφέρονται από τα αγγλικά, τα οποία γνωρίζει, υπόκεινται στους κανόνες της τσακαλωτικής γλώσσας. Εχει λοιπόν χιούμορ. Αποστομώνει τους αντιπάλους του λέγοντάς τους ότι έβαλαν τον πήχυ τόσο χαμηλά ώστε ακόμη και μια φυματική σαρανταποδαρούσα φορτωμένη με ψώνια και με πρόβλημα μηνίσκου στα 38 της πόδια θα μπορούσε να τον περάσει. Βάζει στη θέση τους τούς συνομιλητές του εξομολογούμενος ότι κι αυτός θα ήθελε να βγει με τη Σκάρλετ Γιόχανσον. Για όσους δεν κατάλαβαν πρόκειται για σωκρατικής εμπνεύσεως αποστροφή που διδάσκει ότι δεν μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Τέλος, ακόμη κι όταν μιλάει σοβαρά, καταφέρνει να προκαλεί γέλιο στους ακροατές του, όπως με το πρόσφατο «χρονοντούπαλο» και τον χαρακτηρισμό των δύο κορών του βασιλιά Ληρ ως μπαγαπόντης, ή μπαγαπόντες – κάτι τέτοιο στο περίπου εν πάση περιπτώσει.


Γράφει ο Παναγιώτης Ιωακειμίδης   

Το νέο έτος, 2019, προβλέπεται να είναι το πλέον κρίσιμο στην ιστορία της Ευρωπαϊκής ενοποίησης. Έτος σταθμός. Εφιάλτης. Έτος αγωνίας  και δοκιμασίας. Έτος ανάτασης ή καταστροφής (make or break) ίσως για την Ένωση, αν και από την άλλη μεριά κανείς δεν θα πρέπει να υποτιμά την ανθεκτικότητα της τελευταίας. (Θα είναι βεβαίως έτος κρίσιμο και για την Ελλάδα λόγω κυρίως των επικείμενων γενικών, βουλευτικών εκλογών).  Η κρισιμότητα του 2019 για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) ορίζεται πρώτα και πάνω απ’ όλα από τις εκλογές για την ανάδειξη των νέων μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις 23-26 Μαΐου (ευρωεκλογές) και τα αποτελέσματα που μπορεί να δώσουν. Αλλά εκτός από τις υπαρξιακά κρίσιμες ευρωεκλογές, το 2019 θα είναι ο χρόνος του Brexit (εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ, αν τελικά γίνει ) αλλά και ενδεχομένως της εξόδου της Άγκελα  Μέρκελ από την πολιτική σκηνή της Γερμανίας και της Ευρώπης συνακόλουθα. Επομένως η Ένωση θα βρεθεί χωρίς την αναγνωρίσιμη πολιτική ηγεσία που είχε συνηθίσει τα τελευταία δεκατρία περίπου χρόνια  με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται σ’ αυτή την ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο των προβλημάτων και προκλήσεων.  Η διαφαινόμενη νέα ισχυρή Ευρωπαϊκή προσωπικότητα, ο Γάλλος πρόεδρος Ε. Μακρόν, βλέπει τη θέση του κυρίως στο εσωτερικό της χώρας του να εξασθενίζει, κάτι που αναπόδραστα επηρεάζει και τον Ευρωπαϊκό του ρόλο. Και γενικότερα η Γαλλία ξαναπροβάλλει ως ένα μείζον πρόβλημα για την  Ευρώπη.



Του Κώστα Στούπα

Δύο από τους βασικούς όρους στα οικονομικά είναι η οικονομία κλίμακας και το κόστος ευκαιρίας.

Οικονομία κλίμακας σημαίνει πως η παραγωγή ενός ποδηλάτου την ημέρα κοστίζει 100 Ευρώ αλλά η παραγωγή 10 ποδηλάτων την ημέρα δεν κοστίζει 1.000 Ευρώ αλλά λιγότερα.  Π.χ. η θέρμανση, ο φωτισμός και η λογιστική υποστήριξη της μονάδας είναι ίδια αν δουλέψει εκεί 1 εργαζόμενος ή 10 εργαζόμενοι.