Γελοιογραφία Ηλία Μακρή  Καθημερινή

του Λάμπρου Ροιλου

Περί του Τραμπ και του Κιμ, ουδένα εξ΄αυτών προ του τέλους μακάριζε…

Την ευωχία στο δείπνο των Τραμπ-Κιμ (της 27/2/19 στο Ανόϊ), με τις εκατέρωθεν φιλοφρονήσεις διαδέχθηκε την επόμενη μέρα η ψυχρολουσία της κατάρρευσης των συνομιλιών.

Η επίσημη δικαιολόγηση που παρείχε ο Τραμπ δημοσίως είναι ότι απαιτήθηκε από τον Κιμ η πλήρης άρση των κυρώσεων έναντι όχι ουσιαστικού ανταλλάγματος. Που συνίστατο σε κλείσιμο μέρους πυρηνικής εγκατάστασης, η οποία όμως δεν προσδιορίστηκε από τον πρόεδρο των ΗΠΑ ειδικώτερα.



Δεν μπορεί να υπάρξει στην Ελλάδα σοσιαλδημοκρατική παράταξη, με στελέχη που προέρχονται από την κομμουνιστική αριστερά και τον κρατικοδίαιτο συνδικαλιστικό χώρο.

Του Δημήτρη Δημητράκου*

Τι είναι η σοσιαλδημοκρατία; Το όνομα αυτό δόθηκε στις πολιτικές ήπιου σοσιαλισμού που επέλεξαν κόμματα της Αριστεράς στην Ευρώπη, σε αντίθεση με τα κομμουνιστικά κόμματα, που γεννήθηκαν αμέσως μετά τη Ρωσική Επανάσταση, και που επέλεξαν την απόλυτη ρήξη με τον καπιταλισμό και την «αστική» δημοκρατία.



Από το Βήμα της Αιγιάλειας

Τα παπαγαλάκια του ΣΥΡΙΖΑ έχουν βγει παγανιά, φλερτάροντας με το κέντρο και κριτικάροντας την αντιπολίτευση, έχοντας ως έναυσμα την καφενειακή πολιτική  μιας και κάποια από τα στελέχη της ΝΔ που ανήκουν σε συγκεκριμένη συνιστώσα, υπογείως διατηρούν εξαιρετικές σχέσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ.  Τον τελευταίο καιρό λίγο πριν τις εκλογές   ο  ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να τα βάλει με τον κακό του εαυτό προκειμένου να μεταπηδήσει από τα άκρα προς το κέντρο, στην παρούσα φάση και κάτω από αυτές τις συνθήκες έτσι όπως διαμορφώνονται είναι δύσκολο να πείσει το υγιές κομμάτι του κεντρώου αλλά και αριστερού χώρου.   Από την άλλη στελέχη της ΝΔ  έχουν μάθει αγόγγυστα- ακούραστα και έτσι απλά να τους έρθει ουρανοκατέβατη η εξουσία στα χέρια… Αντί  η αξιωματική αντιπολίτευση και  τα στελέχη της μικρά και μεγάλα να περιμένουν  να πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ σαν ώριμο φρούτο και να εκλιπαρούν για εκλογές... Οφείλουν  να αλλάξουν το κακό τους εαυτό... Ποιος είναι αυτός;  Επιτέλους ας κατανοήσουν  πως  ήρθε η ώρα να κάνουν την φιλελεύθερη ιδεολογία από θεωρία πράξη ας αρχίσουν επιτέλους να  αξιοποιούν ανθρώπους από το προοδευτικό χώρο σε πόστα ελέγχου κομματικών οργάνων, καιρός να πάψουν  να ζητούν εκλογές και να απαντούν με προτάσεις στα κακώς κείμενα της κυβέρνησης.



Γράφει ο Διονύσης Γουσέτης

Στην αρχή έδωσε το δικαίωμα ψήφου στα ανήλικα των 17 ετών, ψηφοθηρώντας στην ορμή της νεανικής άγνοιας. Παράλληλα, αρνήθηκε αυτό το δικαίωμα στους Έλληνες του εξωτερικού, επειδή αυτοί δεν έχουν άγνοια. Φέτος έδωσε δικαίωμα ψήφου σε 43.000 αλλοδαπούς, που κατά σύμπτωση όλοι ψηφίζουν στην Α΄ Αθηνών. Μάλιστα, προσπάθησε να το πουλήσει ως «ανθρωπιστική ενέργεια». Αυτός που ο «ανθρωπισμός» του επέσυρε επανειλημμένες καταδίκες από το Συμβούλιο της Ευρώπης, τη Διεθνή Αμνηστία και διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις.



Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

Η παθογένεια της πολιτικής είναι πανθομολογούμενη από την ελληνική κοινωνία και το ερώτημα που αβίαστα προκύπτει, τις πταίει; ποιος πράγματι ευθύνεται για την κατάπτωση αυτή της πολιτικής;  Ο κατεξοχήν υπεύθυνος είναι ασφαλώς ο ίδιος ο πολιτικός, ο οποίος επιδιώκει με ένα τρόπο την εκλογή του στην πολιτική κονίστρα και στη συνέχεια η άσκηση της πολιτικής, αλλά και η διαδικασία εξασφάλισης της επανεκλογής του. Η όλη αυτή πολιτική διαδρομή, σε συνδυασμό με τη ανωριμότητα των κομμάτων, είναι αυτή που προσδιορίζει την ποιότητα, την αξία και την σημασία της πολιτικής. Όσο αληθινά, ειλικρινά και έντιμα ασκείται και μεταδίδεται η πολιτική από τους πολιτικούς, καθορίζει και προσδιορίζει την ποιότητα, την αξία, αλλά και την αναγκαιότητα της πολιτικής. Διότι όσο και να κατακρίνουμε την πολιτική και τους πολιτικούς, δεν είναι δυνατό να υπάρξει διακυβέρνηση χωρίς πολιτικούς. Αντί λοιπόν να επικαλούμαστε τον «Μαυρογυαλούρο» για κάθε πολιτική πλοκή είναι προτιμότερο να προβληματιστούμε για την «θεραπεία» της.