Γράφει ο Θανάσης Κ.

Η Ευρώπη αντιμετωπίζει σήμερα μεγάλο κίνδυνο από το ανερχόμενο ρεύμα του «ευρωσκεπτικισμού» - ή μάλλον της «ευρω-άρνησης». Που κερδίζει έδαφος και στα αριστερά και στα δεξιά του πολιτικού φάσματος, σε όλες, σχεδόν, τις ευρωπαϊκές χώρες..

Πολλοί το επισημαίνουν αυτό - κι έχουν δίκιο, αναμφίβολα. Μόνο που το πρόβλημα δεν λύνεται «ξορκίζοντας» τους κακούς «ευρωσκεπτικιστές».



Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Στου Δελφούς αυτές τις μέρες δεν μίλησε καμιά πυθία, όμως από τα όσα ακούστηκαν, εμείς οι κοινοί θνητοί, μπορούμε να βγάλουμε πολλά και χρήσιμα συμπεράσματα.

Βλέποντας και ακούγοντας την ομιλία Τσίπρα, θα μπορούσε κανείς άνετα να διαπιστώσει, ότι πέρα από τα πεπραγμένα της κυβέρνησης, πασπαλισμένα με πολύ εγώ, που περιλάμβανε το πρώτο μέρος της ομιλάς του, στο δεύτερο μέρος επικεντρώθηκε στο θέμα της συμφωνίας των Πρεσπών, τονίζοντας ότι αποτελεί διπλωματικό αριστούργημα.



Γράφει ο Νικ. Λ. Γ. Λιναρδάτος
   
«…διορίζοντας [η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ] πρωθυπουργό έναν μη εκλεγμένο, τεχνοκράτη, αλλά όχι πολιτικό, χωρίς καμία λαϊκή νομιμοποίηση». Απόφθεγμα του πρωθυπουργού μας. Αλλά η νομιμοποίηση δίνεται, κατά το Σύνταγμα της χώρας, από τη Βουλή. Ο Λουκάς Παπαδήμος (σε αυτόν αναφερόταν) την είχε με το παραπάνω˙ από 255 βουλευτές. Όπως την έχει και ο Αλέξης Τσίπρας˙ έστω με κομμένη την ανάσα.



Πέρα από τις δημοσκοπήσεις, υπάρχει για την αξιωματική αντιπολίτευση και τον πρόεδρό της, η διαχείριση μιάς δύσκολης πραγματικότητας στο πλαίσιο της οποίας δεν διαθέτει πολλά συγκριτικά πλεονεκτήματα.

Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Τα καλά νέα των δημοσκοπήσεων είναι η μια όψη του νομίσματος για τη «Νέα Δημοκρατία» και τον πρόεδρό της. Όμως υπάρχει και η άλλη όψη, που είναι η σύνδεση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης με την πραγματικότητα και τις μεγάλες προκλήσεις που αυτή η τελευταία αντιπροσωπεύει.



Του Χρήστου Ν. Κώνστα

Ο Φλαμπουράρης μιλούσε διαρκώς στο τηλέφωνο με Φρανκφούρτη για να προλάβει να φέρει το Σχέδιο Νόμου την Τρίτη στη Βουλή. Ο Δραγασάκης ήσυχος και αδιάφορος στους Δελφούς, ξεδίπλωνε το πονεμένο του όραμα για μια κρατικίστικη Αναπτυξιακή Τράπεζα, την οποία ουδείς χρηματοδοτεί ακόμη παρά το γεγονός ότι έχει ήδη εξαγγείλει τις απαραίτητες προσλήψεις.