Γράφει ο Χρίστος Αλεξόπουλος


Η ανίχνευση του συναισθήματος και της λογικής στην πολιτική εξαρτάται από την οπτική προσέγγισης και ανάλυσης της ανά τομέα. Για παράδειγμα στον τομέα της επικοινωνιακής διαχείρισης της πολιτικής και διαμόρφωσης πολιτικής στάσης στους πολίτες αξιοποιείται κυρίως το συναίσθημα. Στον τομέα όμως του πολιτικού σχεδιασμού βασικό εργαλείο είναι η λογική, όταν ο πολιτικός λόγος δεν εξαντλείται σε ιδεολογήματα και κοινοποίηση «καλών προθέσεων».



Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

26 Απριλίου 1986. Από συγκεχυμένες πληροφορίες δυτικών χωρών γίνεται γνωστό, ότι κάτι συνέβη στο πυρηνικό εργοστάσιο του Τσέρνομπιλ. Από τρίτες χώρες καταγράφεται σημαντική αύξηση της ραδιενέργειας στις περιοχές τους. Η ηγεσία της τότε Σοβιετικής Ένωσης τηρούσε σιγή ιχθύος.



Το σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια αποτελεί κομβικό στοιχείο του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Γιατί επηρεάζει καταλυτικά τη λειτουργία και την ποιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης και προς τα κάτω, το Λύκειο, και προς τα πάνω, τα πανεπιστήμια. Ταυτόχρονα, αποτελεί μείζον κοινωνικό ζήτημα, γιατί προκαλεί τη μεγαλύτερη ψυχολογική πίεση και οικονομική αφαίμαξη στους υποψηφίους φοιτητές και στις οικογένειές τους. Οπως όλα τα ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα, έγινε κι αυτό αντικείμενο κομματικής εκμετάλλευσης και δημαγωγίας. Τόσο από το «πρώιμο» ΠαΣοΚ το 1981 όσο και από το κακέκτυπό του, τον ΣΥΡΙΖΑ, καλλιεργήθηκε ο μύθος της «ελεύθερης» εισαγωγής στα ΑΕΙ.

 

Γράφει ο Πάνος Αργυρόπουλος

Ο Αύγουστος του 1964 αποτελεί ένα από τους τραγικότερους μήνες του εικοστού αιώνα της Κύπρου. Μήνας αιματηρός, μήνας προάγγελος της εισβολής της Τουρκίας που θα ακολουθούσε δέκα χρόνια αργότερα.!!

Η ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία που προέκυψε από τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, δεν έμελε να μακροημερεύσει, δικαιώνοντας όσους εξαρχής υποστήριζαν ότι οι συμφωνίες με όσα προέβλεπαν είναι θνησιγενείς.



Ας ξαναδούμε όλοι τη σύσκεψη Τσίπρα στο κέντρο Επιχειρήσεων για τη φωτιά στο Μάτι εκείνης της νύχτας. Είναι θέμα εθνικής αξιοπρέπειας να τη βλέπουμε και να τη ξαναβλέπουμε όπως οι νεόνυμφοι το βίντεο του γάμου τους. Μελετήστε το αργό του βήμα. Το πώς ψάχνει τις κάμερες, πώς υποκρίνεται τον ανήσυχο ως ήσυχος

Γράφει η Ρέα Βιτάλη

Εκείνο το αγουροξυπνημένο «Ναι» με μαστίγωνε. Με διαπερνούσε σαν ψυχικό τραύμα που δεν επουλώνεται ποτέ. Ακούσατε! Σίγουρα ακούσατε και ‘σεις αυτά που άκουσα και ‘γω. Από τη μια ο αγωνιστικός «μηχανισμός». Μόνος, παντέρημος. Ενοιωθες τον ιδρώτα στο μέτωπο τους, ένοιωθες κρύο κουβά να στάζει η πλάτη τους, μύριζες την αγωνία τους, έβλεπες -κι ας μην έβλεπες- σε διαστολή τα μάτια τους: «Γίνεται της πουτάνας», ήτανε alert κάθε κύτταρο του σώματός τους. Τους τρυπούσε η αίσθηση της πραγματικότητας, τους διαπερνούσε η ενσυναίσθηση. Εν-συ-ναί-σθη-ση. Ηταν γαμώτο μου, ζωντανοί, ζω-ντα-νοί οργανισμοί!