Γράφει ο Αρίστος Δοξιάδης

Δεν πιστεύω στους ιδανικούς ή τέλειους πολιτικούς. Είμαι πραγματιστής, και θεωρώ ότι στις εκλογές διαλέγουμε τους λιγότερo κακούς. Με εξαίρεση κάποιους ακραίους, η χειρότερη επιλογή σε ετούτες τις εκλογές είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα της υποκρισίας, της ψευτιάς, της έλλειψης μπέσας και του θράσους



Δημήτρης Νατσιός


Η λέξη «δημοπίθηκος» είναι από την έξοχη κωμωδία του Αριστοφάνη «Βάτραχοι», η οποία γράφτηκε και διδάχτηκε τα τελευταία έτη του Πελοποννησιακού Πολέμου, εν μέσω παρακμής της ευκλεούς πόλεως των Αθηνών, η οποία κατάντησε έρμαιο ανίκανων και ανήθικων πολιτικών.  Ο στίχος -(1083-1085)- γράφει κατά λέξη: «Η πόλις ημών ανεμεστώθη δημοπιθήκων εξαπατώντων τον δήμον». Δηλαδή: «Η πόλη μας γέμισε εντελώς δημοπιθήκους, οι οποίοι εξαπατούν τον λαό». Η λέξη δημοπίθηκος, απαντάται μόνο στο συγκεκριμένο έργο του Αριστοφάνη-«άπαξ λεγόμενον», όπως λέγεται στην γλωσσολογία- και σημαίνει «ο με τας κολακείας του απατών τον όχλον, ο απατεών», κατά το έγκυρο λεξικό «Liddel-Scott», ο αγύρτης, κατά το λεξικό του «Δημητράκου».


Τα τελευταία σαράντα χρόνια ψηφίζαμε, έως τώρα, και εκλέγαμε κυβερνήσεις για να αυξήσουν το χρέος από 500 εκατ. ευρώ το 1976 στα … 340 δις. ευρώ το 2018 και, με «οικονομική» πολιτική Χότζα, παρέδιδαν και παρελάμβαναν 10 φορές «καμένη γη»


Του Δημήτρη Στεργίου

 


του Αντώνη Τριφυλλη(*)


Δυο χρόνια τώρα οι δημοκρατικές δυνάμεις στην Ευρώπη προσπαθούν με όλα τα ορθολογικά μέσα να αποκαλύψουν την πραγματική και αποκρουστική μορφή των εχθρών της Ευρώπης. Προσπαθούν να πουν την αλήθεια για την ατζέντα που στηρίζεται σε ψέματα, μίσος και δημαγωγία. Εις μάτην. Ο δήθεν απλοϊκός , φιλολαϊκός λόγος τους είναι ακαταμάχητος.



Tης Σοφίας Νικολάου*


Τον Ιούλιο του 2016, σε μία δύσκολη περίοδο για τη χώρα και τη Δικαιοσύνη, κατ’ επιλογή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, στον ανώτερο εισαγγελικό θώκο, αυτόν του Αρείου Πάγου, επιλέγεται η Ξένη Δημητρίου. Το ευρύ κοινό την είχε γνωρίσει από τη συμμετοχή της στο Ειδικό Δικαστήριο που δίκασε τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου και την πρότασή της για την ενοχή του σε βαθμό κακουργήματος και για τις δύο πράξεις για τις οποίες κατηγορείτο. Ένα σχεδόν μήνα πριν την αποχώρησή της, την ξαναγνωρίζουμε. Αυτή τη φορά, μέσα από την αναίρεση που άσκησε κατά του βουλεύματος, που απέρριπτε το αίτημα του Κουφοντίνα για άδεια. Τελικά, πόσο «ανεξάρτητη» είναι αυτή η Δικαιοσύνη;