Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Η λεγόμενη με μπόλικη αυταρέσκεια από κάποιους παρουσιαστές δημόσια τηλεόραση, υπάγεται ως προς τον ρόλο της και την αποστολή της, κατά το άρθρο 15 του συντάγματος παρ. 2 … στον άμεσο έλεγχο του Κράτους. Αυτό σημαίνει ότι πρακτικά, ότι δεν πρέπει επ’ ουδενί να βρίσκεται κάτω από τον έλεγχο του εκάστοτε  κόμματος που ασκεί την εξουσία.



Η εξωτερική πολιτική απαιτεί σοβαρότητα,ευθύνη και κυρίως απόλυτη γνωση της πραγματικότητας
                         
του Γιώργου Στυλ.Πρεβελακη(*)

Τα πλήγματα από την οικονομική κρίση και η εμπειρία από τη συριζαϊκή διακυβέρνηση βοήθησαν να καταρρεύσουν οι ψευδαισθήσεις και, εν μέρει, να ελευθερωθεί ο διάλογος. Σήμερα διατυπώνονται και "αιρετικές" απόψεις ως προς την οικονομία και την κοινωνία, χωρίς κίνδυνο από τα άσφαιρα πλέον πυρά περί "νεοφιλελευθερισμού". Η εξέλιξη αυτή επιτρέπει μια σχετική αισιοδοξία για τη μετεκλογική περίοδο. Χωρίς το παλαιό ιδεολογικό κλίμα, οι, για πολλούς αναλυτές, «βραδυφλεγείς βόμβες» θα εκτονωθούν.

 

Από Θανάση Καλφα

«Η επερχόμενη απώλεια της κυβερνητικής εξουσίας έχει αρκετές πιθανότητες να
λειτουργήσει, καταλυτικά, εις βάρος του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα».
Μία δυσοίωνη ανάλυση για το τι θα συμβεί με τον ΣΥΡΙΖΑ μετά την επερχόμενη
εκλογική του ήττα και την αποχώρησή του από την διακυβέρνηση της χώρας κάνει
ο Γιάννης Μαυρής, δημοσκόπος, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Public
Issue.



Τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής δεν θα έπρεπε να είναι αντικείμενο ευτέλειας και δημοκοπιας
           
                                       του Στέλιου Κοντεα(*)

Έχει χυθεί πολύ μελάνι για την κρίση των Ιμίων. Για το τι έγινε τα μοιραία εικοσιτετράωρα και για το τι έπρεπε να γίνει. Χωρίς αμφιβολία, υπήρξαν λάθη. Αλλά –όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις– οι ευθύνες μπαίνουν στον ανεμιστήρα…



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Ακουσα πως ο Αλέξης Τσίπρας, ο πρωθυπουργός, σε συνέντευξή του στον Alpha ζήτησε συγγνώμη για τις μετατάξεις στη Βουλή συγγενών της μεγάλης αριστερής οικογένειας. Και μάλιστα το ξεκαθάρισε: η συγγνώμη δεν απευθύνεται στο κόμμα, μάλλον επειδή άφησαν τις μετατάξεις για την τελευταία στιγμή και δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν. Απευθύνεται σε ολόκληρο τον ελληνικό λαό, σε όσους χωρούν στη μεγάλη αγκαλιά του ηγέτη. Οταν το άκουσα, και αφού πίστεψα αυτό που άκουσα, αισθάνθηκα σαν την Μπέτυ Μπαζιάνα κάθε χρόνο στις 5 Ιουλίου. Ενας κόμπος κράτησε τη φωνή μου και δάκρυα θάμπωσαν την όρασή μου. Αφωνος και σχεδόν τυφλός, αναγκάστηκα να συνομιλήσω με τον εαυτό μου. Ποιοι είναι όλοι αυτοί που υποχρεώνουν έναν άνθρωπο σαν τον Τσίπρα να ζητήσει συγγνώμη; Αποκλείεται να είναι αριστεροί. Εξάλλου, το είπε και ο ίδιος, «αυτά τα πράγματα δεν ταιριάζουν στην Αριστερά» – το ευκόλως εννοούμενο ότι ταιριάζουν σε όποιον δεν είναι αριστερός παραλείπεται. Δεν πέρασε πολλή ώρα πριν η απορία μου γίνει αγανάκτηση.