Γράφει ο Πάνος Αργυρόπουλος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974 Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΑΕΡΟΜΑΧΙΑ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΠΟΥ ΣΤΟΙΧΗΣΕ ΣΤΗ ΤΟΥΡΚΙΑ ΔΥΟ ΜΑΧΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΣΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΗΝ ΟΥΡΑ ΣΤΑ ΣΚΕΛΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝΞΑΝΑΒΓΕΙ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ !!!                                            
Στις 21 Ιουλίου 1974, η αεροπορική δραστηριότητα πάνω από το Αιγαίο ήταν εξαιρετικά αυξημένη, καθώςη τουρκική εισβολή στην Κύπρο συνεχιζόταν και η τουρκική αεροπορία προέβαινε σε μαζικές παραβιάσεις του F.I.R. Αθηνών.



Γράφει ο Θανάσης Κ.

    Soft Power και… Real Misery!

Η Τουρκία υπήρξε ανέκαθεν το «κεντρικό σημείο» (focal point) της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Αυτό όμως που για μας ήταν ο κύριος παράγοντας «απειλής», για όλους τους άλλους – φίλους και εταίρους μας – ήταν ένα περιζήτητος «σύμμαχος» – δυνητικός ή πραγματικός (και συνήθως αναξιόπιστος…).



Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Διαβάζω ότι σύσσωμοι οι φορείς της Πάτρας συγκεντρώθηκαν ως νέοι επαναστάτες του ’21, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για την κατάργηση από τη νέα υπουργό Παιδείας της επιτροπής για την κατάρτιση του προγράμματος σπουδών της υπό ίδρυση νομικής σχολής της Πάτρας.



Γράφει ο Δημήτρης Οικονομίδης

Ένα μεγάλο πρόβλημα που θα προκύψει στο άμεσο μέλλον και μάλιστα οξυμένο στην περιοχή της Αθήνας, είναι η στατικότητα των κτηρίων. Λαϊκές και χαμηλού κόστους πολυκατοικίες, του μεσοπολέμου και περισσότερο της εποχής της έντονης αστικοποίησης με την δόμηση και την αντιπαροχή χωρίς έλεγχο, τους ανεπαρκείς για τη σημερινή εποχή αντισεισμικούς κανονισμούς, τα χρησιμοποιούμενα υλικά και την ποιότητά τους, την ανεπαρκή συντήρησή τους, σιγά σιγά οδεύουν σε πραγματικά ή βίαια διακοπτόμενα όρια ηλικίας.



Μήπως στο νησί η ανθρώπινη ζωή παραέγινε φθηνή;

 
Πριν από μια εικοσαετία, όταν εγώ και η γυναίκα μου ήμασταν μεσόκοποι, τής συνέβη ένα περιστατικό, στο οποίο δεν είχα δώσει μεγάλη σημασία. Χρειάστηκε να έρθει στο χωριό, όπου είχα εργάτες, με το ΚΤΕΛ και να κατέβει σε μια μυλοποταμίτικη διακλάδωση, απ’ όπου θα την παραλάμβανα με το αυτοκίνητο. Επειδή όμως αργούσα, πήρε τον δρόμο, περπατώντας όχι περισσότερο από ένα τέταρτο της ώρας.

Γράφει ο Χάρης Στρατιδάκης

[Δρ Παιδαγωγικής-Ιστορικός Ερευνητής-Συγγραφέας]

Όταν τη συνάντησα, ήταν έξαλλη που την είχα αφήσει μόνη. Από τη δεκάδα των «αγροτικοκτηνοτροφικών» αυτοκινήτων που είχε συναντήσει, όλοι σχεδόν οι οδηγοί τής είχαν κορνάρει, της είχαν κάνει άσεμνες χειρονομίες και -κάποιοι- όχι τυχαίες παρατιμονιές.