Άρθρο του Δημήτρη Καλογερόπουλου, Δημάρχου Αιγιαλείας

Μετά το πρώτο μούδιασμα για να μην πούμε ΣΟΚ από τα σταδιακά μέτρα για τον κορωνοϊό χρειαζόμαστε ένα δίαυλο επικοινωνίας με τον έξω κόσμο.

Ζούμε πρωτόγνωρες στιγμές και καταστάσεις που δεν έχουν και συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα για το τέλος τους.

Του Θανάκη Κ.

Μερικές σκέψεις για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Και – κυρίως – για ό,τι επίκειται…

 

* Πρώτον, ο ιστορικός του μέλλοντος θα έχει σοβαρό πρόβλημα να ερμηνεύσει την παγκόσμια κρίση που ζούμε σήμερα.

 

Μια πανδημία με θύματα ίσως λιγότερα από κάθε προηγούμενη, προκάλεσε τη μεγαλύτερη παγκόσμια κρίση που έχουμε γνωρίσει, εδώ και σχεδόν ένα αιώνα!


Του Αντώνη Κεφαλά

Μετά από πολλά χρόνια, ο Έλληνας πολίτης πρέπει να αισθάνεται πως «υπάρχει κράτος». Οι κυβερνητικές και κρατικές αντιδράσεις στις δύο μεγάλες κρίσεις του μεταναστευτικού και του κορωνοϊού έδειξαν πως παρά το ξεχαρβάλωμα των τελευταίων 20 ετών, με ισχυρή πολιτική βούληση και σχετικά ικανοποιητική οργάνωση, το κράτος μπορεί να προσφέρει αίσθημα ασφάλειας στον πολίτη. Πολλά δεν έχουν γίνει, πολλά γίνονται λαθεμένα, αλλά η πρόοδος σε σύγκριση με την προηγούμενη εικοσαετία είναι σημαντική.

Στην κυριολεξία έχουμε να κάνουμε με κατάσταση πολιορκίας, με μια χώρα που ζει σε συνθήκες πολέμου χωρίς ορατό εχθρό και χωρίς όπλα, βόμβες και αεροπλάνα.

Γράφει ο Βασίλης Σ. Κανέλλης

Φαντάζουν όλα τόσο υπερβολικά με τον κοροναϊό, όμως, είναι η σκληρή πραγματικότητα με την οποία καλούμαστε να ζήσουμε για μήνες. Ίσως όχι δύο όπως είπε πρόσφατα ο πρωθυπουργός. Ισως περισσότερο μιας και η επόμενη ημέρα για την ελληνική κοινωνία θα είναι δύσκολη στην οικονομία και η ανασυγκρότηση θα κρατήσει πολύ.