Του Αντώνη Κεφαλά

Στις 26 Φεβρουαρίου δημοσιεύτηκε άρθρο μου με τον τίτλο «Μητσοτάκης Τσίπρας και Μαύροι Κύκνοι» όπου μεταξύ άλλων έγραφα:

«Οι σύγχρονοι καιροί μας είναι αναθεωρητικοί και ανατρεπτικοί: από την επισφαλή παγκόσμια οικονομία (η νέα κρίση θα έρθει) και τις πανδημίες (θα συνεχιστούν), μέχρι την γεωπολιτική ισορροπία (θα αλλάξει), την κλιματική αλλαγή (θα επιταχυνθεί) και την σύγκρουση πολιτισμών (που ξεκίνησε ήδη κι ας μην το αποδεχόμαστε).»
Το αναπάντεχο είναι εδώ. Από εδώ και εμπρός το αναπάντεχο θα είναι ο κανόνας. Οι ανατροπές έχουν ήδη ξεκινήσει.



Γράφει ο Φώτης Κόλλιας

Ούτε λέξη για την πανδημία στη φετινή έκθεση από το Φόρουμ του Νταβός για τους κινδύνους που απειλούν την παγκόσμια οικονομία. Κάποιοι ωστοσο, είχαν σημάνει εγκαίρως το «συναγερμό». Η έκθεση που παρέμεινε... υποσημείωση.

Την ίδια ημέρα που η Κίνα παραδέχονταν, για πρώτη φορά, τον κίνδυνο μετάδοσης του κορωνοϊού από άνθρωπο σε άνθρωπο, στις 21 Ιανουαρίου, ξεκινούσε στο Νταβός της Ελβετίας το ετήσιο Οικονομικό Φόρουμ (World Economic Forum – WEF).

Του Θανάση Κ.

 Τι είδους “καινούργιο κόσμο” θα φέρει η πανδημία του κορονοϊού; Και ποια μειονεκτήματα του “παλαιού κόσμου” – αυτού που ζούσαμε μέχρι τώρα – θα σαρώσει στο πέρασμά της;

— Κάποιοι υποστηρίζουν ότι τελειώνει ο… “νεοφιλελευθερισμός”!

 



Του Χρήστου Χωμενίδη

Είναι πράγματι αξιοσημείωτη η πάνδημη αποδοχή του καθηγητή Τσιόδρα. Τα εγκώμια που του πλέκουν οι Έλληνες, η εμπιστοσύνη με την οποίαν τον περιβάλλουν. Με τι λαχτάρα στήνονται κάθε απόγευμα στις οθόνες τους για να αντικρύσουν τη μορφή του, να ακούσουν τη φωνή του που -και μαύρα να λέει μαντάτα- τους κατευνάζει! Εάν ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι σε τόσο έκρυθμες συνθήκες ως εκ της θέσεως του ο πατέρας του Έθνους (πάντα ο κόσμος συσπειρώνεται στα πολύ δύσκολα γύρω από τους ταγούς του, πόσω μάλλον που η σημερινή ηγεσία δείχνει αυξημένο αίσθημα ευθύνης), ο Σωτήρης Τσιόδρας έχει αναδειχθεί σε θεράποντα όλων μας. Σε γιατρό σωμάτων και πνευμάτων, κυρίως πνευμάτων. Οι ενημερώσεις του έχουν αποκτήσει χαρακτήρα ομαδικής ψυχοθεραπείας. Όσο κι αν μάς ταράζει ο καθηγητής, κατά βάθος μάς ανακουφίζει. Τον νιώθουμε σαν ώμο στιβαρό, που πάνω του μπορούμε να ακουμπήσουμε…