«Τις τελευταίες ημέρες γίνεται πολύς λόγος για την μηδενική πρόοδο του έργου Ανάπλασης της Πλατείας Αγίας Λαύρας, με αποκορύφωμα την ανακοίνωση επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται γύρω από την κεντρική πλατεία της πόλης μας.

Θα ήθελα με την παρούσα να αποκαταστήσω την αλήθεια σχετικά με τους πραγματικούς λόγους που έχουν φέρει το κεντρικότερο σημείο της πόλης σε αυτήν την τραγική κατάσταση και για την οποία κανείς από τους πραγματικά υπεύθυνους για την διαχείριση αυτής της κατάστασης δεν έχει ενημερώσει τους δημότες και τους θιγόμενους επιχειρηματίες όπως θα όφειλε.

Σύμφωνα με αυτά που γνωρίζω αλλά και με στοιχεία που συγκέντρωσα μετά από ενδελεχή έρευνα, η αλήθεια απέχει πολύ από αυτή που παρουσιάζει η δημοτική αρχή Καλογερόπουλου.

Πόσο ασφαλές είναι το διαβατήριο εμβολιασμού Covid;... Του Λάμπρου Γ. Ροϊλου

Του Λάμπρου Γ. Ροϊλού

(Α΄Μέρος)

 

«Αυτό που πέτυχα με τη φιλοσοφία, ήταν να κάνω με τη θέλησή μου αυτά που οι άλλοι τα κάνουν επειδή φοβούνται τους νόμους». (Αριστοτέλης).

 

Αν όμως φοβάσαι τις συνέπειες  μιας ενέργειας  (εδώ εμβολιασμού) που σε εκφοβίζουν οι νόμοι για να πράξεις, το δίλημμα για τον εξαναγκαζόμενο γίνεται απάνθρωπο, με άλλα λόγια τον απαξιώνει σαν άνθρωπο και ακυρώνει τα (ανθρώπινα) ατομικά δικαιώματα του, που υποτίθεται ότι κάθε δημοκρατία προστατεύει και προασπίζει από εξωγενείς παράγοντες.

Ιδιαίτερα αν ο φόβος δεν προκύπτει από κάποια θεωρία συνομωσίας «ψεκασμένων», αλλά οφείλεται σε βάσιμους επιστημονικούς «φόβους»/αμφιβολίες οι οποίες είναι συνυφασμένες πάντοτε με την αντιμετώπιση πρωτόγνωρων κινδύνων από επιδημίες/πανδημίες. Πόσες φορές δεν ακούσαμε τους καθηγητές λοιμωξιολόγους /ιατρούς/ ερευνητές ειδικούς επιστήμονες να μας λένε για την covid19 ότι δεν γνωρίζουν πράγματα που έχουν να κάνουν με την εξέλιξη της, τους τρόπους αντιμετώπισης της, τις μεταλλάξεις της και άλλα πολλά; Ενδεικτικά, χαρακτηριστική είναι η τοποθέτηση της καθηγήτριας ιολογίας στο πανεπιστήμιο Ροκφέλερ της Ν. Υόρκης Θ.Χατζηιωάννου για τους εμβολιασμούς: «Δεν γνωρίζουμε και κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά πόσο θα διατηρηθεί η ανοσία τους... Μαθαίνουμε πράγματα τα οποία δεν τα ξέραμε μέχρι τώρα και υπάρχουν φυσικά και πάρα πολλά  άγνωστα..»(31/5/21 Καθημερινή. ) Ο διευθυντής του εργαστηρίου Ρετροϊκής Ανοσολογίας F.Crick και καθηγητής στο Imperial Clollege δήλωνε ότι: «Ποτέ πριν, με κανένα άλλο εμβόλιο δεν έχουμε εμβολιάσει τόσους πολλούς ανθρώπους σε τόσο λίγο χρόνο. Επιπλέον, δοκιμάζουμε νέες τεχνολογίες εμβολίων. Αναμένεται, λοιπόν, να αποκτήσουμε νέες γνώσεις σχετικά με τον εμβολιασμό, την αποτελεσματικότητα του και τους κινδύνους του.» (30/5/21 Καθημερινή). 

Βιβλία του συγγραφέα Αλεξόπουλος Χρίστος Σ. στο Bibliohora gr - Προβολή  πρώτης σελίδας, αύξουσα ταξινόμηση βάση έτους έκδοσης (πενήντα τίτλοι ανά  σελίδα)

Του Χρίστου Αλεξόπουλου

Η κυρίαρχη οπτική στην διαχείριση της σύγχρονης πραγματικότητας είναι ο συστημικός πραγματισμός, στο πλαίσιο του οποίου η ανθρώπινη οντότητα από το ένα μέρος λειτουργεί ως διεκπεραιωτής ρόλων με στόχο την διασφάλιση της λειτουργικότητας και της οικονομικής απόδοσης των διαφόρων κοινωνικών συστημάτων (π.χ. οικονομικό, υγείας, εκπαιδευτικό κ.λ.π.). Από το άλλο ενεργοποιείται ως καταναλωτής με σημείο αναφοράς την λογική της κοινωνίας του θεάματος και τα πρότυπα, που διοχετεύονται μαζικά από τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας και κυρίως τα εικονικά.

 

Ο Βασίλης Σταύρου μιλά στο Fortune για το παρόν και το μέλλον της ΑΒ  Βασιλόπουλος | Fortunegreece.com

Σήμερα όλα δείχνουν ότι ζούμε μια περίοδο μεγάλων αλλαγών. Τώρα είναι η ώρα των μεγάλων αποφάσεων για το μέλλον της ανθρωπότητας, για το μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης, για θέματα συνεργασίας, για την κλιματική αλλαγή, για τη διαφορετικότητα

του Βασίλη Σταύρου*

Το 2020 ήταν ένα συμπυκνωμένο μάθημα κρίσεων και λύσεων. Μια εμπειρία πολύτιμη, που από ένα σημείο και έπειτα έγινε μια νέα κανονικότητα. Με ένα νέο business as (not) usual. Με νέα στοιχεία ηγεσίας.

 

Μαργαρίτης Σχοινάς

Του Μαργαρίτη Σχοινά

 

Είναι η δική μου γενιά, του Ζαππείου, που στο πρόσωπο του –  συνήθως λιτού σε εκφράσεις – Καραμανλή να υπογράφει περιχαρής την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρώπη έβλεπε έναν νέο κόσμο να αναδύεται γεμάτο προκλήσεις και ευκαιρίες.

Η γενιά των εφήβων του 1979 αδημονούσε να συναντήσει την ευρωπαϊκή μοίρα ενός έθνους και μιας κοινωνίας που είχε δει τους γονείς και τους παππούδες μας εγκλωβισμένους σε πολέμους, αστάθεια, πραξικοπήματα, δικτατορίες, χρεοκοπίες, ανισότητες και ανασφάλεια, διχασμούς και Εμφύλιο.

Tα τελευταία σαράντα χρόνια αποτελούν τη μακρύτερη περίοδο ειρήνης, δημοκρατίας και ευημερίας που γνώρισαν οι Ελληνες και οι Ελληνίδες. Η ευρωπαϊκή Ελλάδα επιτέλους εμπέδωσε τη δημοκρατία και τις κοινωνικές κατακτήσεις. Οι κολοσσιαίοι πόροι εκσυγχρόνισαν τις υποδομές και τα συστήματα υγείας και παιδείας. Η ύπαιθρος απογειώθηκε, νέοι ορίζοντες άνοιξαν στην εκπαίδευση, στο εμπόριο, στις συναλλαγές. Η χώρα κατοχύρωσε τα σύνορά της ως απώτατα σύνορα της Ευρώπης απέναντι σε αβέβαιους και συχνά επικίνδυνους γείτονες.