Του ΠΑΝΑΓΗ ΒΟΥΡΛΟΥΜΗ

Προχτές η Καθημερινή είχε μια φωτογραφία των καταληψιών της Φιλοσοφικής Σχολής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου. Τα πρόσωπά τους αλλοιωμένα ώστε να μην αναγνωρίζονται. Την επόμενη μέρα δημοσίευσε πρωτοσέλιδα φωτογραφία βγαλμένη στο ίδιο περίπου σημείο με την προηγούμενη. Έδειχνε τους καθηγητές που είχαν σχηματίσει αλυσίδα για να εμποδίσουν τον Ρουβίκωνα να ανακαταλάβει τον χώρο. Θα έπρεπε επίσης να έχει σκεπάσει τα πρόσωπά τους. Γιατί η εφημερίδα δεν τους παρέχει την ίδια προστασία που δίνει στους επιτιθέμενους; Ο αγώνας, όπως γίνεται τώρα είναι άνισος. Αφού καλύπτει τους μεν, έπρεπε και τους δε, πόσο μάλλον που εκείνοι κινδυνεύουν πραγματικά. Οι μπαχαλάκηδες ξέρουν πού μένουν, τι αυτοκίνητο οδηγούν, τα παιδιά τους.



Ήταν σκόπιμη η βαριεστιμάρα του πρωθυπουργού στη μεσογειακή συνάντηση κορυφής, ή τελικά υποδηλώνει κάτι άλλο;

Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Τον καταλαβαίνω, συμμερίζομαι τα συναισθήματά του γι’ αυτό και τον λυπάμαι… Πλην όμως για τη χώρα και το κύρος της το θέαμά του ήταν λίαν επιεικώς θλιβερό. Τον παρακολουθούσα προσεκτικά όσο μιλούσε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός κ.Βενιαμίν Νετανιάχου. Έδειχνε να βρίζει την ώρα και τη στιγμή που βρισκόταν στη συνάντηση αυτή. Μια συνάντηση όμως ιδιαίτερα σημαντική και πιθανότατα εξαιρετικά κρίσιμη για το μέλλον της χώρας.



Γράφει ο Γιάννης Παπαθεοδώρου

«Μια φορά το χρόνο πήγαινε κάπου που δεν έχεις ξαναπάει». Η λεζάντα που συνόδευε τη φωτογραφία της πρώην παίκτριας του My Style Rocks κ. Ιωάννας Τούνη στο Μνημείο του Ολοκαυτώματος στο Βερολίνο,[1] προειδοποιούσε πως το μοντέλο ίσως να μην ήταν αρκετά εξοικειωμένο με τον χώρο, ή ίσως να τον επισκεπτόταν για πρώτη φορά. Η φωτογραφία της ωστόσο προκάλεσε σάλο καθώς, όπως γράφτηκε, «το μοντέλο στέκεται με ανοιχτά τα πόδια στο μνημείο», «ενώ δε διακρίνεται τι φοράει μέσα από αυτό». Η πόζα, σε συνδυασμό με τα ρούχα, ήταν αρκετή για να εξαγριώσει ορισμένους από τους followers της, καθώς θεωρήθηκε ότι η φωτογραφία προσέβαλλε τη μνήμη των νεκρών.



Του Γιάννη Σιδέρη

«Ο Μανώλης Πετσίτης ήταν κάποιος που τυχαία φωτογραφιζόταν μαζί μας» είπε ανερυθρίαστα ο Αλέκος Φλαμπουράρης απαντώντας στον Κωστή Χατζηδάκη, για τον παλιό συμμαθητή του Νίκου Παππά, που όλοι τον έβλεπαν να είναι… όλως τυχαίως δίπλα του και δίπλα τους.



Του Νίκου Καρατουλιώτη{*}
 
Οι διαχρονικές σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας, με τις ΗΠΑ είναι διαχρονικές και έχουν βάθος και προϊστορία.

Η Ελλάδα πάντα ως «υπάκουος σύμμαχος» εκτελούσε τις εντολές της υπερδύναμης έστω και σε βάρος των συμφερόντων της.

Η Τουρκία από την μεριά της, οσάκις συνέπιπταν τα συμφέροντα της με αυτά του μεγάλου αδελφού, εκτελούσε αλλά ταυτόχρονα παρήγαγε και εξωτερική πολιτική προς όφελος της. Έτσι σε αυτή την λογική δεν δίστασε να έρθει σε σύγκρουση με τις ΗΠΑ, τόσο στις επιχειρήσεις Ιράκ- Αφγανιστάν, αλλά και στην παρούσα φάση στις επιχειρήσεις της Συρίας.


Γράφει ο Πάσχος Μανδραβέλης

Ο λαϊκισμός παίρνει πολλές μορφές, αλλά έχει ένα κοινό χαρακτηριστικό σε όλες τις εκδοχές του: την άγρα δημοφιλίας. Τόσο πολύ, που κάποιοι πολιτικοί επιστήμονες πρότειναν (ανεπιτυχώς) την αντικατάσταση του όρου «λαϊκισμός» (populism) με τον όρο «δημοφιλισμός» (popularism). Ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε, αλλά π.χ. σε χώρες που το κράτος είναι Θεός δεν μπορεί να είναι κάποιος λαϊκιστής περικόπτοντας δημόσιες δαπάνες. Ο λαϊκισμός θέλει αύξηση των κρατικών δαπανών, διότι αυτό θέλει ο λαός· ακόμη και αν ή όταν δεν το επιτρέπουν τα έσοδα. Ο λαϊκισμός χρειάζεται Αγγελο Εξάγγελο με ψευτιές που «ακούγονται ευχάριστα στ’ αυτί μας...».



Του Γιώργου Κράλογλου

Αυτά που συμβαίνουν με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν προηγούμενο. Τάζουν ασταμάτητα. Υπόσχονται ό,τι δεν φανταζόμαστε. Δεσμεύονται για τα πάντα. Ναι σε όλα.

Να κάποιες ιστορίες ταξίματος και παροχολογίας, μαζί με την μπουρδολογία που τα περιβάλλουν, για να σχηματίσουμε μια γενική εικόνα. 



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

​Δεν θέλει και πολλά ο άνθρωπος για να νιώσει τη γλυκιά ανατριχίλα της επιτυχίας. Του φτάνει να βγάλει μερικές σέλφι, πότες φορώντας τα καλά «σπορτέξ» του, πότες τα ακόμη καλύτερα μοκασίνια του, πότες να αράξει δίπλα στην πισίνα χωρίς να έχει το άγχος αν η πίτσα θα φτάσει στον προορισμό της εγκαίρως για να εισπράξει το φιλοδώρημα από τον άρχοντα που βλέπει μπάλα. Oλ’ αυτά όμως είναι η γαρνιτούρα της επιτυχίας. Διότι το μέτρο της παρ’ ημίν είναι ο Ρέμος.