Γράφει ο Χρίστος Αλεξόπουλος


Έχουν περάσει 52 χρόνια από την επιβολή της δικτατορίας τον Απρίλιο του 1967 και το πολιτικό σύστημα ακόμη δεν έχει αναλύσει τα αίτια αυτού του φαινομένου, ώστε με την δική του συμβολή να συνειδητοποιηθούν οι επιπτώσεις του λαϊκισμού και της εθνικιστικής του εκδοχής και να αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά τόσο στο πολιτικό όσο και στο κοινωνικό πεδίο.


Γράφει ο Αλέξης Παπαχελάς

Το δίλημμα του κ. Τσίπρα δεν έπιασε. Παρά τις άλογες παροχές της τελευταίας στιγμής και τις συνεχείς αναφορές στους «δύο κόσμους που συγκρούονται», υπέστη μια συντριπτική ήττα. Από την άλλη, ο κ. Μητσοτάκης απέδειξε πως το μεγαλύτερο ατού του είναι το γεγονός πως οι αντίπαλοί του τον υποτιμούν συνεχώς. Δεν διαθέτει το «μπαλκονάτο» χάρισμα του πρωθυπουργού, αλλά οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι ο τόπος χρειάζεται κάτι διαφορετικό. Οχι πως ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θα εξαφανισθεί, κανείς δεν πρέπει να κάνει αυτή τη λανθασμένη εκτίμηση. Αλλωστε, παρά την αλαζονική στάση που κράτησε κατά την προεκλογική περίοδο, κάπου μέσα του γνώριζε ότι έπαιζε για τη μεθεπόμενη αναμέτρηση.



Η πολιτική εικόνα τόσο στη χώρα μας όσο και στην Ευρώπη άλλαξε. Και άλλαξε από τις ευρωεκλογές. Σε όλες σχεδόν τις χώρες τα λεγόμενα ΄΄προοδευτικά΄΄ κόμματα σημείωσαν μία ιδιαίτερα αισθητή κάμψη. Ενώ από την άλλη μεριά τα ακροδεξιά κόμματα στις σημαντικότερες ευρωπαϊκές χώρες, κινήθηκαν ανοδικά. Γεγονός που σημαίνει, ότι οι ευρωπαϊκοί λαοί αντιμετωπίζουν με μία ολοένα αυξανόμενη δυσπιστία κυρίως τους αριστερούς λαϊκιστές. Την ίδια ακριβώς αίσθηση μας έδωσε και ο δικός μας λαός.


Σε αντίθεση με την περιρρέουσα για αρκετούς μήνες καταστροφολογία, το νέο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, από πλευράς συνθέσεως, θα είναι πολύ πιο δημοκρατικό, ενδεχομένως δε και πιο αποτελεσματικό.

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Το ρεκόρ συμμετοχής που σημειώθηκε στις ευρωεκλογές της 23ης-26ης Μαΐου 2019 είναι εντυπωσιακό και καταρρίπτει τη μυθολογία περί της αδιαφορίας των Ευρωπαίων πολιτών για το μέλλον τους. Σε πολλές περιπτώσεις κατερρίφθη επίσης και ο μύθος του έρποντος αντιευρωπαϊσμού που θα έμπαινε θριαμβευτικά στην Ευρωβουλή και θα σάρωνε 60 χρόνια ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Παρά τις επενδύσεις που έγιναν προς την κατεύθυνση αυτή από τους εχθρούς της Ευρώπης, οι εξελίξεις τους διέψευσαν. Κατά συνέπεια το μέλλον του αντιευρωπαϊσμού είναι άδηλον και οι εχθροί της Ευρώπης θα πρέπει να αλλάξουν ρότα. Η διάλυση της Ε.Ε. δεν είναι  ούτε για αύριο και ακόμα λιγότεροουτε για μεθαύριο. Βέβαια, αυτό που αλλάζει σημαντικά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (Ε.Κ.), είναι η σύνθεσή του. Σε κάθε περίπτωση όμως, οι φιλοευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις είναι η πλειψηφια με ποσοστό πάνω από 75%.

 

Γράφει ο Αρίστος Δοξιάδης

Δεν πιστεύω στους ιδανικούς ή τέλειους πολιτικούς. Είμαι πραγματιστής, και θεωρώ ότι στις εκλογές διαλέγουμε τους λιγότερo κακούς. Με εξαίρεση κάποιους ακραίους, η χειρότερη επιλογή σε ετούτες τις εκλογές είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα της υποκρισίας, της ψευτιάς, της έλλειψης μπέσας και του θράσους



Δημήτρης Νατσιός


Η λέξη «δημοπίθηκος» είναι από την έξοχη κωμωδία του Αριστοφάνη «Βάτραχοι», η οποία γράφτηκε και διδάχτηκε τα τελευταία έτη του Πελοποννησιακού Πολέμου, εν μέσω παρακμής της ευκλεούς πόλεως των Αθηνών, η οποία κατάντησε έρμαιο ανίκανων και ανήθικων πολιτικών.  Ο στίχος -(1083-1085)- γράφει κατά λέξη: «Η πόλις ημών ανεμεστώθη δημοπιθήκων εξαπατώντων τον δήμον». Δηλαδή: «Η πόλη μας γέμισε εντελώς δημοπιθήκους, οι οποίοι εξαπατούν τον λαό». Η λέξη δημοπίθηκος, απαντάται μόνο στο συγκεκριμένο έργο του Αριστοφάνη-«άπαξ λεγόμενον», όπως λέγεται στην γλωσσολογία- και σημαίνει «ο με τας κολακείας του απατών τον όχλον, ο απατεών», κατά το έγκυρο λεξικό «Liddel-Scott», ο αγύρτης, κατά το λεξικό του «Δημητράκου».


Τα τελευταία σαράντα χρόνια ψηφίζαμε, έως τώρα, και εκλέγαμε κυβερνήσεις για να αυξήσουν το χρέος από 500 εκατ. ευρώ το 1976 στα … 340 δις. ευρώ το 2018 και, με «οικονομική» πολιτική Χότζα, παρέδιδαν και παρελάμβαναν 10 φορές «καμένη γη»


Του Δημήτρη Στεργίου

 


του Αντώνη Τριφυλλη(*)


Δυο χρόνια τώρα οι δημοκρατικές δυνάμεις στην Ευρώπη προσπαθούν με όλα τα ορθολογικά μέσα να αποκαλύψουν την πραγματική και αποκρουστική μορφή των εχθρών της Ευρώπης. Προσπαθούν να πουν την αλήθεια για την ατζέντα που στηρίζεται σε ψέματα, μίσος και δημαγωγία. Εις μάτην. Ο δήθεν απλοϊκός , φιλολαϊκός λόγος τους είναι ακαταμάχητος.