Για κομματικό όφελος παιχνίδια, μέχρι διαστρέβλωση ιδεολογιών 

Αδήριτη ανάγκη διευκρίνησης ιδεολογιών. όπου υπάρχουν αν υπάρχουν
                   
Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

Εντείνονται τα πολιτικά παιχνίδια εν όψει εκλογών. Παρωχημένες ιδεολογικές έννοιες που έδρασαν περασμένους αιώνες, ανασύρονται από σκονισμένες βιβλιοθήκες, σε μια προσπάθεια προσεταιρισμού ψηφοφόρων, με ωραιοποιημένες έννοιες και προσδοκίες, κενού περιεχομένου πολλές φορές. Η υφήλιος όλη εξελίχτηκε ραγδαία, από την βιομηχανική επανάσταση, στην τεχνική νοημοσύνη,  από το τσαπί στο αυτόματο όργωμα ή από τον γαϊδαράκι και το γκαζοζέν στο αεριωθούμενο και τον πύραυλο. Εμείς εδώ εξακολουθούμε να μιλάμε για δεξιούς και αριστερούς, για δημοκρατικούς, σοσιαλιστές, για «προοδευτικούς» κττ., χωρίς ποτέ κανένας να μας έχει εξηγήσει πειστικά τι ακριβώς σημαίνουν όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί, πέραν του να τους επικαλούνται οι πολιτικοί για να επηρεάσουν πολίτες ότι αυτοί είναι οι καλλίτεροι να τους φροντίσουν.



Η κατάχρηση του όρου «προοδευτικός»,έχει οδηγήσει στα μεγαλύτερα δράματα της ιστορίας.

του Λάμπρου Γ. Ροιλου(*)

Τον όρο «ξύλινη έννοια» υιοθετώ σαν παράγωγο του όρου «ξύλινη γλώσσα» που έχει την έννοια μιας κενής περιεχομένου και ουσίας πολιτικής γλώσσας. Κατά Μπαμπινιώτη: «η γλώσσα που είναι τυποποιημένη, χωρίς φυσικότητα, στερεότυπη και ως εκ τούτου αναμενόμενη και προβλέψιμη».



Δέν εχει τιποτε απολύτως να χάσει ο πρόεδρος της ΝΔ,αν δηλώσει απερίφραστα ότι θα συγκρουστεί με το κρατικό-συντεχνιακό μόρφωμα και τις καταχρήσεις του.Ας βουλωσει τ’αυτιά του στους κρατιστές της ΝΔ.Είναι εχθροι του και επιδιώκουν την πτώση του.

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Η κατάσταση δεν πάει άλλο. Αν το συντεχνιακό κράτος συνεχίσει να ασκεί την ολέθρια εξουσία του, το πλοίο Ελλάς πάει κατ’ ευθείαν στα βράχια. Και θα πάρει μαζί του δικαίους και αδίκους. Στην παρούσα φάση της δεκαετούς κρίσης, η οποία πάει και αρκετά πιο πίσω, τα λόγια περιττεύουν και δεν πείθουν. Απαιτούνται έργα ολκής, και μάλιστα με την διαδικασία του επείγοντος. Οι Ελληνες αυτό θέλησαν να πούν στις ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές.Και οσοι δεν το καταλαβαίνουν τόσο το χειρότερο γι’αυτούς



Γράφει ο Ηλίας Μαγκλίνης

Από τη νύχτα των ευρωεκλογών, ορισμένα γεγονότα ξεχώρισαν στην πολιτική καθημερινότητα της χώρας.

 

Του Πάνου Αργυρόπουλου*


6 Ιουνίου 1944. Ξεκινάει η απόβαση στη Νορμανδία, μία από τις πλέον μεγαλειώδεις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην παγκόσμια ιστορία και η αρχή του τέλους του Β’ Π.Π. Εκτός από το Ανατολικό Μέτωπο, πλέον οι Ναζί έχουν να αντιμετωπίσουν και το δεύτερο μεγάλο μέτωπο στα δυτικά. Η συμφωνία της Διάσκεψης της Τεχεράνης μεταξύ Ρούζβελτ, Τσώρτσιλ και Στάλιν το Νοέμβριο του 1943 να ανοίξει νέο μέτωπο στα δυτικά με ταυτόχρονη αντεπίθεση των Σοβιετικών εφαρμόζεται πλήρως. Η προέλαση του Κόκκινου Στρατού εξ Ανατολών και των αμερικανο-βρετανο-καναδικών δυνάμεων εκ Δυσμάς θα σφίξουν σαν τανάλια τη ναζιστική πολεμική μηχανή και θα οδηγήσουν στην κατάρρευση του Τρίτου Ράιχ έντεκα μήνες μετά, στις αρχές του Μαΐου, όταν η Γερμανία, ακέφαλη πλέον, θα παραδοθεί στους Συμμάχους.



Γράφει ο Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης

Μια ακραία διχαστική, προεκλογική και συκοφαντική εμφάνιση έκανε χτες το βράδυ ο πρωθυπουργός στο Μέγαρο Μουσικής. Απευθυνόμενος σε πάνω από 1000 σύνεδρους των Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων. Χωρίς συναίσθηση ότι μιλάει για μια εθνική, πάνω από κόμματα, βιομηχανία απείλησε με καταστροφή αν αλλάξει η κυβέρνηση, υποβάθμισε εντελώς τα μνημεία ως πόλο έλξης, και έγινε ρεζίλι με τις ανοησίες για έξοδο από τα μνημόνια και τα ψεύτικα οικονομικά στοιχεία που διάβαζε, σε ανθρώπους που ζουν την πραγματική οικονομία στο πετσί τους!



Του Ανδρέα Λοβέρδου*

Χθες έπεσε η αυλαία της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας της χειρότερης διακυβέρνησης της χώρας των τελευταίων δεκαετιών. Μιας διακυβέρνησης που ξεκίνησε σαν ιδεολογικό πολιτικό μόρφωμα και εξελίχθηκε σε συνονθύλευμα αποστατών και καιροσκόπων. Μιας διακυβέρνησης που έσπασε τα κοντέρ του λαϊκισμού, της ανικανότητας, της ιδεοληψίας, της αλαζονείας, του κυνισμού και του καιροσκοπισμού.



Του Παντελή Καψή*

Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου καθιέρωνε την εκλογή του προέδρου του ΠΑΣΟΚ από τη βάση, λίγοι ασφαλώς θα μπορούσαν να προβλέψουν πού θα οδηγούσε αυτή η καινοτομία. Σήμερα έχει γίνει πια φανερό: σε ένα κόμμα στο οποίο ακόμα και τα τυπικά δεδομένα της εσωκομματικής δημοκρατίας συχνά αναιρούνται και όπου η αρχηγός του, παρά τις χτυπητές ανεπάρκειές που της καταλογίζουν, αποτελεί ουσιαστικά το μόνο αποφασιστικό «όργανο».