Του Γιώργη ΤάΚη Δόξα

Με δάκρυα στα μάτια του είπε: «Τα χρώματα της ΕΛΛΑΔΑΣ να βλέπω και δεν αποζητώ τίποτα άλλο απ’ τον ΘΕΟ. ΑΥΤΟ ζητώ κι’ ΑΥΤΟ πάντοτε με «κράταγε» στη Ζωή και μού ‘δινε Ελπίδα και Δύναμη απ’ την πρώτη κιόλας μέρα πούρθα απ’ το Χωριό μου στην Αυστραλία για να δουλέψω. Ό,τι κι’ αν έκανα Παληκάρι μου σε τούτη την ξένη Γη, δεν είναι τίποτα μπροστά στην Συγκίνηση και Υπερηφάνεια που γεμίζει η Ψυχή μου όταν συναντώ τα γαλανόλευκα χρώματα της ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΑΣ!…»

 

Ποτέ δεν είναι αργά. Αν η Ελλάδα αποφασίσει μέσα από μια μεγάλη σοσιαλφιλελεύθερη συμμαχία να πορευτεί ορθολογικά στον 21ο αιώνα, όχι μόνον τίποτε δεν είναι χαμένο, αλλά μπορούν να γίνουν και θαύματα.

Το ανθρώπινο κεφάλαιο υπάρχει, ικανοί επιχειρηματίες είναι ήδη παρόντες, κεφάλαια θα βρεθούν και η γεωπολιτική στήριξη είναι δεδομένη.

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Κύριο και σοβαρό πρόβλημα της χώρας είναι οι φαιοκόκκινες δυνάμεις που μονίμως απεργάζονται την παρακμή της.

Γράφει ο Θανάσης Κ.

 

Το 1989 κατέρρευσαν τα Κομμουνιστικά καθεστώτα στην Ανατολική Ευρώπη. Μέσα σε τρία χρόνια κατέρρευσε και ο Κομμουνισμός στην ΕΣΣΔ, η οποία διαλύθηκε αμέσως…



Του Ηλία Καραβόλια

Ο κεντρικος τραπεζιτης της Αγγλιας μίλησε πρόσφατα για την ανάγκη να εγκατασταθεί παγκόσμια ένα αντί-δολάριο τύπου ψηφιακού χρήματος όπως το Libra που σχεδιάζει το Facebook. Πρόκειται για κομβικό σημείο στην οικονομική ιστορία: η διαδικτυακή τεχνολογία, αυτό το φαντασιακό άπειρο του internet, συναντά το εκδοτικό προνόμιο του χρήματος ώστε να διευθετηθεί(;) σταδιακά το τεράστιο χρέος των ΗΠΑ, το «δολαριακο βάρος»της ανθρωπότητας κάτω απο το οποίο στενάζει η παγκόσμια οικονομία συχνά-πυκνά( ας μην κρυβόμαστε πίσω απο το δάχτυλο μας).



Ένα εξαιρετικό και άκρως επίκαιρο άρθρο του ομότιμου καθηγητή Δημήτρη Δημητράκου, στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος».

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Εδώ και αρκετά χρόνια τώρα, από τις στήλες αυτές, προσπαθούμε να δείξουμε ότι όσο πιο πελατειακό είναι το σύστημα φιλελεύθερης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, τόσο πιο άνισο και άδικο γίνεται κοινωνικά. Τελικά δε η αναποτελεσματικότητά του το οδηγεί εκ του ασφαλούς στη χρεωκοπία. Και η βασική αιτία αυτής της κατάστασης είναι οι προσοδοθηρικές ομάδες και γενικά οι συντεχνίες που δημιουργούνται μέσα στο σύστημα, το οποίο και υπονομεύουν όπως ένας ιός μπορεί να διαλύσει έναν ανθρώπινο οργανισμό.


Στη διαβούλευση που μόλις ξεκίνησε με το σύνολο των εμπλεκομένων φορέων στο πλαίσιο της κατάρτισης των επιχειρησιακών προγραμμάτων της νέας περιόδου 2021-2027, στόχος μας είναι η αντιπροσωπευτική αποτύπωση των ουσιαστικών αναγκών της χώρας, με την ενεργή συνεισφορά των πραγματικών ενδιαφερομένων

Δίπλα στις γνωστές υστερήσεις της διακυβέρνησης της περιφερειακής πολιτικής στο εθνικό επίπεδο, η πολύχρονη οικονομική κρίση προσέθεσε το δικό της βάρος. Και οι συγχρηματοδοτούμενοι πόροι, αναμενόμενα, δεν κατόρθωσαν να αντισταθμίσουν την καταστροφή του παραγωγικού δυναμικού και την απαξίωση σημαντικού μέρους των δεξιοτήτων των εργαζομένων. Τα στοιχεία είναι αποκαρδιωτικά.

Του Δημήτρη Σκάλκου*

Η Πολιτική Συνοχής αποτελεί διαχρονικά το κύριο εργαλείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τον περιορισμό των περιφερειακών ανισοτήτων και την ενίσχυση της οικονομικής αποτελεσματικότητας στις ευρωπαϊκές περιφέρειες.

         
 του ΑΝΤΩΝΗ ΤΡΙΦΥΛΛΗ(*)

,,΄πού πας παλληκάρι ωραίο σαν μύθος
κι ολόισια στο θάνατο κολυμπάς

Και όλες οι αντένες μιας γης χτυπημένης μεγάφωνα και ασύρματοι από παντού..΄΄

Διονύσης Σαββόπουλος

Ο νεότερος στρατηγός του τότε Γαλλικού στρατού Ντε Γκωλ, ήρωας του Μεγάλου πολέμου, αφού διοίκησε με σιδερένια γροθιά την Ρηνανία, λάφυρο από την Συνθήκη των Βερσαλλιών,  μετατέθηκε στο Γενικό Επιτελείο δαφνοστεφής. Εκεί, βρήκε τον χρόνο να συγγράψει δυο σπουδαίες μελέτες. Μια από αυτές κατέληγε σε ένα συμπέρασμα επαναστατικό για την στρατιωτική τέχνη της εποχής.


Tου Τάκη Σουβαλιώτη.

Οι συριζαίοι μέχρι και το καλοκαίρι του 2015 το πίστευαν ακράδαντα, ότι κλείνοντας κοντά στα άλλα και τις τράπεζες, θα προκαλούσαν αμέσως ένα παγκόσμιο πολιτικό και οικονομικό σοκ. Ένα σοκ που θα ανάγκαζε ακόμα και τις ισχυρότερες χώρες να τους εκλιπαρούσαν, προκειμένου να μην το τράβαγαν άλλο (οι συριζαίοι) το σχοινί.