Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου

Χριστούγεννα, γιορτή συνδυασμένη με αγάπη, οικογενειακή θαλπωρή και δώρα. Αχ αυτά τα δώρα! Παραμονή Χριστουγέννων χθες και όλοι έτρεχαν μέσα στο άγχος να προλάβουν τα τελευταία ψώνια. Σαν στεκόσουν λίγο να παρατηρήσεις τα πρόσωπα όλων αυτών με τις τεράστιες σακούλες στα χέρια θα έβλεπες πως αντί για τη χαρά ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους υπήρχε μια θλίψη, πρόσωπα σκυθρωπά, βλέμματα χαμένα- άδεια, κάποιες φορές παρά τη γιορτινή μαγεία αν παρατηρούσες λίγο καλύτερα θα αντίκριζες  ως και δακρυσμένα μάτια… ναι , ναι δακρυσμένα μάτια.



Για πολλούς ανθρώπους της επικοινωνίας και της ψυχολογίας, οι συγκρούσεις - αναπόφευκτες μέσα σε μία εταιρεία - τελικώς μπορούν να έχουν θετικές επιπτώσεις.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Όλες οι συγκρούσεις αρχίζουν απλά - σαν διαφωνίες. Κλιμακώνονται, όμως, ανάλογα με το κλίμα που επικρατεί και με την προσωπικότητα.


 
Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Ο Αριστοφάνης μπορεί να αδίκησε τον Σωκράτη με τις «Νεφέλες», δικαιώθηκε όμως στην επίθεση που έκανε στη «νέα παιδεία» η οποία σάρωνε το γούστο της Αθήνας. Ας πούμε πως ήταν η «παιδεία» της απελευθέρωσης των νέων που τους έδινε το δικαίωμα να δέρνουν τους γονείς τους αν δεν έκαναν τα χατίρια τους. Θα μπορούσε να πει κανείς πως ο πλατωνικός Σωκράτης είναι μια μεγαλοφυής απολογία η οποία προσπαθεί να αποδείξει ότι ο πρωταγωνιστής βρισκόταν στους αντίποδες της περίφημης «νέας παιδείας». Γι’ αυτό και ο Πλάτων δεν επιτίθεται στον Αριστοφάνη. Το αντίθετο. Τον δείχνει να συμμετέχει στο Συμπόσιο, με την υπέροχη αφήγηση για το «ανδρογύναιο», και μάλιστα να συνομιλεί μόνος με τον Σωκράτη κατά τα ξημερώματα, όταν όλοι οι υπόλοιποι έχουν αποκοιμηθεί. Στο όγδοο βιβλίο της «Πολιτείας» αποδίδει τον εκφυλισμό της δημοκρατίας σε τυραννία λέγοντας, εκτός των άλλων, ότι αυτό συμβαίνει όταν ο γονιός φοβάται το παιδί του και ο δάσκαλος τον μαθητή του. Είναι η κατάσταση που περιγράφει ο Αριστοφάνης στις «Νεφέλες» του.

Γίνεται όλο και πιο στενή η αμυντική συνεργασία της Κυπριακής Εθνοφρουράς με τις ειδικές δυνάμεις του Ισραήλ.

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Ευρεία τηλεοπτική κάλυψη από την ισραηλινή τηλεόραση είχε η τελευταία άσκηση των ισραηλινών ειδικών δυνάμεων με ομάδα κομάντος της Κυπριακής  Εθνοφρουράς. Στην κοινή άσκησή τους , στην οποία συμπεριλαμβανόταν και η αντιμετώπιση τρομοκρατικών ενεργειών μέσα σε πόλη, οι έμπειροι σε παρόμοιες ασκήσεις Ισραηλινοί αξιολόγησαν πολύ θετικά την κατάσταση των ελληνοκυπριακών δυνάμεων, στις οποίες υποσχέθηκαν και στήριξη σε περίπτωση πραγματικού θερμού επεισοδίου.


 
    Του Γιώργη ΤάΚη Δόξα

Αρκετά πια με την ΑΛΗΤΕΙΑ – ΤΣΟΓΛΑΝΑΡΙΑ και Κ_ΛΟΠΑΙΔΙΑ είτε είναι Δεξιά· είτε είναι Αριστερή· είτε είναι (δήθεν) Αναρχική· είτε είναι Σοσιαλιστική· είτε είναι Προσφυγική (!)· είτε Λαθρομεταναστευτική(!)· είτε είναι Συνδικαλιστική· είτε είναι εκ των Βορείων Προαστίων της Αττικής· είτε εκ του κεντρικού Ψυχιατρείου της Ελλάδας ΤΕΛΟΣ και ΤΕΛΕΙΑ για Πάντα. Βαρέθηκα τα μπουκάλια της μπύρας με βενζίνη· βαρέθηκα τα χημικά των Αστυνομικών· βαρέθηκα αυτό το Κωμικό Θέατρο μεταξύ των ΜΑΤ και των «Ανησυχούντων Επαναστατών». ΒΑΡΕΘΗΚΑ και ΕΙΜΑΙ ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ…



Οι πολύ σημαντικές ανακατατάξεις στην παγκόσμια οικονομία και οι σοβαροί μετασχηματισμοί στις διαδικασίες παραγωγής πλούτου δημιουργούν νέες τάσεις στις οικονομικές συμπεριφορές, που φέρνουν την οικονομία πιο κοντά στην ψυχολογία

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ο κ. Ζερομίν Ζεττελμέγιερ, 48 ετών, είναι ένας σοβαρός, παρατηρητικός και οξυδερκής οικονομολόγος, με αρκετά χρόνια θητείας στο ΔΝΤ και με εξειδίκευση σε θέματα οικονομικής συμπεριφοράς. Από το 2008 είναι διευθυντικό στέλεχος στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (EBRD) και, μεταξύ άλλων, ασχολείται με τις οικονομικές συμπεριφορές. Πιστεύει ακραδάντως ότι οι οικονομολόγοι θα έκαναν την επιστήμη τους πιο ρεαλιστική αν στις εργασίες τους έδιναν αυξημένο βάρος στην πολυπλοκότητα των ανθρώπινων συμπεριφορών.



Του  Κώστα Χριστίδη   *

        Η παρατεταμένη πολύπλευρη κρίση από την οποία προσπαθεί εναγωνίως να εξέλθει η Ελλάδα μπορεί να παρασταθεί σχηματικά με τα διάφορα επίπεδα μίας πυραμίδας, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται η δημοσιονομική κρίση και σε χαμηλότερα επίπεδα η οικονομική κρίση (υπό την έννοια της χαμηλής ανταγωνιστικότητας), η πολιτική – θεσμική κρίση και η πολιτιστική κρίση (αξίες, αντιλήψεις, συμπεριφορές). Για να είναι διατηρήσιμη η υπέρβαση της κρίσης σε κάθε επίπεδο είναι ανάγκη να υπάρξει βελτίωση στο αμέσως χαμηλότερο επίπεδο μέχρι τη βάση της πυραμίδας, πράγμα που απαιτεί μεγάλη και μακροχρόνια (διαρκή, θα έλεγα) προσπάθεια.

 

 

Του Τάκη Σουβαλιώτη.

Όταν οι αστυνομικοί πάνε στα νοσοκομεία τραυματισμένοι, ή χάνουν και τις ζωές τους από τις τρομοκρατικές επιθέσεις των αναρχικών, τόσο οι συριζαίοι όσο και οι κουκουέδες τα κρατάνε κλειστά τα στόματά τους. Παθαίνουν αφωνία.