Αποκτήστε πιο καθαρή και κοφτερή σκέψη! Νέα σειρά βιβλίων γρίφων «Τρόπος  Σκέψης» | Semifind.gr

Προετοιμασία για το συναρπαστικό ταξίδι στο σήμερα και αύριο

των  Γιάννη Μαστρογεωργίου, Γρηγόρη Δημητριάδη και Χαράλαμπου Τσέκερη*

Στο ταραχώδες και ρευστό συνεχές του χρόνου, τα αντικρουόμενα συναισθήματα και οι έντονες και βαθιές πολιτισμικές αντιθέσεις συνθέτουν εν πολλοίς τη μεγάλη εικόνα της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας.

Πάντοτε υπήρχε ένας ευρύς καμβάς από ιδιότυπες αμφιρροπίες ή και ισχυρές συγκρούσεις ανάμεσα στον επιστημονικό λόγο και τις θεωρίες συνωμοσίας, τον πλουραλισμό και τον λαϊκισμό, τη σύνθεση και την πόλωση, τη συνεργασία και τη μισαλλοδοξία, τη συναίνεση και τον διχασμό, την εξωστρέφεια και την περιχαράκωση, την αυτοπεποίθηση και τη φοβικότητα.


Η ψήφος είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση...
του Αντώνη Παπαργύρη

Η ανάλυση της εκλογικής συμπεριφοράς που θα παρουσιάσουμε βασίζεται κυρίως στο ηλικιακό κριτήριο της ψήφου, ξεκινώντας ωστόσο θα επιχειρήσουμε μια περιγραφή των εξεταζόμενων υποομάδων του πληθυσμού βασιζόμενοι στην κοινωνιολογική προσέγγιση. Καταρχήν θα πρέπει να προσδιορίσουμε τα χαρακτηριστικά που συγκροτούν την ταυτότητα της δημογραφικής ομάδας που συχνά στον δημόσιο διάλογο περιγράφονται ως νοικοκυραίοι. Οι σημερινοί νοικοκυραίοι είναι το κομμάτι του πληθυσμού που τις προηγούμενες δεκαετίες περιγράφονταν ως μικροαστικά στρώματα, άτομα που επενδύοντας στην κοινωνική κινητικότητα εντάσσονται στην παραγωγική διαδικασία κυρίως ως μισθωτοί και ελεύθεροι επαγγελματίες - αυτοαπασχολούμενοι υιοθετώντας κατά ένα τρόπο αστικές συμπεριφορές και καταναλωτικά πρότυπα και σχεδιάζοντας ένα πλαίσιο ζωής το οποίο καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από την εργασία, την πυρηνική οικογένεια και την πρόσβασή τους σε υλικά αγαθά τα οποία τους προσδίδουν μια συγκεκριμένη ταυτότητα.




Τι το πιο φυσικό, οι δυνάμεις του ζόφου και του αυταρχισμού, στην εποχή όπου η γνώση αποτελεί κορυφαία πρώτη ύλη, να δίνουν την μέχρι εσχάτων μάχη του σκότους.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Τους τελευταίους μήνες, πιθανότατα λόγω κορωνοϊού, η παγκόσμια ψηφιακή σκηνή, ητοι το διαδίκτυο, έχει γεμίσει με δήθεν οικονομολόγους, ιστορικούς, λοιμωξιολόγους, ανθρωπολόγους και άλλους απατεώνες, που έχουν έναν βασικό στόχο: την αλλοίωση της πραγματικότητας μέσω θεωριών συνομωσίας και την εξουδετέρωση της γνώσης. Ορατό αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας, είναι με αφετηρία την Αμερική, η παγκοσμιοποίηση της αμάθειας και της γελοιότητας.



 Λεωνίδας Μαργαρίτης - thebest.gr

                                        Λεωνίδα Γ. Μαργαρίτη

                                  Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών

Η Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης γιορτάζεται στις 21 Μαρτίου κάθε χρόνου. Η αρχική  ιδέα  ανήκει στον  ποιητή Μιχαήλ Μήτρα, ο οποίος το 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να καθιερωθεί  ο εορτασμός της ποίησης και  στη χώρα μας  όπως και σε άλλες χώρες.

Η εισήγηση αυτή  έφτασε στα χέρια του  τότε προέδρου  της ΄Εταιρείας Συγγραφέων Κώστα Στεργιόπουλου, προέδρου τότε της Εταιρείας Συγγραφέων και  ποιήτρια Λύντια Στεφάνου πρότεινε ως ημέρα γιορτής την 21η Μαρτίου,  μέρα της εαρινής ισημερίας, που συνδυάζει το φως από τη μία και το σκοτάδι από την άλλη, όπως η ποίηση, που συνδυάζει το φωτεινό της πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό πρόσωπο του πένθους. Πρώτη φορά γιορτάσθηκε  το 1998.



Του Τάκη Σουβαλιώτη.

 Τα κόμματα της αντιπολίτευσης προσπαθούν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι αυτή η βία που υφίσταται η κοινωνία μας προέρχεται από την αστυνομία. Δεν είναι αυτή η αλήθεια. Αυτή η βία, ασκείται από τους αριστερούς εξτρεμιστές. Από αυτούς δοκιμάζονται περισσότερο οι μεγαλύτερες πόλεις μας. Από αυτούς (τους αριστερούς εξτρεμιστές) γίνονται τα διάφορα έκτροπα. Οι δολοφονίες, οι ληστείες και οι διάφορες καταστροφές.

Σώτη Τριανταφύλλου: «Οι Ευρωπαίοι προσπαθούν να είναι δίκαιοι, αλλά  κοιμούνται» | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Χαρακτηριστικό του αστυνομικού κράτους είναι η απουσία ελευθερίας του Τύπου, ο έλεγχος των ΜΜΕ, ο περιορισμός των διαδηλώσεων και η άσκηση κριτικής στους κυβερνώντες, πράγμα που, λόγου χάρη, προσπαθεί να κάνει τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση του Κόμματος Δικαιοσύνης Και Ανάπτυξης του Ερντογάν


Το αστυνομικό κράτος προϋποθέτει μια κυβέρνηση που ασκεί εξουσία μέσω αστυνομικής, ένοπλης, ισχύος. Ο όρος έχει συναισθηματική και υποτιμητική έννοια: περιγράφει μια ανεπιθύμητη κατάσταση κατά την οποία η παρουσία των πολιτικών αρχών, των οργάνων του κρατικού μηχανισμού, είναι υπερβολικά έντονη και δεν υπόκειται σε νόμους: είναι «αυθαίρετη» ανεξέλεγκτη εξαρτάται από τις παρορμήσεις των εκπροσώπων της εξουσίας.

Στην "Καθημερινή" ο Σάκης Μουμτζής - Enimerosi24

Γράφει ο Σάκης Μουμτζής

Δια χειρός Τάκη Λαζαρίδη
«Δεν γνωρίζουν ότι η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ αποτελείται από φανατικούς κομμουνιστές, γνήσιους ιδεολογικούς απογόνους των Λένιν, Στάλιν, Μάο, ιδεολογικά παιδιά των Σιάντου, Ιωαννίδη και Ζαχαριάδη… Με τα δεδομένα αυτά καταδεικνύεται πόσο αφελής και αβάσιμος είναι ο ισχυρισμός ορισμένων πολιτικών ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μεταλλαχθεί, να γίνει ένα γνήσιο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Όσο αφελής και αβάσιμη είναι η προσδοκία ότι ο λύκος μπορεί να μεταλλαχθεί και να γίνει αρνάκι…»

Η εργαλειοποίηση της ιστορίας

Εάν δεν συμφωνεί η ιστορία με τις πεποιθήσεις σου, τόσο το χειρότερο για την ιστορία.

Γράφει ο Πέτρος Τατσόπουλος

Με τον τρόπο αυτό το παρόν επιβάλλει στο παρελθόν τα προβλήματά του, παραμερίζοντας, με συγκινητική αδιαφορία, τα πραγματικά περιστατικά και αγνοώντας τους μηχανισμούς που διέπουν τη λειτουργία των κοινωνικών συνόλων. Η «ιστορική νομοτέλεια», οι «νόμοι» που διέπουν την κίνηση της ιστορίας, μεταβάλλονται, έτσι, από στοιχεία απομυθοποίησης και αντικειμενικής προσέγγισης των κοινωνικών πραγματικοτήτων, σε ιδεολογικά προϊόντα που επιτρέπουν στην ιδεολογικοποιημένη και ιδεολογίζουσα ιστοριογραφία να εμφανίζεται με την πανοπλία της αντικειμενικότητας και της επιστημοσύνης, πολλαπλασιάζοντας, έτσι, την εμβέλειά της. Μέσα από αυτή τη διαδικασία επιτελείται, αδιόρατα πολλές φορές, η διολίσθηση από τον χώρο «των νόμων που καθορίζουν την ιστορική κίνηση», στον χώρο «των διδαγμάτων της ιστορίας»: η αντικειμενική γνώση παραχωρεί, έτσι, τη θέση της στην ηθικολογία και στο φρονηματισμό.