Του Τάκη Θεοδωρόπουλου (από την «Καθημερινή»):
Προσπαθώ να καταλάβω τη σημασία αυτού του κιτ επιβίωσης των 72 ωρών. Μη με ρωτήσετε τι περιέχει, διότι δεν γνωρίζω και δεν ενδιαφέρομαι να μάθω. Μη με ρωτήσετε επίσης για ποιο λόγο περιέχει τα χρειώδη μόνο για 72 ώρες και αν οι αρμόδιοι κρίνουν ότι ύστερα από αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα η επιβίωσή μας θα έχει εξασφαλισθεί. Αναρωτιέμαι δε μήπως αυτό το «πολιτικό γκάτζετ» δεν είναι τίποτε παραπάνω από την προσπάθεια της ευρωπαϊκής ηγεσίας να αποσείσει τις κατηγορίες περί ολιγωρίας και αδυναμίας να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.
Μπορεί τα δύο μαστόδοντα της οικουμένης, οι ΗΠΑ και η Ρωσία, να συμπεριφέρονται ωσάν η Ε.Ε. να μην υπάρχει παρά μόνο στο μυαλό των Eυρωπαίων, μπορεί να μην έχει πολιτική ηγεσία, μπορεί να της λείπουν τα όπλα, όμως δεν τη διοικούν και ηλίθιοι. Ξέρουν τους κινδύνους που την απειλούν και προετοιμάζουν τους πληθυσμούς της για να επιβιώσουν σε περίπτωση που οι εχθροί δεν χακάρουν μόνο τα ψυγεία των σούπερ μάρκετ, αλλά προκαλέσουν μια γενική επίθεση που θα αφήσει την Ευρώπη χωρίς ενέργεια, χωρίς επικοινωνίες και θα διαλύσει την καθημερινότητά της.
Δεν ξέρω πώς το ζήτημα αντιμετωπίσθηκε σε άλλες χώρες, μάλλον με αδιαφορία, στην Ελλάδα, όμως, αν κάποιος έφτιαξε το κιτ, καλόν θα ήτο να βγει να μας το πει, για να καταλάβουμε κι εμείς πώς σκέφτεται. Απορώ δε πώς, εν όψει των Χριστουγέννων, κάποια εταιρεία δεν έχει σκεφτεί να παραγάγει μαζικά κιτ, μια πρωτότυπη ιδέα για δώρο.
Ζητώ συγγνώμη για τη σάχλα της εισαγωγής, όμως αυτή η υπόθεση δεν μπορεί να μη σε κάνει να σκεφτείς πως η ευρωπαϊκή ηγεσία κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να μην την παίρνουν στα σοβαρά όχι μόνον ο Τραμπ ή ο Πούτιν, αλλά και οι ίδιοι οι πολίτες της. Κι αυτή είναι η πιο σοβαρή απειλή για το μέλλον της.
Ανήκω στη γενιά που έζησε την παιδική ηλικία της Ευρώπης, της τότε ΕΟΚ, η οποία για πολλούς ήταν προβληματική, όμως εμείς οι Έλληνες, με ελάχιστες εξαιρέσεις, την αντιμετωπίζαμε ως τη μόνη διέξοδο στα αδιέξοδά μας. Επί χούντας ήταν η δημοκρατική Ευρώπη που θα μπορούσε να μας γλιτώσει από τον επαρχιώτικο απομονωτισμό των καραβανάδων που μας κυβερνούσαν. Δεν ήταν μόνον η δημοκρατία. Ήταν και ο πολιτισμός, η λογοτεχνία, η μουσική, ο κινηματογράφος, το θέατρο.
Ας μου συγχωρεθεί η προσωπική εξομολόγηση, όμως την Ελλάδα έμαθα να την αγαπάω πραγματικά όταν την είδα από το Παρίσι των σπουδών μου. Το λέω γιατί δεν είμαι ο μόνος. Είχα την τύχη να μη ζήσω μεγάλα ιστορικά γεγονότα στη ζωή μου, όπως πολέμους, κατοχές και ό,τι είχαν υποστεί οι γονείς μου, αλλά ομολογώ ότι αισθάνθηκα πως η Ιστορία αλλάζει, και μαζί της και η ζωή μου, όταν για πρώτη φορά φτάνοντας στο Παρίσι πήγα στην ουρά για τα ευρωπαϊκά διαβατήρια και πέρασα τον έλεγχο χωρίς να με ρωτήσει ο αστυνομικός αν έχω άδεια παραμονής. Η ζωή μου άλλαξε οριστικά όταν δεν χρειάστηκε να αγοράσω φράγκα με τις δραχμές μου, που είχαν ελάχιστη ανταλλακτική αξία εκτός συνόρων. Είχα ευρώ, όπως οι Γερμανοί, οι Γάλλοι και οι Ισπανοί.
Η Ευρώπη προσπαθούσε να ξεπεράσει την προβληματική παιδική της ηλικία, ικανοποιημένη από τη μεταπολεμική κατατομή του κόσμου, με την άμυνά της εξασφαλισμένη από την προστάτιδα υπερδύναμη. Η δε Ελλάδα, το αιωνίως προβληματικό παιδί, κοιμόταν ήσυχη, επειδή πίστευε πως η Ευρώπη θα αναλάμβανε όχι μόνο την άμυνά της, αλλά και την ανάπτυξή της.
Το βέβαιον είναι ότι η Ευρώπη, μετά την προβληματική παιδική της ηλικία, έχει δύσκολη εφηβεία. Δεν έχει λύσει τα υπαρξιακά της προβλήματα, την ενιαία πολιτική ηγεσία και κατ’ επέκτασιν την ενιαία εξωτερική πολιτική, και έχει αποκλεισθεί από τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις που δημιουργούν έναν κόσμο διαφορετικό απ’ αυτόν που ζήσαμε.
Η Ευρώπη απογοητεύει τους Ευρωπαίους, με αποτέλεσμα όλο και περισσότεροι να στρέφονται σε αντιευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις. Δεν είναι μόνον η γοητεία που ασκεί σε πολιτικούς η αυταρχική Ρωσία του Πούτιν. Είναι και ο νέος αντισημιτισμός που εναντιώνεται στη μοναδική δημοκρατία της Μέσης Ανατολής.
Εμείς εδώ εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε την Ευρώπη με τη γνωστή μας χρονοκαθυστέρηση. Στηριζόμαστε στην υποστήριξη που μας παρέχει ο Μακρόν, όμως αναρωτιέμαι πόσο θα αλλάξει η κατάσταση αν, όπως όλα δείχνουν, τον διαδεχθεί η ρωσόφιλη Λεπέν. Και αγνοούμε ότι ο μόνος πραγματικός μας σύμμαχος με τον οποίο έχουμε κοινά συμφέροντα απέναντι στην Τουρκία και στις επεκτατικές της βλέψεις είναι το Ισραήλ. Ναι, αυτό το Ισραήλ που οι ναρκισσευόμενοι πατριδοκάπηλοι το κατηγορούν για γενοκτονία στη Γάζα, αγνοώντας πως γενοκτονικές προθέσεις στον πόλεμο αυτό έχουν οι τρομοκράτες της Χαμάς και οι Παλαιστίνιοι υποστηρικτές τους.
Ας αναρωτηθούμε αν, ο μη γένοιτο, συμβεί κάτι δυσάρεστο στο Αιγαίο, τι θα κάνουν τις παλαιστινιακές τους σημαίες και ποια από τις σύμμαχες χώρες θα μας υπερασπιστεί; Εκτός αν έχουν φροντίσει να προμηθευτούν το κιτ των 72 ωρών.
BLOG COMMENTS POWERED BY DISQUS


Η εφημερίδα Το Βήμα της Αιγιάλειας κυκλοφόρησε το 1975 λίγους μήνες μετά την Μεταπολίτευση από τον δημοσιογράφο Φάνη Ζουρόπουλο και για 40 χρόνια ταυτίστηκε με την κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική και αθλητική ζωή της Αιγιάλειας.