Του Aνδρέα Ζαμπούκα

Πρόσφατα μιλούσα με έναν φίλο επικοινωνιολόγο. Με εντυπωσίασαν οι οξυδερκείς παρατηρήσεις του σχετικά με την κουλτούρα που εμπέδωσαν τα σίριαλ της τηλεόρασης στη μέση Ελληνίδα. Από το λεξιλόγιο, τον κώδικα ηθικών αξιών μέχρι και τον επιτονισμό στη φωνή.

Δεν είναι όμως, μόνο η υποκουλτούρα της ψυχαγωγίας.  Ποιος ήταν άραγε ο ρόλος των δημοσιογράφων, κυρίως στα χρόνια του Μνημονίου; Τότε που η κοινωνία είχε ανάγκη την αφύπνιση και το μεγάλο άλμα στην πραγματικότητα.

Του Αθαν.Χ.Παπανδρόπουλου

H εικόνα του γεωγράφου-παιδαγωγού σήμερα έχει ξεθωριάσει. Η γεωγραφία δεν είναι πια αυτό που ήταν για τους πρίγκιπες του μακρινού παρελθόντος, αλλά και για πολλούς χαράκτες στρατηγικής του 20ού αιώνα. Από πολλές πλευρές, η σημερινή γεωγραφία είναι, μεταξύ άλλων, και ένα σοβαρό εργαλείο μάρκετινγκ. Δεν είναι συνεπώς τυχαίο το γεγονός ότι πολλές επιχειρήσεις δίνουν μεγάλη έμφαση στον παράγοντα αυτόν και ιδρύουν στο εσωτερικό τους συστήματα γεωγραφικής πληροφόρησης (ΣΓΠ), που συγκεντρώνουν ποικίλα δεδομένα τα οποία επεξεργάζονται και αναλύουν με χωροταξικά κριτήρια.

Του Δημήτρη Στεργίου
Δημιουργήθηκε ένας τερατώδης δημόσιος υδροκέφαλος που ρούφηξε εκατοντάδες δισ. ευρώ από τους Έλληνες φορολογούμενους και από δάνεια

Διάβασα ότι  οι «απάνθρωποι» δανειστές με την τρίτη αξιολόγηση ζητούν  χαλάρωση του ασφυκτικού ελέγχου του Δημοσίου σε μεγάλες επιχειρήσεις στις οποίες αυτό διατηρεί πλειοψηφική ή άλλη συμμετοχή, παρά τις έντονες αντιδράσεις των συνδικαλιστικών φορέων των εργαζομένων στο τάλανα αυτό χώρο, που θυμίζει Λερναία Ύδρα, η οποία έχει «ρουφήξει» εκατοντάδες δισ. ευρώ, τουλάχιστον μετά τη μεταπολίτευση.

Ο Λεωνίδας Κύρκος είναι πολύ έντονα παρών τα δυόμιση τελευταία χρόνια. Παρών εξ αντιδιαστολής σε σχέση με την εμπειρία που ζει η χώρα στο όνομα, υποτίθεται, της αριστεράς. Τι σχέση μπορεί να έχει άραγε ο πολιτικός λόγος και κυρίως η αντίληψη και η αισθητική του Λεωνίδα με τον εθνικολαϊκισμό, τον τυχοδιωκτισμό, τον κυνισμό, την ευτέλεια, τη διχαστική διάθεση, τη συμβολική βία που εκπέμπει διαρκώς το σύστημα ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και οι συμπράττουσες δυνάμεις;

Του Κώστα Νεοφώτιστου{*}

Ο Χάρης Γ. είναι υπαρκτό πρόσωπο (εξ’ ου και η αποσιώπηση του επωνύμου του). Έλληνας μετανάστης στη Γερμανία, είχε μια αξιοπρεπή επιχείρηση στο Bielefeld, πριν αναγκαστεί να την κλείσει και να γυρίσει άρον-άρον στην Ελλάδα. Ας πάρουμε, όμως, την ιστορία του απ’ την αρχή.

Έχοντας ήδη αρκετά χρόνια κερδοφόρων χρήσεων με αξιοπρεπή εισοδήματα και διαμορφωμένη ζωή και καθημερινότητα, ένα πρωί ο Χάρης δέχτηκε την επίσκεψη ελεγκτού της Γερμανικής φορολογικής υπηρεσίας. Στον έλεγχο που πραγματοποιήθηκε, βρεθήκαν παρανομίες και παρατυπίες που – σύμφωνα με την τοπική νομοθεσία και τις κανονιστικές διατάξεις – επέσειαν μια σημαντική χρηματική ποινή (ελληνιστι, ενα γενναιο προστιμο). Ο Χαρης, εστω κι αν ηταν για πολλα χρονια στη Γερμανια, κουβαλουσε πολυ Ελλαδα μεσα του, και προτεινε στον ελεγκτη ‘’να το κανονισουν μεταξυ τους’’. Χρειαστηκε να μεταφρασει στον Γερμανο την πραγματικη σημασια της φρασης-κλειδι για να γινει κατανοητο πως του προτεινε χρηματισμο εναντι ενος μικρου, συμβολικου προστιμου. Κατοπιν σκεψης, ο Γερμανος του απαντησε πως για τη σοβαροτητα της υποθεσης θα χρειαστει να εμπλακει και ο προϊσταμενος του, οποτε επρεπε να κανονιστει ενα νεο rendez-vous των τριων, για την επομενη μερα.