Του Αλέξη Παπαχελά

Δ​​εν είναι εύκολο να κάνεις αντιπολίτευση σε αυτή την κυβέρνηση. Οχι ότι δεν δίνει δεκάδες ευκαιρίες, αλλά ακολουθεί πιστά ένα νέο δόγμα, που θα μπορούσαμε να περιγράψουμε ως «ό,τι να ’ναι»... Τη μια στιγμή κλείνει το μάτι στους χούλιγκαν της βίας, δείχνοντάς τους μέχρι πού μπορούν να φτάσουν χωρίς συνέπειες. Την άλλη, δίνει το πράσινο φως για ενέργειες που καθησυχάζουν προσωρινά όσους ανησυχούν για θέματα νόμου και τάξης. Είναι μια κυβέρνηση μνημονιακή, που ευαγγελίζεται κάθε τόσο το ξήλωμα του μνημονίου με την πρώτη ευκαιρία. Ο σκληρός της πυρήνας είναι εναντίον της Εκκλησίας, του στρατού και κάθε άλλου παραδοσιακού θεσμού. Ταυτόχρονα όμως χρησιμοποιεί, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, σύμβολα και θεσμούς και –για πρώτη φορά από το 1974– έχει φέρει τις ένοπλες δυνάμεις στο προσκήνιο της δημόσιας ζωής με έντονα συμβολικό τρόπο.


Του Θανάση Μαυρίδη

Η Αθήνα είναι η πιο ασφαλής πρωτεύουσα στον κόσμο. Όπως έχουν επανειλημμένα δηλώσει τα στελέχη της κυβέρνησης, κάθε δήλωση περί του αντιθέτου είναι φθηνή προπαγάνδα των ακραίων νεοφιλελεύθερων.  Όσο για τα χτεσινά γεγονότα στην Χαριλάου Τρικούπη. Τι πρέπει ακόμη να συμβεί για να καταλάβουν αυτοί οι ΠΑΣΟΚοι ότι πρέπει να φύγουν από εκεί;

Μπορεί οι σφαίρες να σφυρίζουν ΣΥΡΙΖΑ από τα αφτιά μας, αλλά η κυβέρνηση είναι υπερήφανη για την υπεράσπιση των συλλογικοτήτων. Επειδή τα παιδιά πρέπει να εκφράζονται. Και τι να κάνει, δηλαδή, ο υπουργός Τόσκας που οι μολότοφ πέφτουν κάθε Παρασκευή σαν το χαλάζι στις γνωστές οδομαχίες της οδού Στουρνάρη; Να συλλάβει τους νεαρούς και να προσβάλει την παράδοση; Να χαλάσει το κύμα του επαναστατικού τουρισμού; Ξέρετε πόσοι σύντροφοι και συντρόφισσες συρρέουν από τις ξένες χώρες για να συμμετάσχουν στα γεγονότα; Ξέρετε τι συνάλλαγμα αφήνουν;


Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Η​​ ανομία είναι σαν επιδημία. Περνάει από το ένα σώμα στο άλλο ώσπου να μην υπάρχει πλέον σώμα υγιές για να το αλώσει.

Αλλη υπόθεση η παρανομία. Γεννήθηκε μαζί με τον νόμο, είναι ενδημικό φαινόμενο της κοινωνίας των ανθρώπων σε οποιαδήποτε ιστορική στιγμή. Η παρανομία δεν μπορεί να εξαλειφθεί, όπως και το κακό δεν μπορεί να εξαλειφθεί. Ούτε στην Εδέμ δεν κατάφερε να αναχαιτίσει τη δράση του ο Δημιουργός με θύματα τους Πρωτοπλάστους. Ο παράνομος αναγνωρίζει την ύπαρξη του νόμου, αποφασίζει όμως να τον παραβεί. Είτε λέγεται Αλ Καπόνε, είτε αυτός με τα χιλιάδες ψευδώνυμα που συνελήφθη για τη δολοφονία του Ζαφειρόπουλου. Η προσπάθεια της δυναστείας των Κορλεόνε να νομιμοποιήσουν τις δραστηριότητές του στον «Νονό» του Κόπολα αποδίδει με ψυχολογική ακρίβεια το φαινόμενο. Ο παράνομος ελπίζει να μην τιμωρηθεί, ξέρει όμως ότι ενδέχεται να τιμωρηθεί.


Του Σάκη Μουμτζή

Το θετικό με τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι η αφοπλιστική ειλικρίνεια τους. Αυτά που σκέφτονται και συζητούν στον κομματικό τους μικρόκοσμο, επειδή θεωρούν πως είναι απολύτως λογικά, στην συνέχεια τα δημοσιοποιούν χωρίς κανέναν ενδοιασμό.

Έτσι, προχθές και χθες, πληροφορηθήκαμε από τα στόματα των Γ.Χουλιαράκη και Ε.Τσακαλώτου, πως η μεγάλη φορολόγηση  της μεσαίας τάξης είναι συνειδητή επιλογή της κυβέρνησης, ώστε το υπερπλεόνασμα να διανεμηθεί στους οικονομικά δυσπραγούντες.


Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ο τεχνολογικός ωκεανός μέσα στον οποίο κινείται, ή μάλλον πλέει, ο σύγχρονος άνθρωπος μήπως θέλει τον νέο Σωκράτη του;

Παρίσι 1972. Στην αίθουσα όπου προβάλλεται η ταινία επικρατεί νεκρική σιγή. Όλοι βλέπουμε στο τέλος ενός διαπλανητικού ταξιδιού ο εξερευνητής του Σολάρις να ανακαλύπτει έναν ανησυχητικά παράξενο κόσμο. Έναν πλανήτη-ωκεανό, με ανταύγειες νεφρίτη και αμέθυστου, όπου η ύλη γίνεται ένα με το άϋλο, δημιουργώντας απίστευτους συνδυασμούς. Έναν κόσμο με συγκεκριμένα αλλά και εφήμερα σχήματα, όπου το σύμπαν του μυαλού και το σύμπαν της εξωτερικής πραγματικότητας συνενώνονται σε έναν εναγκαλισμό έρωτα ή καταστροφής.