Του Αλέκου Παπαναστασίου

Η κατάργηση της έσχατης λύσης της πολιτικής επιστράτευσης, η αλλοπρόσαλλη πολιτική Σπίρτζη και τα «τυχερά» που επανήλθαν έθρεψαν ένα τέρας και μετέτρεψαν την πάλαι ποτέ τακτοποιημένη ΑΜΕΛ σε «παράγκα» – πολιτικού παζαριού και ταλαιπωρίας

«Στηρίζουμε τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων για αξιοπρεπή διαβίωση σε καιρούς κρίσης, σε συνδυασμό με ένα ριζικά διαφορετικό μοντέλο για τις μεταφορές και τις συγκοινωνίες, που θα εξυπηρετεί το επιβατικό κοινό και την οικονομική ανάπτυξη της χώρας, με σεβασμό στο περιβάλλον».


Του Θανάση Μαυρίδη- LIberal

Πρέπει να έχουμε χάσει την επαφή μας με την πραγματικότητα. Διαβάζω πάλι και πάλι τον λόγο για τον οποίον βραβεύουν σήμερα τον πρωθυπουργό μας στο Παρίσι. Επειδή, λέει άλλα είπε και άλλα έκανε κι έτσι κράτησε την Ελλάδα στην Ευρώπη. Κι ο Αλέξης Τσίπρας πάει να αποδεχτεί αυτό το βραβείο της Politique Internationale. Ο Αλέξης κερνάει αξιοπρέπεια.


Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Δεν πάει πολύς καιρός από τότε που ένας Ελληνας πρωθυπουργός δήλωνε: «Απειλούν να μας διώξουν από τη Σένγκεν. Μικρό το κακό λέω εγώ». Ηταν η εποχή της δόξας του. Υποσχόταν στον λαό του πως θα τα αλλάξει όλα, όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη ολόκληρη και αισθανόταν παντοδύναμος, αρχηγός μιας χώρας τόσο δυνατής που μπορούσε να καταργήσει τα θαλάσσια σύνορά της αφού τίποτε και κανείς δεν μπορούσε να τα απειλήσει. Μιας χώρας τόσο μεγάλης που δεν είχε πρόβλημα να ανοίξει τις αγκάλες της και να μετατρέψει την επικράτειά της ολόκληρη σε hotspot. Εξαθλιωμένοι άνθρωποι που πνίγονταν στις λάσπες του χειμώνα είχαν αποκλείσει τη σιδηροδρομική σύνδεση της Ελλάδας με την υπόλοιπη Ευρώπη και άλλοι είχαν κατασκηνώσει σε κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας, σε απόσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Λίγους μήνες πριν, ο κυβερνητικός εταίρος αυτού του πρωθυπουργού και υπουργός της Αμυνας είχε απειλήσει τους Γερμανούς πως θα γεμίσει δύο αεροπλάνα με τζιχαντιστές και θα τα στείλει στο Βερολίνο. Αστοχία φαιάς ουσίας; Θάρρος, θράσος, αλαζονεία; Ταύτιση της διεθνούς σκηνής με τον Τέρενς Κουίκ και τον Φλαμπουράρη; Διαλέγετε και παίρνετε.


Του Ανδρέα Ζαμπούκα
Ο εκπεσών πρόεδρος της Ζιμπάμπουε είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση ολοκληρωτισμού για ανθρώπους που συνδέουν την ελευθερία με τη φυλετική ταυτότητα και όχι με την προσωπικότητα του ανθρώπου. Αλλωστε δεν υπάρχει ούτε μία «επαναστατημένη» χώρα που να μην κατέληξε σε δικτατορία

 Στον δυτικό κόσμο, η «ανθρωπιστική» σκέψη έχει καταδικάσει εδώ και πολλές δεκαετίες την αποικιοκρατία. Η τέχνη, η διανόηση, η Ιστορία, η πολιτική έχουν πάντα έναν καλό λόγο για τα επαναστατικά κινήματα που απελευθέρωσαν τον Τρίτο Κόσμο από τους «δυνάστες» του.


Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Πώς θα σιτίζονταν οι βιοτέχνες της αντιρατσιστικής νομοθεσίας, οι αλληλέγγυοι και οι συναφείς επιτηδευματίες αν εξαφανιζόταν από τον ορίζοντα το φάντασμα της ξενοφοβίας και της ισλαμοφοβίας; Πρόβλημα για όχι και τόσο δυνατούς λύτες. Προχθές Δευτέρα οι κάτοικοι της Λέσβου κήρυξαν γενική απεργία και συγκεντρώθηκαν για να αντισταθούν στην απειλή που αισθάνονται ότι αποτελεί για τη ζωή τους η ανεξέλεγκτη εισβολή μεταναστών. Ποιοι είπατε; Οι κάτοικοι της Λέσβου; Μα αυτοί δεν τους είχαν υποδεχθεί το 2015 με ανοικτές τις αγκάλες; Αυτοί δεν έλεγαν «φέρτε μας κι άλλους να τους βοηθήσουμε»; Αυτοί δεν προτάθηκαν για Νομπέλ Ειρήνης; Αυτούς δεν επισκέφθηκε η αειθαλής Βανέσα Ρεντγκρέιβ; Η Αντζελίνα Τζολί; Πού πήγε η καλή τους η καρδιά; Πώς σκλήρυνε έτσι; Ποιο πλήγμα δέχθηκε το μαλακό υπογάστριο του ανθρωπισμού τους; Πώς αλλάζει έτσι ο άνθρωπος. Είναι ξενόφοβοι οι κάτοικοι της Λέσβου; Είναι ισλαμόφοβοι; Βιοτέχνες του αντιρατσισμού και αλληλέγγυοι, γρηγορείτε. Οι δουλειές ανοίγουν επιτέλους.