Του Πάσχου Μανδραβέλη

Γ​​ιατί απειλεί μόνο με δεκαετή κάθειρξη το υπουργείο Εξωτερικών όσους αποκαλύπτουν τα πεπραγμένα της λαοσωτηρίου; Το επιτελείο του Ρίτσαρντ Νίξον είχε σχεδιάσει τη δολοφονία του δημοσιογράφου Τζακ Αντερσον, ο οποίος αποκάλυπτε τα «εθνικά μυστικά» του σκανδάλου «Ουότεργκεϊτ». Ο βραβευμένος με Πούλιτζερ αρθρογράφος είχε αποκαλύψει, μεταξύ άλλων, και απόρρητα ντοκουμέντα της μυστικής πώλησης όπλων των ΗΠΑ στο Πακιστάν, χωρίς μάλιστα να υπάρχει καταδικασμένος για λαθρεμπόριο μεσάζων. Στα δε καθεστώτα που κατά το παρελθόν προπαγάνδιζε ο υπουργός Εξωτερικών, ξεμπέρδευαν με μία σφαίρα στον αυχένα. Ετσι τα «εθνικά μυστικά», δηλαδή τα βρώμικα πεπραγμένα κάθε απολυταρχικής κυβέρνησης, έμεναν ασφαλή από κάθε έλεγχο.


Του Άγγελου Κωβαίου

Ο Πρωθυπουργός παρότρυνε (κατά τα μέσα κυβερνητικής προπαγάνδας) τον Μάρτιν Σουλτς να συμμετάσχει σε έναν νέο συνασπισμό. Ο ίδιος τι θα κάνει μετά τις εκλογές;

Δεν είναι μόνο η πίεση που δέχεται λόγω του Καμμένος-gate, ούτε και το πρόβλημα που έχει παρουσιαστεί και «δεν του κάθεται» καμία επικοινωνιακή αντεπίθεση…


Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Τ​​ις προάλλες γαλλικό δικαστήριο αθώωσε τον συγγραφέα Πασκάλ Μπρικνέρ. Ηταν κατηγορούμενος για την προτροπή σε φυλετικό μίσος – ή κάπως έτσι τέλος πάντων. Η κατηγορία στηριζόταν σε μια δήλωση που είχε κάνει αμέσως μετά τη σφαγή στο Charlie Hebdo. «Δεν φτάνει να συλλάβουμε τους δολοφόνους. Πρέπει να ανοίξουμε και τον φάκελο των συνεργατών τους». Μάλιστα, χρησιμοποίησε την λέξη «collabos», λέξη που παραπέμπει στους δωσιλόγους της γερμανικής κατοχής. Εννοούσε ένα σύνολο από πολιτικούς, διανοούμενους, δημοσιογράφους οι οποίοι βαφτίζουν ισλαμοφοβία και ρατσισμό κάθε απόπειρα κριτικής σκέψης απέναντι στο επιθετικό πολιτικό Ισλάμ και προβληματίζονται για την πολυπολιτισμική σύνθεση της ευρωπαϊκής κοινωνίας.


Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Οι διεργασίες στη Γερμανία για την ανάδειξη νέας κυβέρνησης συνεργασίας, τόσο στις πρόσφατες, όσο και στις εκλογές του 2013, οφείλουν να μας προβληματίσουν για τα συμβαίνοντα στη χώρα μας, τόσο στο πρόσφατο παρελθόν, όσο και στο προσεχές μέλλον.


ΤΟΥ ΘΑΝΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΥ

Το γέλιο, αλλά και το δάκρυ πολύ συχνά προκαλούνται περισσότερο από μικρές «ασήμαντες» αφορμές, παρά από κραυγαλέα κωμικά ή τραγικά γεγονότα και εικόνες. Η συνταγή της καθημερινότητας...

Ας πούμε, γαλλική... οβερτούρα του κ. Τσίπρα (ουκ εα τον καθεύδειν το του Μακρόν τρόπαιο στην Πνύκα...) κατά την παραλαβή του βραβείου που του απονεμήθηκε στο Παρίσι, έβγαλε περισσότερο γέλιο και σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, από ότι η βράβευσή του αυτή καθ’ αυτή. Ο πρωθυπουργός τιμήθηκε στην πόλη του φωτός με το βραβείο «Πολιτικού Σθένους», για την... κωλοτούμπα που έκανε (και συνεχίζει να κάνει με συνέπεια και συνέχεια με τις πολιτικές που εφαρμόζει...) μετά το εφιαλτικό καλοκαίρι του ‘15 χάρη στην οποία η Ελλάδα παρέμεινε στην Ευρώπη.