Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Ηταν δύσκολη η περασμένη εβδομάδα. Ο νους μου πάει στη μερίδα αυτή των συμπολιτών μας που με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον του ελληνισμού, για να το πω σεμνά, περίμενε το αποτέλεσμα των εκλογών της Κυριακής. Πώς θα τέλειωνε η τιτάνια αυτή προσπάθεια της χώρας για το μεγάλο άλμα της προόδου; Θα κέρδιζαν όντως τη μάχη εναντίον της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης οι νέες δυνάμεις της προόδου, οι καταδικασμένες να προοδεύουν; Γι’ αυτό τις λένε και προοδευτικές, εξάλλου. Θα έλαμπαν οι νέες ιδέες που περιβάλλουν ως φωτοστέφανο ελπίδος για όλους μας –και το τονίζω για όλους μας– τα πρόσωπα των νέων ηγετών του ΠΑΣΟΚ; Κι αν γινόταν καμιά στραβή και δεν εκλεγόταν η κ. Γεννηματά, τότε πώς θα ήταν το μέλλον του τόπου; Τι τόπο θα παραδίδαμε στα παιδιά μας, στα εγγόνια μας; Προς τα πού θα στρέφονταν οι νέες γενιές; Και ποια προοπτική θα είχε η Ευρώπη χωρίς την εμπνευσμένη ηγεσία της κ. Γεννηματά;


Γράφει ο Ευάγγελος Βενιζέλος

Για να αποφύγω τον πειρασμό της παραταξιακής αυτοαναφορικότητας, αρχίζω από την εκτίμησή μου για την κατάσταση της χώρας.

Επτά χρόνια μετά την υπαγωγή σε προγράμματα στήριξης και προσαρμογής (2010)   και δέκα χρόνια μετά τη σωρευτική εμφάνιση όλων των χαρακτηριστικών της βαθειάς οικονομικής κρίσης (2007), η χώρα δεν έχει δυστυχώς επανέλθει σε κατάσταση κανονικότητας. Η δευτερογενής κρίση που προκλήθηκε το 2015 κοστίζει  πολύ. Το πιο μεγάλο εμπόδιο βρίσκεται όμως στον τρόπο με τον οποίο αντέδρασε στις προκλήσεις των δέκα τελευταίων ετών το πολιτικό σύστημα και κυρίως η ίδια η κοινωνία. Βρίσκεται στη διάχυτη αντίδραση απέναντι στον ορθολογισμό και στην ακαταμάχητη - ακόμη - γοητεία της θεωρίας της ήσσονος προσπάθειας, του απλοϊκού ψεύδους, της κραυγαλέα ανυπόστατης υπόσχεσης, της απατηλής επαγγελίας.


Του Φάνη Ζουρόπουλου*

Ο Τσακαλώτος και ο Χουλιαράκης δηλώνουν ότι είναι Μαρξιστές ,παρόλο που εφαρμόζουν σουπερ καπιταλιστικές- αρπαχτικές μεθόδους στην πολιτική που χαράσσουν και εφαρμόζουν. Αυτοί εισηγούνται στον Τσίπρα , το παιδί δεν καταλαβαίνει και πολλά…  αυτοί χαράσσουν την ταξική πολιτική που εφαρμόζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό το δίδυμο επινόησε την εσκεμμένη εξόντωση της μεσαίας τάξης ,που στην ουσία είναι καθεστωτική παράβαση και την διαφημίζουν μάλιστα σε όλους τους τόνους.....



Γράφει ο Δημοσθένης Κούρτοβικ

Οι εκλογές της Κεντροαριστεράς κατέρριψαν δύο μύθους: Οτι δεν υπάρχουν οι πολιτικά άστεγοι με «προοδευτικές» ιδέες (είναι στεγασμένοι μια χαρά στο ΠΑΣΟΚ) και πως ο κεντρώος χώρος αντιπροσωπεύει την εκσυγχρονιστική μερίδα της κοινωνίας – ο θρίαμβος της πασοκικής νομενκλατούρας το κάνει να ακούγεται οδυνηρά κωμικό...


Του Πάσχου Μανδραβέλη

Π​​ριν από τρία χρόνια είχε γίνει viral (δηλαδή διαδόθηκε πολύ μέσω του Διαδικτύου) μια φωτογραφία της οδού Σταδίου. Ηταν από τα Χριστούγεννα του 1961 και έδειχνε την πόλη ζωντανή, με φωτισμένες βιτρίνες και ανθρώπους –πολλούς ανθρώπους– στα πεζοδρόμια. Υπήρχε η αίσθηση της γιορτής.