Γράφει ο  Ανδρέας Πετρουλάκης

Τα παραδείγματα κραυγαλέας έλλειψης αστικής ευπρέπειας και τα κρούσματα λούμπεν συμπεριφοράς στον κυβερνητικό βιότοπο είναι τόσα πολλά, που κάνουν τις ηθικολογικές μεγαληγορίες του κ. Σπίρτζη να ηχούν, πρόκληση στη νοημοσύνη των πολιτών

Αμφιβάλλω αν ακόμα και σε εκείνον τον παλιό Νόμο 4000 περί τεντυμποισμού υπήρχε διάταξη που να προβλέπει την ποινικοποίηση της μούτζας. Αμφιβάλλω αν ποτέ, στις δεκαετίες συντήρησης, θρησκοληψίας και μικροαστισμού που ακολούθησαν τον πόλεμο, αλλά και πριν από αυτόν, σε περιόδους σκληρής Δεξιάς και δικτατοριών που είχαν ροπή στον καθωσπρεπισμό και τους ηθικοπλαστικούς δεκάρικους, βρέθηκε ποτέ φωστήρας να βγάλει εκτός νόμου τη μούτζα. Μια χειρονομία ελληνικότατη, ανθεκτικότατη, αντιπαθέστατη και αντιαισθητική.


Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Η συνοδός που με οδήγησε στο ξενοδοχείο, επειδή έβρεχε, αναγκάστηκε να καταπατήσει για μερικά μέτρα τον πεζόδρομο προκειμένου να μεταφέρω τη βαλίτσα μου. Δεν είχαμε προλάβει να μπούμε και στην πόρτα εμφανίστηκαν δύο αστυνομικοί, ένας άντρας και μια γυναίκα, για να τον ρωτήσουν αν το αυτοκίνητο είναι δικό του. Εξήγησε ότι το έβαλε εκεί για να συνοδεύσει τον «κύριο», εμένα δηλαδή, και πως θα το πάρει αμέσως.


Του Αντώνη Κεφαλά

Η επιπολαιότητα με την οποίαν οι ΣΥΡΙΣΑΝΕΛ κυβερνούν συναγωνίζεται αυτήν του απίθανου Τραμπ: δεν υπάρχουν όρια πολιτικού ήθους και προσωπικής  ευπρέπειας που να μην καταπατώνται, δεν υπάρχουν θεσμοί που να μην καταρρακώνονται, δεν υπάρχει φραγμός στο ψέμα, περιορισμός στην ακρότητα. Ο «κύριος» Κωσταντινέας το απόδειξε περίτρανα στην εκπομπή του Παπαδάκη στον Αντ1, στις 4 τρεχ.


Του Κώστα Γιαννακίδη

Κέρδισε το Euro 2016, τη Eurovision 2017 και το Eurogroup ως το 2020. Και εκεί που ήταν «συμμαθητής» μας στα Mνημόνια, τώρα ο πορτογάλος πρόεδρος του Eurogroup θα ελέγχει αν κάνουμε καλά τα μαθήματά μας

Η σχέση μας με την Πορτογαλία είναι καρμική. Οχι μόνο επειδή η φίλη χώρα είναι παγκοσμίως πρώτη στην παραγωγή φελλών. Αλλά να, στη Λισαβόνα ήταν που το 2004 πιστέψαμε ότι ως έθνος διατηρούμε ειδική σχέση με τον Θεό. Εκεί, και λίγο μετά στην ολυμπιακή Αθήνα, η ελληνική έπαρση φούσκωσε τόσο πολύ, ώστε έσπασε τα κουμπιά της φουστανέλας, δείχνοντας τη γύμνια μας.


Του Χρήστου Χωμενίδη

Μακάρι οι εταιρείες δημοσκοπήσεων εκτός απ' το να θέτουν ερωτήματα με προδιατυπωμένες εναλλακτικές απαντήσεις -"θα ψηφίζατε το τάδε ή το δείνα κόμμα;", "είστε αισιόδοξος ή απαισιόδοξος σχετικά με το μέλλον;"- να ζητούσαν από τους πολίτες που συμμετέχουν στο δείγμα τους να διατυπώσουν με λίγες φράσεις την άποψή τους για τα μείζονα ζητήματα της επικαιρότητας. "Τι ακριβώς πιστεύετε πως συνέβη με την πώληση πυρομαχικών στη Σαουδική Αραβία;" "Υποστηρίζετε τους πλειστηριασμούς; Εάν όχι, τί θα έπρεπε να κάνουν οι τράπεζες για να μην καταρρεύσουν;"