Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Πίσω από τις θριαμβολογίες που θα πρυτανεύσουν περί το καλοκαίρι τού 2018, με αφορμή την έξοδο από τα μνημόνια, θα κρύβεται μία καλοστημένη παγίδα για την μετά Συριζανέλ κυβέρνηση…

Όσο θα προχωράμε προς τον Αύγουστο τού 2018 –περίοδος όπου θα έχει τελειώσει το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου και θα βρίσκονται στο φόρτε τους «τα μπάνια του λαού»– μοναδικό μέλημα του πρωθυπουργού κ. Αλέξη Τσίπρα θα είναι η διατήρηση του Σύριζα σε διψήφιο ποσοστό πάνω από 20%, με παράλληλη καθήλωση της ΝΔ στο σημερινό δημοσκοπικό της ποσοστό που κυμαίνεται από 30% έως 35%. Την ίδια περίοδο, ο πρωθυπουργός και οι επιτελείς του θα μεθοδεύουν την απεμπλοκή τους από τους ΑΝΕΛ, οι οποίοι, όποτε και αν γίνουν οι προσεχείς εκλογές, ως φαίνεται θα μείνουν εκτός Βουλής.



Υπήρξε ηθοποιός, ο εξειδικευμένος ιστότοπος IMDB αναφέρει μάλιστα ότι έχει παίξει σε τρεις ταινίες. Στη συνέχεια διακρίθηκε ως δημοσιογράφος και τηλεοπτικός παρουσιαστής στην ΕΡΤ, τον ΑΝΤ1 και άλλα μικρότερα κανάλια. Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθήνας με τον συνδυασμό του Εβερτ. Αλλά εκεί που απογειώθηκε, εκεί που ξεδίπλωσε όλο του το ταλέντο, είναι ως στέλεχος των Ανεξάρτητων Ελλήνων.


Του Αλέκου Παπαδόπουλου

Η λήξη των μνημονίων δεν προσθέτει βαθμούς ελευθερίας στη διαμόρφωση της πολιτικής που θα ακολουθήσει η χώρα. Αντίθετα, αφαιρεί. Με τις αγορές δεν μπορείς να παζαρέψεις, όπως γίνεται με τους θεσμούς. Σε αφήνουν να αποφασίσεις και μετά σου διαμηνύουν τη γνώμη τους μέσω του κόστους δανεισμού. Αν αυτό διαμορφώνει σενάρια νέου αδιεξόδου ή επιστροφή στο 2010, θα επισυμβεί χωρίς άλλες προειδοποιήσεις. Από αυτή την άποψη και δεδομένου ότι το πολιτικό μας σύστημα είναι εθισμένο να καλλιεργεί και να συντηρεί μέχρι και κάλπικες κοινωνικές ανησυχίες, θεωρώ ότι το πρόγραμμα προσαρμογής της Ελλάδας (μνημόνιο) πρέπει να παραταθεί μέχρι το τέλος του 2022. Λυπάμαι που το λέω, αλλά οι «βάρβαροι» πρέπει να συνεχίσουν να παρέχουν πολιτικό άλλοθι για την προώθηση αναγκαίων, κατά τα άλλα, μεταρρυθμίσεων.  



Γράφει ο  Δημήτρης Καμπουράκης

Τι δουλειά μπορεί να είχαν στη Βηθλεέμ οι χρυσοστολισμένοι άρχοντες, με τις διαταγές τους, τα μουγκανητά των ζώων τους και δώρα; Ρωμαίοι δεν ήταν. Και είχαν έναν Ελληνα για μουλαρά...

«Για τεντώστε τ’ αυτιά σας, αφήστε ελεύθερες τις αισθήσεις σας, διότι ήρθε η ώρα να απολαύσετε τη διήγηση της πιο απόκοσμης  περιπέτειας που μπορεί να τύχει σε άνθρωπο. Εγώ ήμουν ο τυχερός κι από τότε η ταπεινή ζωή μου άλλαξε, λες και τα γεγονότα που θα σας περιγράψω κράτησαν πολλά χρόνια κι όχι μόνο μια τόση δα χειμωνιάτικη νύχτα.


REUTERS, POLITICO

Μόλις το 39% των Ιταλών θεωρεί ότι η χώρα ωφελήθηκε από την ένταξή της στην Ε.Ε.

H «γενιά του ευρώ» –οι νέοι που γεννήθηκαν περί το 1999, όταν καθιερώθηκε το κοινό νόμισμα και θα ψηφίσουν για πρώτη φορά το 2018– θα καθορίσει, σε μεγάλο βαθμό, το αποτέλεσμα των κρίσιμων ιταλικών εκλογών, οι οποίες αναμένεται να διεξαχθούν τον προσεχή Μάρτιο. Ωστόσο, η ετυμηγορία της κάλπης μάλλον δεν θα ευχαριστήσει τους οπαδούς του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, σ’ αυτή τη χώρα-ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, η οποία, λίγα χρόνια πριν, λογαριαζόταν ανάμεσα στις πιο φιλοευρωπαϊκές της ηπείρου.