Του Βασιλειου Γρ.Παπαδακη

Το έτυμον της λέξεως «Lobby» (ξενολόγημα), ανάγεται στον ρεπουμπλικάνο 18ο πρόεδρο των Η.Π.Α., (1869-1877), Ulysses Grand (1822-1885). Ο πρόεδρος συναντούσε τους φίλους, ψηφοφόρους στην αίθουσα υποδοχής (λόμπυ) του ξενοδοχείου όπου διέμενε στην Ουάσιγκτων. 

Κατά μίαν άλλη εκδοχή και σύμφωνα με τους συντάκτες του B.B.C., η  λέξη λόμπυ (ομάδα πίεσης) αναφέρεται στους βουλευτές που περίμεναν στους διαδρόμους του Βρεταννικού Κοινοβουλίου την πολιτική ηγεσία ώστε να επηρεάσουν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση που να εξυπηρετεί τα συμφέροντα τους, τα συμφέροντα μίας κατηγορίας πληθυσμού η ακόμα και επαγγελματικά συμφέροντα. 

 

 

Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Όλα αυτά που συμβαίνουν στο Υπουργείο Παιδείας, τις τελευταίες μέρες, μοιάζουν με θεατρικό του Beckett σε διασκευή Δαλιανίδη και με βάθος, στο υποσυνείδητο φόντο, τον Ιονέσκο.

Δεν υπάρχει χώρα, δεν υπάρχει διοίκηση, υπουργός, αναπληρωτής υπουργός και ηθικό υπόβαθρο να υποστηρίξει ένα τέτοιο πολιτικό σενάριο. Ένα τέτοιο αφήγημα που απασχολεί την δημόσια σφαίρα, τα μίντια και τους αναλυτές.

 

Γράφει ο Φάνης Ζουρόπουλος 

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είναι ο «καθρέπτης» της  κάθε κυβέρνησης, σαν εμφάνιση, ως προς αυτά που λέει, αλλά και ως προς τον τρόπο που τα λέει...... Ο Τζανακόπουλος -έχω εδώ  ξαναγράψει- πληροί  πλήρως την ανάλυση της Χάνα Άρεντ, ότι  «οι ναζί εγκληματίες των Ες-Ες έστελναν ανθρώπους στους φούρνους των στρατοπέδων συγκέντρωσης , κτίζοντας τις καριέρες τους χωρίς κανένα ψυχολογικό πρόβλημα ,συναγωνιζόμενοι πολλές φορές, ποιος θα έκανε καλυτέρα και γρηγορότερα την δουλειά» !... Ο τύπος , βρήκε στον ΣΥΡΙΖΑ την ευκαιρία της ζωής του και κάνει καριέρα , κακοποιώντας την αλήθεια ,την δεοντολογία, την πραγματικότητα και ότι έχει σχέση με την αντικειμενική διαχείριση της ενημέρωσης. Και λέει ψέματα, μεγάλα ψέματα, που δυστυχώς πολλοί- και εκτός ΣυριζαΊων- πιστεύουν.

 

Του Ηλία Καραβόλια

Το μέλλον στην Ελλάδα της λιτότητας δεν είναι κατι έξω και πέρα απο το σήμερα, δεν είναι καν προιόν φαντασίας: το μέλλον είναι το αποτέλεσμα του τώρα. Στον τόπο μας, αυτό έχει αγνοηθεί ή μάλλον έχει απωθηθεί μαζικά. Μικρομέτοχοι του χρόνου μας, και εντός μια ασφυκτικής συμπίεσης των τελευταίων 8 ετών, είδαμε την ζωή μας να αλλάζει. Και έτσι, σχεδόν όλοι γράφουμε και σχολιάζουμε Πολιτική, Οικονομία, γράφουμε  μήπως και σκοτώσουμε την λογική της μίζερης καταγγελτικής μοιρολατρίας.

 

Γράφει ο Δημοσθένης Δαββετας 

Λέμε συχνά ότι κάποια θέματα επανέρχονται στην επικαιρότητα σύμφωνα με τις εκάστοτε ανάγκες . Η ακόμη ότι τα επαναφέρουν ιδιοτελως οσοι επιδιώκουν ωφέλη . Κι έτσι μπορεί να γίνει λόγος για μόδες η ακόμη για οργανωμένα συμφέροντα. Υπάρχει όμως κι η περίπτωση που ένα θέμα μπορεί να επανέλθει στην επικαιρότητα ως ζωτικό κι αναγκαίο συμφέρον που αγγίζει κυριολεκτικά υπαρξιακά όρια . Αν εφαρμόσουμε αυτή την εμπειρικά αποδεδειγμένη συλλογιστική ειδικά σε ζητήματα Ευρωπαικης Πολιτικής , θα δούμε αμέσως ν'αναδυεται μπροστά μας το κυρίως θέμα που χρήζει άμεσης κατεύθυνσης το 2018 . Πρόκειται για το που πρέπει να στραφεί η ευρωπαϊκή πορεία και έτσι μοιραία για το ποια θάναι η ταυτότητα της .