Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα τού 2018 είναι πρωτοφανή στην ιστορία της πολιτικής

Το κράτος των κολλητών που σταδιακά παίρνει σάρκα και οστά στην ελληνική κρατική πραγματικότητα, δεν είναι μία καθόλου ακίνδυνη υπόθεση. Διότι δεν πρόκειται περί μίας απλής επέκτασης και ταυτοχρόνως εμβάθυνσης του πελατειακού κράτους, αλλά περί καταλήψεώς του από τους «κολλητούς» μίας συγκεκριμένης πολιτικής ομάδας. Μία ομάδα η οποία ανέβηκε στην εξουσία καλλιεργώντας το μίσος και το ψέμμα και, τώρα που βλέπει το έδαφος να σείεται κάτω από τα πόδια της, μετέρχεται εκ νέου της τακτικής του διχασμού, θεωρώντας ότι με αυτόν τον τρόπο μπορεί να επιβιώσει. Δεν δίστασε, έτσι, να λασπολογήσει ασυστόλως κατά πολιτικών της αντιπάλων, χρησιμοποιώντας τα πιο ποταπά μέσα.



Γράφει ο Ηλίας Τζαφέρης
https://www.lykavitos.gr

Κυβερνητικό δάκτυλο βλέπουν αυτοί που γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις, πίσω από «σχέδιο σωτηρίας- εξυγίανσης» της εκδοτικής εταιρείας της οικογένειας Λιβάνη.

Όπως έγινε γνωστό σήμερα, ως δια… μαγείας οι «σκληρές» και «άτεγκτες» Τράπεζες (που βγάζουν στο σφυρί, εν μια νυκτί και μπιρ παρά τα χαμόσπιτα του κοσμάκη) συναίνεσαν σε ένα 15ετές(!) πλάνο αποπληρωμής των δανείων του εκδοτικού Οίκου της οικογένειας που αγγίζουν τα 20 εκατομμύρια ευρώ!



Γράφει ο Αθανάσιος  Χ. Παπανδρόπουλος

Πώς η «συμπεριφορά αγέλης» πολλών δυτικών επιχειρήσεων ενίσχυσε, τελικά, σε παγκόσμιο επίπεδο, τους ανταγωνιστές τους

Αν θυμάμαι καλά, το θέμα είχε θέσει το 2011 στο περιοδικό Leading της Εταιρείας Ανωτάτων Στελεχών Επιχειρήσεων (ΕΑΣΕ) ο έγκριτος καθηγητής κ. Βασίλης Παπαδάκης, που τότε ήταν πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Συνέχεια από το προηγούμενο, αφιερωμένο επίσης στον Μπάμπη Παπαδημητρίου.

​​Πάμε πάλι από την αρχή, όταν η γενιά μας, που έχει επιβάλει τη συλλογική της νοοτροπία και σήμερα κυβερνά τον τόπο, έκανε τα πρώτα της βήματα. Σε εκείνα τα χρόνια της μεταπολίτευσης, τα τόσο ανέμελα και αμελή, ώστε κανείς μας να μην πάρει είδηση το κουσούρι που μας άφησε η κληρονομιά της δικτατορίας. Η πολιτικοποίηση ήταν η παγίδα που μας έστησαν οι άκομψοι και ανελλήνιστοι καραβανάδες που κάποτε τους φοβόμασταν και τώρα μας φαίνονταν γελοίοι. Οι πέντε με δέκα σφαλιάρες που μας έριξαν λειτούργησαν ως ψυχικός καταναγκασμός στο σβέρκο των παιδιών που είχαν μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον ανοχής, αποδοχής και αισθάνονταν δικαιωμένα μόνον και μόνον επειδή υπήρχαν. Αισθανόμασταν υποχρεωμένοι να είμαστε πολιτικοποιημένοι, κοινώς να συνομιλούμε με τον «πονηρό πολιτευτή» του Σαββόπουλου, να διαβάζουμε τον «Πολιτικό Καβάφη», το άτυχο έργο του μεγάλου Τσίρκα και το «Ακου, ανθρωπάκο!» του Ράιχ. Πολιτικοποίηση και σεξουαλική απελευθέρωση. Με μία διαφορά. Ούτε η μεν ούτε η δε ήταν δική μας επινόηση. Για εμάς ήσαν κεκτημένα δικαιώματα. Ποιος τα είχε κατακτήσει; Η Ιστορία. Υπήρξαμε οι κανακάρηδες της Ιστορίας.



Γράφει ο Νίκος Μαραντζίδης

Για κάποιους, το μείζον φαίνεται πως δεν είναι οι πολιτικές θέσεις, αλλά ποιος θα κάθεται στην καρέκλα της εξουσίας: οι «δικοί μας» ή «οι άλλοι»; «εμείς ή αυτοί;» Πρόκειται για την αποθέωση της αντίληψης της πολιτικής ως κυνικού αγώνα για την εξουσία
 
Διαπιστώνω συχνά τελευταία, πως όταν επικρίνω τη στάση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να μη συναινεί σε τίποτε, ακόμη και σε θέματα για τα οποία η ίδια είχε διατυπώσει κατά καιρούς ταυτόσημες ή παρεμφερείς θέσεις (Μακεδονικό, Συνταγματική Αναθεώρηση), η απάντηση που παίρνω από αρκετούς που ευθυγραμμίζονται με κάθε απόφαση της ΝΔ λέει (εκτός του ότι είμαι φιλο-ΣΥΡΙΖΑ) πως αυτό δεν είναι το μείζον ζήτημα –το ζήτημα είναι να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ.