Γράφει ο  Αθανάσιος  Χ. Παπανδρόπουλος

Μία χώρα, στην οποία αυτά που έγραφαν ο Βλάσης Γαβριηλίδης το 1880 και ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος το 1963 είναι πάντα επίκαιρα, σημαίνει ότι έχασε το παιχνίδι του χρόνου. Άρα…

Σε τέσσερα με πέντε χρόνια δεν θα είναι μόνον 500.000 αλλά θα ξεπερνούν κατά πολύ το ένα εκατομμύριο. Δεν θα είναι μετανάστες, αλλά φυγάδες, δραπέτες, κυνηγημένοι από ένα σύστημα που καταρρέει με πάταγο, το οποίο όμως κανείς ούτε βλέπει, ούτε ακούει και, ακόμη χειρότερα, ούτε καταλαβαίνει.



Αντι να δινουμε συνταξεις στη γιαγια,για να δινει χαρτζηλικι στην ανεργη εγγονη της,ας φροντισουμε να εχει δουλεια η εγγονη,για να πληρωνεται η συνταξη της γιαγιας

Του Πλατωνος Τηνιου*

Ζούμε σε μια χώρα υπερθετικών. Διαθέτουμε το πιο αποτυχημένο σύστημα ασφάλισης. Το γνωρίζουμε αυτό επειδή μας χρεοκόπησε το 2010, μας κρατά στα μνημόνια τώρα και θα αποτρέπει την ανάπτυξη το 2030. Αυτά ως προς την μάκρο χρεοκοπία.


Στις 9 Μαΐου του 1950, ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν παρουσίασε μια πρόταση για τη σύσταση μιας οικονομικής Ένωσης ευρωπαϊκών κρατών που θα συνεργάζονταν στα θέματα της παραγωγής άνθρακα και χάλυβα. Η πρόταση, που παρουσιάστηκε με τη μορφή μιας διακήρυξης 914 λέξεων, περιείχε την εξής προφητική φράση: "Η Ευρώπη", έγραφε ο Σουμάν, "δεν θα δημιουργηθεί διαμιάς, ούτε ως ένα συνολικό οικοδόμημα: θα διαμορφωθεί μέσα από συγκεκριμένα επιτεύγματα που θα δημιουργήσουν πρώτα μια πραγματική αλληλεγγύη".

vimatisaigialeias.gr

Όσοι από εμάς είχαμε  τη τύχη να μεγαλώσουμε σε μικρές κοινωνίες μπορούμε να κατανοήσουμε την αξία και τη σημασία του καφενείου. Ένα γραφικό μαγαζάκι με μερικές ξύλινες καρέκλες και κάμποσα τραπεζάκια όπου εκεί μέσα λειτουργούσε η εκκλησία του Δήμου. Άκουγες τα πάντα,  δημιουργούνταν μικρές παρέες αρχικά και τελικά όλοι μαζί γινόταν μια μεγάλη παρέα…  εκεί και τι δεν άκουγες; Από  πολιτικές αναλύσεις έως αθλητικές συζητήσεις, στο τέλος αφού εξαντλούσαν όλη τη θεματολογία το έριχναν στον κοινωνικό σχολιασμό τύφλα να έχουν η  Τατιάνα και η Λαμπίρη μπροστά τους.

Αντώνης Σαμαράς: «Η υπέρβαση που χρειαζόμαστε σήμερα είναι μεταρρυθμιστική, πατριωτική, δημοκρατική και αξιακή».

Εδώ και δεκαετίες πιστεύω στην υπέρβαση! Υπέρβαση σημαίνει: Να ξεπεράσουμε τις παλαιές διαχωριστικές γραμμές, να συγκλίνουμε από διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες του παρελθόντος, σε κοινές –και καινοτόμες– πολιτικές για το μέλλον της χώρας. Oλα αυτά δεν είναι πια, μόνον «όμορφα λόγια»...

Η μεγάλη σύγκλιση έχει ήδη ξεκινήσει! Την περίοδο 2012-14, στα 2,5 χρόνια της διακυβέρνησής μας, αρχίσαμε να την κάνουμε πράξη μαζί με πολλούς άλλους από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, που πίστεψαν κι εκείνοι στην υπέρβαση... Τότε ξαναστήσαμε τη χώρα στα πόδια της και της ξαναδώσαμε το δικαίωμα στην Ελπίδα!